1 E aqueles três homens cessaram de responder a Jó; porque era justo aos seus próprios olhos.2 Então se acendeu a ira de Eliú, filho de Baraquel, o buzita, da família de Rão; acendeu-se a sua ira contra Jó, porque este se justificava a si mesmo, e não a Deus.3 Também contra os seus três amigos se acendeu a sua ira, porque não tinham achado o que responder, e contudo tinham condenado a Jó.4 Ora, Eliú havia esperado para falar a Jó, porque eles eram mais idosos do que ele.5 Quando, pois, Eliú viu que não havia resposta na boca daqueles três homens, acendeu-se-lhe a ira.6 Então respondeu Eliú, filho de Baraquel, o buzita, dizendo: Eu sou de pouca idade, e vós sois, idosos; arreceei-me e temi de vos declarar a minha opinião.7 Dizia eu: Falem os dias, e a multidão dos anos ensine a sabedoria.8 Há, porém, um espírito no homem, e o sopro do Todo-Poderoso o faz entendido.9 Não são os velhos que são os sábios, nem os anciãos que entendem o que é reto.10 Pelo que digo: Ouvi-me, e também eu declararei a minha opinião.11 Eis que aguardei as vossas palavras, escutei as vossas considerações, enquanto buscáveis o que dizer.12 Eu, pois, vos prestava toda a minha atenção, e eis que não houve entre vós quem convencesse a Jó, nem quem respondesse às suas palavras;13 pelo que não digais: Achamos a sabedoria; Deus é que pode derrubá-lo, e não o homem.14 Ora ele não dirigiu contra mim palavra alguma, nem lhe responderei com as vossas palavras.15 Estão pasmados, não respondem mais; faltam-lhes as palavras.16 Hei de eu esperar, porque eles não falam, porque já pararam, e não respondem mais?17 Eu também darei a minha resposta; eu também declararei a minha opinião.18 Pois estou cheio de palavras; o espírito dentro de mim me constrange.19 Eis que o meu peito é como o mosto, sem respiradouro, como odres novos que estão para arrebentar.20 Falarei, para que ache alívio; abrirei os meus lábios e responderei:21 Que não faça eu acepção de pessoas, nem use de lisonjas para com o homem.22 Porque não sei usar de lisonjas; do contrário, em breve me levaria o meu Criador.
1 א וישבתו שלשת האנשים האלה-- מענות את-איוב br כי הוא צדיק בעיניו 2 ב ויחר אף אליהוא בן-ברכאל הבוזי-- ממשפחת-רם br באיוב חרה אפו-- על-צדקו נפשו מאלהים br 3 ג ובשלשת רעיו חרה אפו br על אשר לא-מצאו מענה-- וירשיעו את-איוב br 4 ד ואליהו--חכה את-איוב בדברים כי זקנים-המה ממנו לימים br 5 ה וירא אליהוא--כי אין מענה בפי שלשת האנשים ויחר אפו 6 ו ויען אליהוא בן ברכאל הבוזי-- ויאמר br צעיר אני לימים ואתם ישישים br על-כן זחלתי ואירא מחות דעי אתכם br 7 ז אמרתי ימים ידברו ורב שנים ידיעו חכמה br 8 ח אכן רוח-היא באנוש ונשמת שדי תבינם br 9 ט לא-רבים יחכמו וזקנים יבינו משפט br 10 י לכן אמרתי שמעה-לי אחוה דעי אף-אני br 11 יא הן הוחלתי לדבריכם--אזין עד-תבונתיכם עד-תחקרון מלין br 12 יב ועדיכם אתבונן והנה אין לאיוב מוכיח--עונה אמריו מכם br 13 יג פן-תאמרו מצאנו חכמה אל ידפנו לא-איש br 14 יד ולא-ערך אלי מלין ובאמריכם לא אשיבנו br 15 טו חתו לא-ענו עוד העתיקו מהם מלים br 16 טז והוחלתי כי-לא ידברו כי עמדו לא-ענו עוד br 17 יז אענה אף-אני חלקי אחוה דעי אף-אני br 18 יח כי מלתי מלים הציקתני רוח בטני br 19 יט הנה-בטני--כיין לא-יפתח כאבות חדשים יבקע br 20 כ אדברה וירוח-לי אפתח שפתי ואענה br 21 כא אל-נא אשא פני-איש ואל-אדם לא אכנה br 22 כב כי לא ידעתי אכנה כמעט ישאני עשני