1 Mas nos últimos dias acontecerá

que o monte da casa do Senhor

será estabelecido

no cume dos montes,

e se elevará sobre os outeiros,

e a ele afluirão os povos.

2 E irão muitas nações, e dirão:

Vinde, e subamos ao monte

do Senhor,

e à casa do Deus de Jacó,

para que nos ensine

os seus caminhos,

e andemos pelas suas veredas;

porque de Sião sairá a lei,

e de Jerusalém a palavra

do Senhor.

3 E julgará entre muitos povos,

e castigará nações poderosas

e longínquas,

e converterão as suas espadas

em pás,

e as suas lanças em foices;

uma nação não levantará

a espada contra outra nação,

nem aprenderão mais a guerra.

4 Mas assentar-se-á cada um

debaixo da sua videira,

e debaixo da sua figueira,

e não haverá quem os espante,

porque a boca do Senhor

dos Exércitos o disse.

5 Porque todos os povos andam,

cada um em nome do seu deus;

mas nós andaremos em nome

do Senhor nosso Deus,

para todo o sempre.

6 Naquele dia, diz o Senhor,

congregarei a que coxeava,

e recolherei a que tinha

sido expulsa,

e a que eu tinha maltratado.

7 E da que coxeava

farei um remanescente,

e da que tinha sido arrojada

para longe,

uma nação poderosa;

e o Senhor reinará sobre eles

no monte Sião,

desde agora e para sempre.

8 E a ti, ó torre do rebanho,

fortaleza da filha de Sião,

a ti virá; sim, a ti virá

o primeiro domínio,

o reino da filha de Jerusalém.

9 E agora, por que fazes

tão grande pranto?

Não há em ti rei?

Pereceu o teu conselheiro?

Apoderou-se de ti a dor,

como da que está de parto?

10 Sofre dores, e trabalha,

para dar à luz,

ó filha de Sião,

como a que está de parto,

porque agora sairás da cidade,

e morarás no campo,

e virás até Babilônia;

ali, porém, serás livrada;

ali te remirá o Senhor

da mão de teus inimigos.

11 Agora se congregaram

muitas nações contra ti,

que dizem:

Seja profanada,

e vejam os nossos olhos

o seu desejo sobre Sião.

12 Mas não sabem os pensamentos

do Senhor,

nem entendem o seu conselho;

porque as ajuntou como gavelas

numa eira.

13 Levanta-te e trilha,

ó filha de Sião;

porque eu farei de ferro

o teu chifre,

e farei de bronze as tuas unhas;

e esmiuçarás a muitos povos,

e o seu ganho será consagrado

ao Senhor,

e os seus bens ao Senhor

de toda a terra.

1 «Θα ’ρθούνε μέρες, που το όρος του ναού θα κυριαρχεί πάνω στα βουνά, ψηλότερο απ’ όλα τ’ άλλα. Εκεί θα συρρέουν οι λαοί. 2 Εκεί θα τρέχουν έθνη πολλά. "Εμπρός", θα λένε: "ας ανεβούμε στο όρος του Κυρίου, στον οίκο του Θεού του Ιακώβ, το δρόμο του να μας διδάξει για να τον ακολουθούμε". Γιατί απ’ τη Σιών βγαίνει ο νόμος, από την Ιερουσαλήμ προέρχεται ο λόγος του Κυρίου. 3 Αυτός θα κρίνει ανάμεσα σε πολλούς λαούς, το δίκιο θ’ αποδώσει σε έθνη δυνατά και μακρινά. Τότε τα ξίφη τους θα τα σφυρηλατήσουν σε άροτρα και τις λόγχες τους σε δρεπάνια. Ξίφος δεν θα σηκώνει το ένα έθνος στο άλλο ενάντια και πια δεν θα μαθαίνουν να πολεμούν. 4 Αλλά θα κάθεται καθένας κάτω απ’ την κληματαριά του και κάτω απ’ τη συκιά του, χωρίς κανείς να τον τρομάζει». Ο Κύριος του σύμπαντος τα είπε αυτά. 5 Καθένα από τα άλλα έθνη υπακούει στο δικό του θεό, ενώ εμείς οι Ισραηλίτες ακολουθούμε τον Κύριο που είναι ο Θεός μας, κι αυτό θα κάνουμε για πάντα.

6 Ο Κύριος λέει: «Θα ’ρθεί μια μέρα που θα μαζέψω τα πρόβατα του κοπαδιού μου τ’ ανάπηρα και τα παραπλανημένα. Εγώ τους έφερα δυστυχία, 7 αλλά θα κάνω τ’ ανάπηρα υπόλοιπο και τα αδύναμα ισχυρό λαό. Εγώ ο Κύριος θα βασιλεύω σ’ αυτούς από το όρος Σιών από τώρα και για πάντα. 8 Και σ’ εσένα πύργε που το ποίμνιο προστατεύεις, ψηλέ βράχε της Σιών, θα ξαναγυρίσει η εξουσία όπως παλιά· η πόλη της Ιερουσαλήμ θα ξαναγίνει πρωτεύουσα του βασιλείου. 9 Τώρα όμως, γιατί κραυγάζεις τόσο δυνατά, Ιερουσαλήμ; Δεν έχεις πια βασιλιά; δεν υπάρχει πια σύμβουλος; γιατί κοιλοπονάς σαν ετοιμόγεννη γυναίκα;

10 »Στριφογύρνα και βόγγα, πόλη της Ιερουσαλήμ, καθώς η ετοιμόγεννη, γιατί τώρα θ’ αναγκαστείς να βγεις από την πόλη και στα χωράφια να κατασκηνώσεις, και τελικά θα πας μακριά στη Βαβυλώνα. Εκεί θα ελευθερωθείς. Εκεί θα σε λυτρώσω εγώ από την εξουσία των εχθρών σου».

11 Ο Κύριος λέει: «Συνάχθηκαν έθνη πολλά τώρα εναντίον σου, Ιερουσαλήμ, που θέλουνε τον άγιο τόπο σου να βεβηλώσουν και με την καταστροφή σου να χαρούν. 12 Αλλά τα σχέδιά μου δεν τα γνωρίζουν και δεν καταλαβαίνουν τις προθέσεις μου, που είναι να τους συγκεντρώσω σαν τα δεμάτια στο αλώνι για να τους αλωνίσω. 13 Σήκω και αλώνιζε, Ιερουσαλήμ, γιατί εγώ θα σε κάνω δυνατή σαν ταύρο με σιδερένια κέρατα και χάλκινες οπλές, για να ποδοπατήσεις πολλούς λαούς και ν’ αφιερώσεις τα πλούσια λάφυρά τους και τα υπάρχοντά τους σ’ εμένα τον Κύριο του σύμπαντος».

14 Ο Κύριος λέει: «Κλάψε και ξέσκισε τις σάρκες σου, πολιορκημένη πόλη! Οι εχθροί σ’ έχουν περικυκλώσει. Τον αρχηγό του Ισραήλ θα τον χτυπήσουν με ραβδί στο πρόσωπο.