Salmos 116

Cântico de gratidão

1 Amo ao Senhor,

porque ele ouviu a minha voz e a minha súplica.

2 Porque inclinou a mim

os seus ouvidos;

portanto, o invocarei enquanto viver.

3 Os cordéis da morte me cercaram,

e angústias

do inferno se apoderaram de mim;

encontrei aperto e tristeza.

4 Então invoquei o nome do Senhor,

dizendo:

Ó Senhor, livra a minha alma.

5 Piedoso é o Senhor e justo;

o nosso Deus tem misericórdia.

6 O Senhor guarda aos símplices;

fui abatido,

mas ele me livrou.

7 Volta, minha alma,

para o teu repouso,

pois

o Senhor te fez bem.

8 Porque tu livraste

a minha alma da morte,

os meus olhos das lágrimas,

e os meus pés da queda.

9 Andarei perante a face

do Senhor na terra dos viventes.

10 Cri, por isso falei.

Estive muito aflito.

11 Dizia na minha pressa:

Todos os homens são mentirosos.

12 Que darei eu ao Senhor,

por todos

os benefícios que me tem feito?

13 Tomarei o cálice da salvação,

e invocarei o nome do Senhor.

14 Pagarei os meus votos ao Senhor,

agora,

na presença de todo o seu povo.

15 Preciosa é à vista

do Senhor a morte dos seus santos.

16 Ó Senhor, deveras sou teu servo;

sou teu servo,

filho da tua serva;

soltaste as minhas ataduras.

17 Oferecer-te-ei sacrifícios de louvor,

e invocarei

o nome do Senhor.

18 Pagarei os meus votos ao Senhor,

na presença

de todo o seu povo,

19 Nos átrios da casa do Senhor,

no meio de ti, ó Jerusalém. Louvai ao Senhor.

Προσευχή του ανθρώπου που γλίτωσε απ’ το θάνατο

1 Τον Κύριο τον αγαπώ,

γιατί ακούει τη φωνή μου όταν του δέομαι.

2 Στρέφεται με προσοχή σ’ εμένα·

σ’ όλη μου τη ζωή θα τον καλώ.

3 Μ’ είχαν ζωσμένο οι πόνοι του θανάτου

κι η φρίκη του άδη μ’ είχε δέσμιο·

η αγωνία και η θλίψη με κρατούσαν.

4 Τότε στον Κύριο φώναξα:

«Αχ, Κύριε, γλίτωσέ με!»

5 Ο Κύριος αγαπάει κι είναι δίκαιος,

ο Θεός μας είναι σπλαχνικός.

6 Ο Κύριος προστατεύει τους απλούς·

ήμουν αδύνατος και μ’ έσωσε.

7 Ηρέμησε, ψυχή μου,

γιατί ο Κύριος σ’ ευεργέτησε.

8 Λύτρωσε τη ζωή μου από το θάνατο,

τα μάτια μου απ’ τα δάκρυα,

τα πόδια μου απ’ την πτώση.

9 Ώστε να περπατώ ενώπιον του Κυρίου

στη γη των ζωντανών.

10 Ακλόνητη έμενε η εμπιστοσύνη μου

ακόμα κι όταν έλεγα:

«Είμ’ εξουθενωμένος!»

11 Έφτασα στην απόγνωση και είπα:

«Κανέναν δεν μπορώ να εμπιστευτώ».

12 Στον Κύριο τι μπορώ ν’ αντιπροσφέρω

για όλες τις ευεργεσίες που μου έκανε;

13 Της σωτηρίας το ποτήρι θα υψώσω

και του Κυρίου τ’ όνομα θα ομολογήσω.

14 Θα εκπληρώσω ό,τι έταξα στον Κύριο,

σ’ όλο του το λαό μπροστά.

15 Δεν είν’ αδιάφορος στον Κύριο

ο θάνατος των πιστών του.

16 Αχ, Κύριε, εγώ είμαι δούλος σου·

δούλος σου και της δούλης σου παιδί·

έλυσες τα δεσμά μου.

17 Θα σου προσφέρω ευχαριστίας θυσία·

και Κύριό μου θα σε ομολογήσω.

18 Θα εκπληρώσω ό,τι έταξα στον Κύριο

μπροστά σ’ όλο του το λαό,

19 μες στις αυλές του οίκου του Κυρίου,

στο μέσο σου, Ιερουσαλήμ.

Αινείτε τον Κύριο! Αλληλούια!