Salmos 141

A oração da tarde

Salmo de Davi

1 Senhor, a ti clamo,

apressa-te a mim;

inclina os teus ouvidos à minha voz,

quando a ti clamar.

2 Suba a minha oração

perante a tua face

como incenso,

e as minhas mãos levantadas

sejam como

o sacrifício da tarde.

3 Põe, ó Senhor,

uma guarda à minha boca;

guarda a porta dos meus lábios.

4 Não inclines o meu coração

a coisas más,

a praticar obras más,

com aqueles que praticam

a iniquidade;

e não coma das suas delícias.

5 Fira-me o justo,

será isso uma benignidade;

e repreenda-me,

será um excelente óleo,

que não me quebrará a cabeça;

pois a minha oração também ainda

continuará

nas suas próprias calamidades.

6 Quando os seus juízes forem

derrubados pelos lados da rocha,

ouvirão as minhas palavras,

pois são agradáveis.

7 Os nossos ossos são espalhados

à boca da sepultura

como se alguém fendera

e partira lenha na terra.

8 Mas os meus olhos

te contemplam,

ó Deus o Senhor;

em ti confio;

não desnudes a minha alma.

9 Guarda-me dos laços

que me armaram;

e dos laços corrediços

dos que praticam a iniquidade.

10 Caiam os ímpios

nas suas próprias redes,

até que eu tenha escapado

inteiramente.

Κύριε, άκου με προσοχή τα λόγια μου

1 Ψαλμός του Δαβίδ.

Κύριε, σου φώναξα·

τρέξε κοντά μου!

Άκουσε τη φωνή μου

όταν σε καλώ!

2 Ας είναι η προσευχή μου μπρος σου

σαν το θυμίαμα,

και τα υψωμένα χέρια μου

σαν τη θυσία την αποσπερνή.

3 Βάλε μου, Κύριε, φρουρά

στο στόμα μου,

φράχτη στη θύρα των χειλιών μου.

4 Την καρδιά μου συγκράτησέ την

από την κλίση της στο κακό,

και μην αφήσεις να επιδίδεται

στις πράξεις της ασέβειας

με ανθρώπους που ανομίες διαπράττουν·

κάνε με ανόρεχτο για τέτοια φαγητά λαχταριστά.

5 Ας μ’ επιπλήξει ο δίκαιος

κι ο όσιος ας μ’ ελέγξει·

είναι μια χάρη που πρόθυμα θα τη δεχτώ.*είναι... δεχτώ. Το εβρ. έχει κατά λέξη: «είναι το καλύτερο λάδι· το κεφάλι μου ας μην το αρνηθεί».

Κι όταν αυτούς τους βρίσκει η δυστυχία,

εγώ δεν παύω να προσεύχομαι.

6 Όταν ριχτούν απ’ την κορφή των βράχων κάτω

εκείνοι που τους δίκαιους τους καταδίκασαν,

τότε θα καταλάβουν πως τα λόγια μου

ήταν πολύ συγκρατημένα.

7 Καθώς σπάει μια μυλόπετρα στη γη,

θα σκορπιστούν τα κόκαλά τους

στο στόμα του άδη.*Οι στ. 5-7 στο εβρ. είναι ασαφείς.

8 Αλλά σ’ εσένα,

Κύριε, Θεέ μου,

στρέφω τα μάτια μου·

σ’ εσένα ελπίζω,

μη μου αφαιρέσεις τη ζωή.

9 Απ’ την παγίδα φύλαξέ με

που μου έστησαν,

κι απ’ τη θηλειά ανθρώπων,

που διαπράττουν ανομίες.

10 Στα ίδια τους τα δίχτυα ας πέσουν

οι ασεβείς ομαδικά,

την ώρα που εγώ θα διαφεύγω.