Salmos 49

A vanidade das riquezas

Ao mestre de canto. Salmo dos filhos de Corá

1 Ouvi isto, vós todos os povos;

inclinai os ouvidos,

todos os moradores do mundo,

2 Tanto baixos

como altos,

tanto ricos

como pobres.

3 A minha boca falará de sabedoria,

e a meditação do meu coração será

de entendimento.

4 Inclinarei os meus ouvidos a uma parábola;

declararei o

meu enigma

na harpa.

5 Por que temerei eu nos dias maus,

quando me cercar a iniquidade

dos que me armam ciladas?

6 Aqueles que confiam na sua fazenda,

e se gloriam na multidão das suas riquezas,

7 Nenhum deles de modo algum pode remir a seu irmão,

ou dar a

Deus o resgate dele

8 (Pois a redenção

da sua alma é caríssima,

e cessará

para sempre),

9 Para que viva para sempre,

e não veja

corrupção.

10 Porque ele vê que os sábios morrem;

perecem igualmente tanto

o louco

como o brutal,

e deixam a

outros os seus bens.

11 O seu pensamento interior

é que as suas

casas serão

perpétuas e as

suas habitações de geração em geração;

dão às suas

terras os seus próprios nomes.

12 Todavia o homem

que está em honra não permanece;

antes é

como os animais,

que perecem.

13 Este caminho deles é a sua loucura;

contudo a sua posteridade aprova as suas palavras.

(Selá.)

14 Como ovelhas são postos na sepultura;

a morte

se alimentará deles e os retos terão domínio sobre eles na manhã,

e a sua

formosura se

consumirá na

sepultura, a

habitação deles.

15 Mas Deus remirá a minha alma do poder da sepultura,

pois me receberá.

(Selá.)

16 Não temas, quando alguém se enriquece,

quando a glória

da sua casa

se engrandece.

17 Porque, quando morrer, nada levará consigo,

nem a sua

glória o acompanhará.

18 Ainda que na sua vida ele bendisse a sua alma;

e os homens te louvarão,

quando fizeres bem

a ti mesmo,

19 Irá para a geração de seus pais;

eles nunca verão

a luz.

20 O homem que está em honra,

e não tem entendimento,

é semelhante aos animais,

que perecem.

Ο άνθρωπος πεθαίνοντας δεν παίρνει τίποτα μαζί του

1 Στον πρωτοψάλτη· ψαλμός για τη συγγένεια του Κορέ.*συγγένεια του Κορέ. Βλ. υποσ. εις Ψλ 42:1.

2 Ετούτο ακούστε όλοι οι λαοί·

όλοι της γης οι κάτοικοι προσέξτε,

3 κοινοί κι επίσημοι,

πλούσιοι και φτωχοί μαζί.

4 Λόγια σοφά θα πει το στόμα μου,

και συνετές θα ’ναι οι σκέψεις της καρδιάς μου.

5 Στήνω τ’ αυτί μου στου Κυρίου τη μυστική βουλή

και με τον ήχο της κιθάρας προσπαθώ

το αίνιγμα να λύσω.

6 Γιατί στης συμφοράς τις μέρες να σκιαχτώ

από τη μοχθηρία αυτών

που με καταδιώκουν;

7 από εκείνους στ’ αγαθά τους

που στηρίζονται

και για τα πλούτη τους τ’ αμύθητα καυχιούνται;

8 Κανένας δεν μπορεί κάποιου άλλου

τα χρέη να πληρώσει

ούτε και τα δικά του στο Θεό.

9 Είναι πανάκριβο το λύτρο της ζωής τους

κι ουδέποτε πληρώνεται,

10 ώστε να ζήσουν ως το τέλος·

ποτέ τον τάφο να μη δουν.

11 Καθένας βλέπει πως κι οι σοφοί πεθαίνουν,

χάνονται όπως οι τρελοί κι οι ανόητοι

κι εγκαταλείπουν σ’ άλλους τ’ αγαθά τους.

12 Οι τάφοι τους είναι τα σπίτια τους για πάντα,

η μόνιμη διαμονή τους σ’ όλες τις γενιές·

έστω κι αν είχαν χτήματα στ’ όνομά τους.

13 Ο άνθρωπος μ’ όλες του τις τιμές

δεν είναι βέβαιος τη νύχτα αν θα τη βγάλει·

καθώς τα ζώα που πεθαίνουν, αφανίζεται.

14 Έτσι πορεύονται αυτοί,

σίγουροι για τον εαυτό τους·

κι έτσι τελειώνουν,

ευχαριστημένοι με τη μοίρα τους.

(Διάψαλμα)

15 Μαντρίζονται στον άδη σαν τα πρόβατα,

ο θάνατος τούς πάει να τους βοσκήσει·

θα διαφεντέψουν πάνω τους οι δίκαιοι το πρωί,

θ’ αφανιστεί η μορφή τους,

ο άδης θα ’ναι η κατοικία τους.*Το τελευταίο μέρος του στίχου στο εβραϊκό είναι ασαφές.

16 Αλλά ο Θεός θα σώσει τη ζωή μου·

από τα νύχια του άδη θα με πάρει.

(Διάψαλμα)

17 Μη φοβάσαι που κάποιος πλούτισε,

κι αυξήθηκε η αίγλη του σπιτιού του.

18 Μαζί του δε θα πάρει τίποτ’ απ’ αυτά πεθαίνοντας·

η αίγλη του δεν τον ακολουθεί στον τάφο.

19 Όσο ζούσε μακάριζε τον εαυτό του:

«Σ’ επευφημούν γιατί περνάς καλά!»

20 Όμως κι αυτός θα πάει να βρει

τη γενιά των προγόνων του

και πια ποτέ το φως δε θα το δούνε.

21 Ο άνθρωπος μ’ όλες του τις τιμές,

όταν δεν τα στοχάζεται όλα τούτα,

καθώς τα ζώα που πεθαίνουν, αφανίζεται.