12 Doawäajen, miene Jeleewde, soo aus jie emma jehuarsom jewast sent, nich auleen aus en miene Jäajenwuat, oba väl mea nu en miene Aufwäsenheit, wirkjt june ieejne Radunk ut met Forcht un Zetren; 13 wiels Gott es et, dee en junt wirkjt beides, daut Wellen un daut Doonen, no sien Wooljefaulen. 14 Doot aules onen Murren un Twiewel-Jedanken, 15 daut jie muchten onstrof-falich un onen Faulsch sennen, Gott siene Kjinja, nich to beschuldjen, medden mank eene vekjieede un vedreide Jennerazion, mank woone jie schienen aus Lichta en de Welt, 16 un daut Läwens-Wuat hanhoolen, fa mie toom Riemen aun Christus sien Dach, daut ekj nich vejäfs jerant hab uk nich vejäfs jeoabeit hab.