1 Toen antwoordde Elifaz, de Themaniet, en zeide:2 Zal een wijs man winderige wetenschap voor antwoord geven, en zal hij zijn buik vullen met oostenwind?3 Bestraffende door woorden, die niet baten, en door redenen, met dewelke hij geen voordeel doet?4 Ja, gij vernietigt de vreze, en neemt het gebed voor het aangezicht Gods weg.5 Want uw mond leert uw ongerechtigheid, en gij hebt de tong der arglistigen verkoren.6 Uw mond verdoemt u, en niet ik; en uw lippen getuigen tegen u.7 Zijt gij de eerste een mens geboren? Of zijt gij voor de heuvelen voortgebracht?8 Hebt gij den verborgen raad Gods gehoord, en hebt gij de wijsheid naar u getrokken?9 Wat weet gij, dat wij niet weten? Wat verstaat gij, dat bij ons niet is?10 Onder ons is ook een grijze, ja, een stokoude, meerder van dagen dan uw vader.11 Zijn de vertroostingen Gods u te klein, en schuilt er enige zaak bij u?12 Waarom rukt uw hart u weg, en waarom wenken uw ogen?13 Dat gij uw geest keert tegen God, en zulke redenen uit uw mond laat uitgaan.14 Wat is de mens, dat hij zuiver zou zijn, en die geboren is van een vrouw, dat hij rechtvaardig zou zijn?15 Zie, op Zijn heiligen zou Hij niet vertrouwen, en de hemelen zijn niet zuiver in Zijn ogen.16 Hoeveel te meer is een man gruwelijk en stinkende, die het onrecht indrinkt als water?17 Ik zal u wijzen, hoor mij aan, en hetgeen ik gezien heb, dat zal ik vertellen;18 Hetwelk de wijzen verkondigd hebben, en men voor hun vaderen niet verborgen heeft;19 Denwelken alleen het land gegeven was, en door welker midden niemand vreemds doorging.20 Te allen dage doet de goddeloze zichzelven weedom aan; en weinige jaren in getal zijn voor den tiran weggelegd.21 Het geluid der verschrikkingen is in zijn oren; in den vrede zelven komt de verwoester hem over.22 Hij gelooft niet uit de duisternis weder te keren, maar dat hij beloerd wordt ten zwaarde.23 Hij zwerft heen en weder om brood, waar het zijn mag; hij weet, dat bij zijn hand gereed is de dag der duisternis.24 Angst en benauwdheid verschrikken hem; zij overweldigt hem, gelijk een koning, bereid ten strijde.25 Want hij strekt tegen God zijn hand uit, en tegen den Almachtige stelt hij zich geweldiglijk aan.26 Hij loopt tegen Hem aan met den hals, met zijn dikke, hoog verhevene schilden.27 Omdat hij zijn aangezicht met zijn vet bedekt heeft, en rimpelen gemaakt om de weekdarmen;28 En heeft bewoond verdelgde steden, en huizen, die men niet bewoonde, die gereed waren tot steen hopen te worden.29 Hij zal niet rijk worden, en zijn vermogen zal niet bestaan; en hun volmaaktheid zal zich niet uitbreiden op de aarde.30 Hij zal van de duisternis niet ontwijken, de vlam zal zijn scheut verdrogen; hij zal wijken door het geblaas zijns monds.31 Hij betrouwe niet op ijdelheid, waardoor hij verleid wordt; want ijdelheid zal zijn vergelding wezen.32 Als zijn dag nog niet is, zal hij vervuld worden; want zijn tak zal niet groenen.33 Men zal zijn onrijpe druiven afrukken, als van een wijnstok, en zijn bloeisel afwerpen, als van een olijfboom.34 Want de vergadering der huichelaren wordt eenzaam, en het vuur verteert de tenten der geschenken.35 Zijn ontvangen moeite, en baren ijdelheid, en hun buik richt bedrog aan.

1 Elifaz din Teman a luat cuvîntul, şi a zis:2 ,,Se cade să dea înţeleptul ca răspuns înţelepciune deşartă? Sau să-şi umfle pieptul cu vînt de răsărit?3 Să se apere prin cuvinte cari n'ajută la nimic, şi prin cuvîntări cari nu slujesc la nimic?4 Tu nimiceşti chiar şi frica de Dumnezeu, nimiceşti orice simţire de evlavie faţă de Dumnezeu.5 Nelegiuirea ta îţi cîrmuieşte gura, şi împrumuţi vorbirea oamenilor vicleni.6 Nu eu, ci gura ta te osîndeşte, buzele tale mărturisesc împotriva ta.7 Tu eşti omul care s'a născut întîi? Te-ai născut tu înaintea dealurilor?8 Ai fost tu la sfaturile lui Dumnezeu; şi ai sorbit din ele înţelepciune pentru tine?9 Ce ştii tu şi să nu ştim şi noi? Ce cunoştinţă ai tu pe care să n'o avem şi noi?10 Între noi sînt peri albi, bătrîni, oameni mai înziliţi decît tatăl tău.11 Puţin lucru sînt mîngîierile lui Dumnezeu pentru tine, şi cuvintele cari-ţi vorbesc atît de blînd?...12 Încotro te trage inima, şi ce înseamnă această privire ţintă a ochilor tăi?13 Ce! împotriva lui Dumnezeu îţi îndrepţi tu mînia, şi-ţi ies din gură cuvinte ca acestea?14 ,Ce este omul, ca să fie curat? Şi poate cel născut din femeie să fie fără prihană?15 Dacă n'are încredere Dumnezeu nici în sfinţii Săi, dacă nici cerurile nu sînt curate înaintea Lui,16 cu cît mai puţin fiinţa urîcioasă şi stricată-omul, care bea nelegiuirea ca apa!17 Vreau să te învăţ, ascultă-mă! Voi istorisi ce am văzut,18 ce au arătat înţelepţii, ce au descoperit ei, auzind dela părinţii lor,19 cărora singuri li se dăduse ţara, şi printre cari nici un străin nu venise încă.20 ,Omul cel rău îşi duce în nelinişte toate zilele vieţii, toţi anii de cari are parte cel nelegiuit.21 Ţipete de spaimă răsună la urechile lui: În mijlocul fericirii lui, pustiitorul se va arunca asupra lui.22 El nu trage nădejde să scape de întunerec, vede sabia care -l ameninţă;23 aleargă încoace şi încolo să caute pîne, ştie că -l aşteaptă ziua întunerecului.24 Necazul şi neliniştea îl înspăimîntă, şi se aruncă asupra lui ca un împărat gata de luptă.25 Căci a ridicat mîna împotriva lui Dumnezeu, s'a împotrivit Celui Atot Puternic,26 şi a avut îndrăzneala să se năpustească asupra Lui cu partea cea mai tare a scuturilor lui.27 Avea faţa acoperită cu grăsime, coapsele încărcate cu osînză,28 şi locuia în cetăţi nimicite, în case părăsite, sortite să fie dărîmate.29 Nu se va mai îmbogăţi, averea nu -i va creşte, şi avuţia nu se va mai întinde pe pămînt.30 Nu va putea ieşi din întunerec, flacăra îi va arde mlădiţele, şi Dumnezeu îl va pierde cu suflarea gurii Lui.31 Dacă se încrede în rău, se înşeală, căci răul îi va fi răsplata.32 Ea va veni înainte de capătul zilelor lui, şi ramura lui nu va mai înverzi.33 Va fi ca o viţă despoiată de roadele ei încă verzi, ca un măslin ale cărui flori au căzut.34 Căci casa celui nelegiuit va ajunge stearpă, şi cortul omului stricat îl va mînca focul.35 El zămisleşte răul şi naşte răul: în sînul lui coace roade cari -l înşeală.```