1 Toen hielden de drie mannen op van Job te antwoorden, dewijl hij in zijn ogen rechtvaardig was.2 Zo ontstak de toorn van Elihu, den zoon van Baracheel, den Buziet, van het geslacht van Ram; tegen Job werd zijn toorn ontstoken, omdat hij zijn ziel meer rechtvaardigde dan God.3 Zijn toorn ontstak ook tegen zijn drie vrienden, omdat zij, geen antwoord vindende, nochtans Job verdoemden.4 Doch Elihu had gewacht op Job in het spreken, omdat zij ouder van dagen waren dan hij.5 Als dan Elihu zag, dat er geen antwoord was in den mond van die drie mannen, ontstak zijn toorn.6 Hierom antwoordde Elihu, de zoon van Baracheel, den Buziet, en zeide: Ik ben minder van dagen, maar gijlieden zijt stokouden; daarom heb ik geschroomd en gevreesd, ulieden mijn gevoelen te vertonen.7 Ik zeide: Laat de dagen spreken, en de veelheid der jaren wijsheid te kennen geven.8 Zekerlijk de geest, die in den mens is, en de inblazing des Almachtigen, maakt henlieden verstandig.9 De groten zijn niet wijs, en de ouden verstaan het recht niet.10 Daarom zeg ik: Hoor naar mij; ik zal mijn gevoelen ook vertonen.11 Ziet, ik heb gewacht op ulieder woorden; ik heb het oor gewend tot ulieder aanmerkingen, totdat gij redenen uitgezocht hadt.12 Als ik nu acht op u gegeven heb, ziet, er is niemand, die Job overreedde, die uit ulieden zijn redenen beantwoordde;13 Opdat gij niet zegt: Wij hebben de wijsheid gevonden; God heeft hem nedergestoten, geen mens.14 Nu heeft hij tegen mij geen woorden gericht, en met ulieder woorden zal ik hem niet beantwoorden.15 Zij zijn ontzet, zij antwoorden niet meer; zij hebben de woorden van zich verzet.16 Ik heb dan gewacht, maar zij spreken niet; want zij staan stil; zij antwoorden niet meer.17 Ik zal mijn deel ook antwoorden, ik zal mijn gevoelen ook vertonen.18 Want ik ben der woorden vol; de geest mijns buiks benauwt mij.19 Ziet, mijn buik is als de wijn, die niet geopend is; gelijk nieuwe lederen zakken zou hij bersten.20 Ik zal spreken, opdat ik voor mij lucht krijge; ik zal mijn lippen openen, en zal antwoorden.21 Och, dat ik niemands aangezicht aanneme, en tot den mens geen bijnamen gebruike!22 Want ik weet geen bijnamen te gebruiken; in kort zou mijn Maker mij wegnemen.

1 Aceşti trei oameni au încetat să mai răspundă lui Iov, pentrucă el se socotea fără vină.2 Atunci s'a aprins de mînie Elihu, fiul lui Baracheel din Buz, din familia lui Ram. El s'a aprins de mînie împotriva lui Iov, pentrucă zicea că este fără vină înaintea lui Dumnezeu.3 Şi s'a aprins de mînie împotriva celor trei prieteni ai lui, pentru că nu găseau nimic de răspuns şi totuş osîndeau pe Iov.4 Fiindcă ei erau mai în vîrstă decît el, Elihu aşteptase pînă în clipa aceasta, ca să vorbească lui Iov.5 Dar, văzînd că nu mai era niciun răspuns în gura acestor trei oameni, Elihu s'a aprins de mînie.6 Şi Elihu, fiul lui Baracheel din Buz, a luat cuvîntul, şi a zis: ,,Eu sînt tînăr, şi voi sînteţi bătrîni: de aceea m'am temut, şi m'am ferit să vă arăt gîndul meu.7 Eu îmi ziceam: ,Să vorbească bătrîneţa, marele număr de ani să înveţe pe alţii înţelepciunea.`8 Dar, de fapt, în om, duhul, suflarea Celui Atotputernic, dă priceperea.9 Nu vîrsta aduce înţelepciunea, nu bătrîneţa te face în stare să judeci.10 Iată de ce zic: ,Ascultaţi-mă! Îmi voi spune şi eu părerea.11 Am aşteptat sfîrşitul cuvîntărilor voastre, v'am urmărit dovezile, cercetarea pe care aţi făcut -o cuvintelor lui Iov.12 V'am dat toată luarea aminte; şi iată că, niciunul din voi nu l -a încredinţat, niciunul nu i -a răsturnat cuvintele.13 Să nu ziceţi însă: ,În el noi am găsit înţelepciunea; numai Dumnezeu îl poate înfunda, nu un om!`14 Mie nu mi -a vorbit deadreptul: de aceea eu îi voi răspunde cu totul altfel decît voi.15 Ei se tem, nu mai răspund! Li s'a tăiat cuvîntul!16 Am aşteptat pînă şi-au sfîrşit cuvîntările, pînă s'au oprit şi n'au ştiut ce să mai răspundă.17 Vreau să răspund şi eu la rîndul meu, vreau să spun şi eu ce gîndesc.18 Căci sînt plin de cuvinte, îmi dă ghes duhul înlăuntrul meu;19 lăuntrul meu este ca un vin care n'are pe unde să iasă, ca nişte burdufuri noi, gata să plesnească.20 Voi vorbi deci, ca să răsuflu în voie, îmi voi deschide buzele şi voi răspunde.21 Nu voi căuta la înfăţişare, nu voi linguşi pe nimeni;22 căci nu ştiu să linguşesc: altfel, într'o clipeală m'ar lua Ziditorul meu.