1 Heeft niet de mens een strijd op de aarde, en zijn zijn dagen niet als de dagen des dagloners?2 Gelijk de dienstknecht hijgt naar de schaduw, en gelijk de dagloner verwacht zijn werkloon;3 Alzo zijn mij maanden der ijdelheid ten erve geworden, en nachten der moeite zijn mij voorbereid.4 Als ik te slapen lig, dan zeg ik: Wanneer zal ik opstaan, en Hij den avond afgemeten hebben? En ik word zat van woelingen tot aan den schemertijd.5 Mijn vlees is met het gewormte en met het gruis des stofs bekleed; mijn huid is gekliefd en verachtelijk geworden.6 Mijn dagen zijn lichter geweest dan een weversspoel, en zijn vergaan zonder verwachting.7 Gedenk, dat mijn leven een wind is; mijn oog zal niet wederkomen, om het goede te zien.8 Het oog desgenen, die mij nu ziet, zal mij niet zien; uw ogen zullen op mij zijn; maar ik zal niet meer zijn.9 Een wolk vergaat en vaart henen; alzo die in het graf daalt, zal niet weder opkomen.10 Hij zal niet meer wederkeren tot zijn huis, en zijn plaats zal hem niet meer kennen.11 Zo zal ik ook mijn mond niet wederhouden, ik zal spreken in benauwdheid mijns geestes; ik zal klagen in bitterheid mijner ziel.12 Ben ik dan een zee, of walvis, dat Gij om mij wachten zet?13 Wanneer ik zeg: Mijn bedstede zal mij vertroosten, mijn leger zal van mijn klacht wat wegnemen;14 Dan ontzet Gij mij met dromen, en door gezichten verschrikt Gij mij;15 Zodat mijn ziel de verworging kiest; den dood meer dan mijn beenderen.16 Ik versmaad ze, ik zal toch in der eeuwigheid niet leven; houd op van mij, want mijn dagen zijn ijdelheid.17 Wat is de mens, dat Gij hem groot acht, en dat Gij Uw hart op hem zet?18 En dat Gij hem bezoekt in elken morgenstond; dat Gij hem in elken ogenblik beproeft?19 Hoe lang keert Gij U niet af van mij, en laat niet van mij af, totdat ik mijn speeksel inzwelge?20 Heb ik gezondigd, wat zal ik U doen, o Mensenhoeder? Waarom hebt Gij mij U tot een tegenloop gesteld, dat ik mijzelven tot een last zij?21 En waarom vergeeft Gij niet mijn overtreding, en doet mijn ongerechtigheid niet weg? Want nu zal ik in het stof liggen; en Gij zult mij vroeg zoeken, maar ik zal niet zijn.

1 Soarta omului pe pămînt este ca a unui ostaş, şi zilele lui sînt ca ale unui muncitor cu ziua.2 Cum suspină robul după umbră, cum îşi aşteaptă muncitorul plata,3 aşa am eu parte de luni de durere, şi partea mea sînt nopţi de suferinţă.4 Mă culc, şi zic: ,Cînd mă voi scula? Cînd se va sfîrşi noaptea?` Şi mă satur de frămîntări pînă în revărsatul zorilor.5 Trupul mi se acopere cu viermi şi cu o coajă pămîntoasă, pielea-mi crapă şi se desface.6 Zilele mele sboară mai iuţi decît suveica ţesătorului, se duc şi nu mai am nicio nădejde!7 Adu-Ţi aminte, Dumnezeule, că viaţa mea este doar o suflare! Ochii mei nu vor mai vedea fericirea.8 Ochiul, care mă priveşte, nu mă va mai privi; ochiul tău mă va căuta, şi nu voi mai fi.9 Cum se risipeşte norul şi trece, aşa nu se va mai ridica celce se pogoară în Locuinţa morţilor!10 Nu se va mai întoarce în casa lui, şi nu-şi va mai cunoaşte locul în care locuia.11 De aceea nu-mi voi ţinea gura, ci voi vorbi în neliniştea inimii mele, mă voi tîngui în amărăciunea sufletului meu.12 Oare o mare sînt eu, sau un balaur de mare, de-ai pus strajă în jurul meu?13 Cînd zic: ,Patul mă va uşura, culcuşul îmi va alina durerile,`14 atunci mă înspăimînţi prin visuri, mă îngrozeşti prin vedenii.15 Ah! aş vrea mai bine gîtuirea, mai bine moartea decît aceste oase!16 Le dispreţuiesc!... nu voi trăi în veci... Lasă-mă, căci doar o suflare mi -i viaţa!17 Ce este omul, ca să-Ţi pese atît de mult de el, ca să iei seama la el,18 să -l cercetezi în toate dimineţile, şi să -l încerci în toate clipele?19 Cînd vei înceta odată să mă priveşti? Cînd îmi vei da răgaz să-mi înghit scuipatul?20 Dacă am păcătuit, ce pot să-Ţi fac, Păzitorul oamenilor? Pentruce m'ai pus ţintă săgeţilor Tale, de am ajuns o povară chiar pentru mine însumi?21 Pentruce nu-mi ierţi păcatul, şi pentruce nu-mi uiţi fărădelegea? Căci voi adormi în ţărînă, şi cînd mă vei căuta, nu voi mai fi!``