1 Maar Job antwoordde en zeide:2 Hoe lang zult gijlieden mijn ziel bedroeven, en mij met woorden verbrijzelen?3 Gij hebt nu tienmaal mij schande aangedaan; gij schaamt u niet, gij verhardt u tegen mij.4 Maar ook het zij waarlijk, dat ik gedwaald heb, mijn dwaling zal bij mij vernachten.5 Indien gijlieden waarlijk u verheft tegen mij, en mijn smaad tegen mij drijft;6 Weet nu, dat God mij heeft omgekeerd, en mij met Zijn net omsingeld.7 Ziet, ik roep, geweld! doch word niet verhoord; ik schreeuw, doch er is geen recht.8 Hij heeft mijn weg toegemuurd, dat ik niet doorgaan kan, en over mijn paden heeft Hij duisternis gesteld.9 Mijn eer heeft Hij van mij afgetrokken, en de kroon mijns hoofds heeft Hij weggenomen.10 Hij heeft mij rondom afgebroken, zodat ik henenga, en heeft mijn verwachting als een boom weggerukt.11 Daartoe heeft Hij Zijn toorn tegen mij ontstoken, en mij bij Zich geacht als Zijn vijanden.12 Zijn benden zijn te zamen aangekomen, en hebben tegen mij haar weg gebaand, en hebben zich gelegerd rondom mijn tent.13 Mijn broeders heeft Hij verre van mij gedaan; en die mij kennen, zekerlijk, zij zijn van mij vervreemd.14 Mijn nabestaanden houden op, en mijn bekenden vergeten mij.15 Mijn huisgenoten en mijn dienstmaagden achten mij voor een vreemde; een uitlander ben ik in hun ogen.16 Ik riep mijn knecht, en hij antwoordde niet; ik smeekte met mijn mond tot hem.17 Mijn adem is mijn huisvrouw vreemd; en ik smeek om der kinderen mijns buiks wil.18 Ook versmaden mij de jonge kinderen; sta ik op, zo spreken zij mij tegen.19 Alle mensen mijns heimelijken raads hebben een gruwel aan mij; en die ik liefhad, zijn tegen mij gekeerd.20 Mijn gebeente kleeft aan mijn huid en aan mijn vlees; en ik ben ontkomen met de huid mijner tanden.21 Ontfermt u mijner, ontfermt u mijner, o gij, mijn vrienden! want de hand Gods heeft mij aangeraakt.22 Waarom vervolgt gij mij als God, en wordt niet verzadigd van mijn vlees?23 Och, of nu mijn woorden toch opgeschreven wierden. Och, of zij in een boek ook wierden ingetekend!24 Dat zij met een ijzeren griffie en lood voor eeuwig in een rots gehouwen wierden!25 Want ik weet: mijn Verlosser leeft, en Hij zal de laatste over het stof opstaan;26 En als zij na mijn huid dit doorknaagd zullen hebben, zal ik uit mijn vlees God aanschouwen;27 Denwelken ik voor mij aanschouwen zal, en mijn ogen zien zullen, en niet een vreemde; mijn nieren verlangen zeer in mijn schoot.28 Voorwaar, gij zoudt zeggen: Waarom vervolgen wij hem? Nademaal de wortel der zaak in mij gevonden wordt.29 Schroomt u vanwege het zwaard; want de grimmigheid is over de misdaden des zwaards; opdat gij weet, dat er een gericht zij.

1 Iov a luat cuvîntul şi a zis:2 ,,Pînă cînd îmi veţi întrista sufletul, şi mă veţi zdrobi cu cuvîntările voastre?3 Iată că de zece ori m'aţi batjocorit; nu vă este ruşine să vă purtaţi aşa?4 Dacă am păcătuit cu adevărat, numai eu sînt răspunzător de aceasta.5 Credeţi că mă puteţi lua de sus? Credeţi că mi-aţi dovedit că sînt vinovat?6 Atunci să ştiţi că Dumnezeu mă urmăreşte, şi mă înveleşte cu laţul Lui.7 Iată, ţip de silnicie, şi nimeni nu răspunde; cer dreptate, şi dreptate nu este!8 Mi -a tăiat orice ieşire, şi nu pot trece; a răspîndit întunerec pe cărările mele.9 M'a despoiat de slava mea, mi -a luat cununa de pe cap,10 m'a zdrobit din toate părţile, şi pier; mi -a smuls nădejdea ca pe un copac.11 S'a aprins de mînie împotriva mea, S'a purtat cu mine ca şi cu un vrăjmaş.12 Oştile Lui au pornit deodată înainte, şi-au croit drum pînă la mine, şi au tăbărît în jurul cortului meu.13 A depărtat pe fraţii mei dela mine, şi prietenii mei s'au înstrăinat de mine.14 Rudele mele m'au părăsit, şi cei mai deaproape ai mei m'au uitat.15 Casnicii mei şi slugile mele mă privesc ca pe un străin, în ochii lor sînt un necunoscut.16 Chem pe robul meu, şi nu răspunde; îl rog cu gura mea, şi degeaba.17 Suflarea mea a ajuns nesuferită nevestei mele, şi duhoarea mea a ajuns nesuferită fiilor mamei mele.18 Pînă şi copiii mă dispreţuiesc: dacă mă scol, ei mă ocărăsc.19 Aceia în cari mă încredeam mă urăsc, aceia pe cari îi iubeam s'au întors împotriva mea.20 Oasele mi se ţin de piele şi de carne; nu mi -a mai rămas decît pielea de pe dinţi.21 Fie-vă milă, fie-vă milă de mine, prietenii mei! Căci mîna lui Dumnezeu m'a lovit.22 Dece mă urmăriţi ca Dumnezeu? Şi nu vă mai săturaţi de carnea mea?23 Oh! aş vrea ca vorbele mele să fie scrise, să fie scrise într'o carte;24 aş vrea să fie săpate cu un priboi de fier şi cu plumb în stîncă pe vecie...25 Dar ştiu că Răscumpărătorul meu este viu, şi că se va ridica la urmă pe pămînt.26 Chiar dacă mi se va nimici pielea, şi chiar dacă nu voi mai avea carne, voi vedea totuş pe Dumnezeu.27 Îl voi vedea şi-mi va fi binevoitor; ochii mei Îl vor vedea, şi nu ai altuia. Sufletul meu tînjeşte de dorul acesta înlăuntrul meu.28 Atunci veţi zice: ,Pentruce -l urmăream noi?` Căci dreptatea pricinii mele va fi cunoscută.29 Temeţi-vă de sabie: căci pedepsele date cu sabia sînt grozave! Şi să ştiţi că este o judecată.``