1 Waarom zouden van den Almachtige de tijden niet verborgen zijn, dewijl zij, die Hem kennen, Zijn dagen niet zien?2 Zij tasten de landpalen aan; de kudden roven zij, en weiden ze.3 Den ezel der wezen drijven zij weg; den os ener weduwe nemen zij te pand.4 Zij doen de nooddruftigen wijken van den weg; te zamen versteken zich de ellendigen des lands.5 Ziet, zij zijn woudezels in de woestijn; zij gaan uit tot hun werk, makende zich vroeg op ten roof; het vlakke veld is hem tot spijs, en den jongeren.6 Op het veld maaien zij zijn voeder, en den wijnberg des goddelozen lezen zij af.7 Den naakten laten zij vernachten zonder kleding, die geen deksel heeft tegen de koude.8 Van den stroom der bergen worden zij nat, en zonder toevlucht zijnde, omhelzen zij de steenrotsen.9 Zij rukken het weesje van de borst, en dat over den arme is, nemen zij te pand.10 Den naakte doen zij weggaan zonder kleed, en hongerig, die garven dragen.11 Tussen hun muren persen zij olie uit, treden de wijnpersen, en zijn dorstig.12 Uit de stad zuchten de lieden, en de ziel der verwonden schreeuwt uit; nochtans beschikt God niets ongerijmds.13 Zij zijn onder de wederstrevers des lichts; zij kennen Zijn wegen niet, en zij blijven niet op Zijn paden.14 Met het licht staat de moorder op, doodt den arme en den nooddruftige; en des nachts is hij als een dief.15 Ook neemt het oog des overspelers de schemering waar, zeggende: Geen oog zal mij zien; en hij legt een deksel op het aangezicht.16 In de duisternis doorgraaft hij de huizen, die zij zich des daags afgetekend hadden; zij kennen het licht niet.17 Want de morgenstond is hun te zamen de schaduw des doods; als men hen kent, zijn zij in de strikken van des doods schaduw.18 Hij is licht op het vlakke der wateren; vervloekt is hun deel op de aarde; hij wendt zich niet tot den weg der wijngaarden.19 De droogte mitsgaders de hitte nemen de sneeuwwateren weg; alzo het graf dergenen, die gezondigd hebben.20 De baarmoeder vergeet hem, het gewormte is hem zoet, zijns wordt niet meer gedacht; en het onrecht wordt gebroken als een hout.21 De onvruchtbare, die niet baart, teert hij af, en aan de weduwe doet hij niets goeds.22 Ook trekt hij de machtigen door zijn kracht; staat hij op, zo is men des levens niet zeker.23 Stelt hem God in gerustigheid, zo steunt hij daarop; nochtans zijn Zijn ogen op hun wegen.24 Zij zijn een weinig tijds verheven, daarna is er niemand van hen; zij worden nedergedrukt; gelijk alle anderen worden zij besloten; en gelijk de top ener aar worden zij afgesneden.25 Indien het nu zo niet is, wie zal mij leugenachtig maken, en mijn rede tot niet brengen?

1 Pentruce nu păzeşte Cel Atotputernic vremurile de judecată, şi dece nu văd ceice -L cunosc zilele Lui de pedeapsă?2 Sînt unii cari mută hotarele, fură turmele, şi le pasc;3 iau măgarul orfanului, iau zălog vaca văduvei;4 îmbrîncesc din drum pe cei lipsiţi, silesc pe toţi nenorociţii din ţară să se ascundă.5 Şi aceştia, ca măgarii sălbatici din pustie, ies dimineaţa la lucru să caute hrană, şi în pustie trebuie să caute pînea pentru copiii lor.6 Taie nutreţul care a mai rămas pe cîmp, culeg ciorchinele rămase pe urma culegătorilor în via celui nelegiuit.7 Îi apucă noaptea în umezeală, fără îmbrăcăminte, fără învelitoare împotriva frigului.8 Îi pătrunde ploaia munţilor, şi, neavînd alt adăpost, se ghemuiesc lîngă stînci.9 Aceia smulg pe orfan dela ţîţă, iau zălog tot ce are săracul.10 Şi săracii umblă goi de tot, fără îmbrăcăminte, strîng snopii şi -s flămînzi;11 în grădinile nelegiuitului ei fac untdelemn, calcă teascul, şi le este sete;12 în cetăţi se aud vaietele celor ce mor, sufletul celor răniţi strigă... Şi Dumnezeu nu ia seama la aceste mişelii!13 Alţii sînt vrăjmaşi ai luminii, nu cunosc căile ei, nu umblă pe cărările ei.14 Ucigaşul se scoală în revărsatul zorilor, ucide pe cel sărac şi lipsit, şi noaptea fură.15 Ochiul preacurvarului pîndeşte amurgul: ,Nimeni nu mă va vedea,` zice el, şi îşi pune o măhramă pe faţă.16 Noaptea sparg casele, ziua stau închişi; se tem de lumină.17 Pentru ei, dimineaţa este umbra morţii, şi cînd o văd, simt toate spaimele morţii.18 Dar nelegiuitul alunecă uşor pe faţa apelor, pe pămînt n'are decît o parte blestemată, şi niciodată n'apucă pe drumul celor vii!19 Cum sorb seceta şi căldura apele zăpezii, aşa înghite locuinţa morţilor pe cei ce păcătuiesc.20 Pîntecele mamei îl uită, viermii se ospătează cu el, nimeni nu-şi mai aduce aminte de el! Nelegiuitul este sfărîmat ca un copac,21 el, care pradă pe femeia stearpă şi fără copii, el care nu face nici un bine văduvei!...22 Şi totuş, Dumnezeu prin puterea Lui lungeşte zilele celor sîlnici, şi iată -i în picioare cînd nu mai trăgeau nădejde de viaţă;23 El le dă linişte şi încredere, are privirile îndreptate spre căile lor.24 S'au ridicat; şi într'o clipă nu mai sînt, cad, mor ca toţi oamenii, sînt tăiaţi ca spicele coapte.25 Nu este aşa? Cine mă va dovedi de minciună, cine-mi va nimici cuvintele mele?``