1 Een gebed des verdrukten, als hij overstelpt is, en zijn klacht uitstort voor het aangezicht des HEEREN.2 O HEERE! hoor mijn gebed, en laat mijn geroep tot U komen.3 Verberg Uw aangezicht niet voor mij, neig Uw oor tot mij ten dage mijner benauwdheid; ten dagen als ik roep, verhoor mij haastelijk.4 Want mijn dagen zijn vergaan als rook, en mijn gebeenten zijn uitgebrand als een haard.5 Mijn hart is geslagen en verdord als gras, zodat ik vergeten heb mijn brood te eten.6 Mijn gebeente kleeft aan mijn vlees, vanwege de stem mijns zuchtens.7 Ik ben een roerdomp der woestijn gelijk geworden, ik ben geworden als een steenuil der wildernissen.8 Ik waak, en ben geworden als een eenzame mus op het dak.9 Mijn vijanden smaden mij al den dag; die tegen mij razen, zweren bij mij.10 Want ik eet as als brood, en vermeng mijn drank met tranen.11 Vanwege Uw verstoordheid en Uw groten toorn; want Gij hebt mij verheven, en mij weder nedergeworpen.12 Mijn dagen zijn als een afgaande schaduw, en ik verdor als gras.13 Maar Gij, HEERE! blijft in eeuwigheid, en Uw gedachtenis van geslacht tot geslacht.14 Gij zult opstaan, Gij zult U ontfermen over Sion, want de tijd om haar genadig te zijn, want de bestemde tijd is gekomen.15 Want Uw knechten hebben een welgevallen aan haar stenen, en hebben medelijden met haar gruis.16 Dan zullen de heidenen den Naam des HEEREN vrezen, en alle koningen der aarde Uw heerlijkheid.17 Als de HEERE Sion zal opgebouwd hebben, in Zijn heerlijkheid zal verschenen zijn,18 Zich gewend zal hebben tot het gebed desgenen, die gans ontbloot is, en niet versmaad hebben hunlieder gebed;19 Dat zal geschreven worden voor het navolgende geslacht; en het volk, dat geschapen zal worden, zal den HEERE loven;20 Omdat Hij uit de hoogte Zijns heiligdoms zal hebben nederwaarts gezien; dat de HEERE uit den hemel op de aarde geschouwd zal hebben;21 Om het zuchten der gevangenen te horen, om los te maken de kinderen des doods;22 Opdat men den Naam des HEEREN vertelle te Sion, en Zijn lof te Jeruzalem;23 Wanneer de volken samen zullen vergaderd worden, ook de koninkrijken, om den HEERE te dienen.24 Hij heeft mijn kracht op den weg ter nedergedrukt; mijn dagen heeft Hij verkort.25 Ik zeide: Mijn God! neem mij niet weg in het midden mijner dagen; Uw jaren zijn van geslacht tot geslacht.26 Gij hebt voormaals de aarde gegrond, en de hemelen zijn het werk Uwer handen;27 Die zullen vergaan, maar Gij zult staande blijven; en zij alle zullen als een kleed verouden; Gij zult ze veranderen als een gewaad, en zij zullen veranderd zijn.28 Maar Gij zijt Dezelfde, en Uw jaren zullen niet geeindigd worden. [ (Psalms 102:29) De kinderen Uwer knechten zullen wonen, en hun zaad zal voor Uw aangezicht bevestigd worden. ]

1 (O rugăciune a unui nenorocit, cînd este doborît de întristare şi îşi varsă plîngerea înaintea Domnului.) Doamne, ascultă-mi rugăciunea, şi s'ajungă strigătul meu pînă la Tine!2 Nu-mi ascunde Faţa Ta în ziua necazului meu! Pleacă-Ţi urechea spre mine, cînd strig! Ascultă-mă degrab!3 Căci zilele mele pier ca fumul, şi oasele îmi ard ca un tăciune.4 Inima îmi este lovită, şi mi se usucă întocmai ca iarba; pînă şi pînea uit să mi -o mănînc.5 Aşa de mari îmi sînt gemetele, că mi se lipesc oasele de carne.6 Seamăn cu pelicanul din pustie, sînt ca o cucuvaie din dărîmături;7 nu mai pot dormi, şi sînt ca pasărea singuratică pe un acoperiş.8 În fiecare zi mă bătjocoresc vrăjmaşii mei, şi protivnicii mei jură pe mine în mînia lor.9 Mănînc ţărînă în loc de pîne, şi îmi amestec lacrămile cu băutura,10 din pricina mîniei şi urgiei Tale; căci Tu m'ai ridicat, şi m'ai aruncat departe.11 Zilele mele sînt ca o umbră gata să treacă, şi mă usuc ca iarba.12 Dar Tu, Doamne, Tu împărăţeşti pe vecie, şi pomenirea Ta ţine din neam în neam.13 Tu Te vei scula, şi vei avea milă de Sion; căci este vremea să te înduri de el, a venit vremea hotărîtă pentru el.14 Căci robii Tăi iubesc pietrele Sionului, şi le e milă de ţărîna lui.15 Atunci se vor teme neamurile de Numele Domnului, şi toţi împăraţii pămîntului de slava Ta.16 Da, Domnul va zidi iarăş Sionul, şi Se va arăta în slava Sa.17 El ia aminte la rugăciunea nevoiaşului, şi nu -i nesocoteşte rugăciunea.18 Să se scrie lucrul acesta pentru neamul de oameni care va veni, şi poporul, care se va naşte, să laude pe Domnul!19 Căci El priveşte din înălţimea sfinţeniei Lui; Domnul priveşte din ceruri pe pămînt,20 ca să audă gemetele prinşilor de război, si să izbăvească pe cei ce sînt pe moarte;21 pentru ca ei să vestească în Sion Numele Domnului, şi laudele lui în Ierusalim,22 cînd se vor strînge toate popoarele, şi toate împărăţiile, ca să slujească Domnului.23 El mi -a frînt puterea în drum, şi mi -a scurtat zilele,24 Eu zic: ,,Dumnezeule, nu mă lua la jumătatea zilelor mele, Tu, ai cărui ani ţin vecinic!``25 Tu ai întemeiat în vechime pămîntul, şi cerurile sînt lucrarea mînilor Tale.26 Ele vor pieri, dar Tu vei rămînea; toate se vor învechi ca o haină; le vei schimba ca pe un veşmînt, şi se vor schimba.27 Dar Tu rămîi Acelaş, şi anii Tăi nu se vor sfîrşi.28 Fiii robilor Tăi îşi vor locui ţara, şi sămînţa lor va rămînea înaintea Ta.