1 O God der wraken! o HEERE, God der wraken! verschijn blinkende.2 Gij, Rechter der aarde! verhef U; breng vergelding weder over de hovaardigen.3 Hoe lang zullen de goddelozen, o HEERE! hoe lang zullen de goddelozen van vreugde opspringen?4 Uitgieten? hard spreken? alle werkers der ongerechtigheid zich beroemen?5 O HEERE! zij verbrijzelen Uw volk, en zij verdrukken Uw erfdeel.6 De weduwe en den vreemdeling doden zij, en zij vermoorden de wezen.7 En zeggen: De HEERE ziet het niet, en de God van Jakob merkt het niet.8 Aanmerkt, gij onvernuftigen onder het volk! en gij dwazen! wanneer zult gij verstandig worden?9 Zou Hij, Die het oor plant, niet horen? zou Hij, Die het oog formeert, niet aanschouwen?10 Zou Hij, Die de heidenen tuchtigt, niet straffen, Hij, Die den mens wetenschap leert?11 De HEERE weet de gedachten des mensen, dat zij ijdelheid zijn.12 Welgelukzalig is de man, o HEERE! dien Gij tuchtigt, en dien Gij leert uit Uw wet,13 Om hem rust te geven van de kwade dagen; totdat de kuil voor den goddeloze gegraven wordt.14 Want de HEERE zal Zijn volk niet begeven, en Hij zal Zijn erve niet verlaten.15 Want het oordeel zal wederkeren tot de gerechtigheid; en alle oprechten van hart zullen hetzelve navolgen.16 Wie zal voor mij staan tegen de boosdoeners? Wie zal zich voor mij stellen tegen de werkers der ongerechtigheid?17 Ten ware dat de HEERE mij een Hulp geweest ware, mijn ziel had bijna in de stilte gewoond.18 Als ik zeide: Mijn voet wankelt; Uw goedertierenheid, o HEERE! ondersteunde mij.19 Als mijn gedachten binnen in mij vermenigvuldigd werden, hebben Uw vertroostingen mijn ziel verkwikt.20 Zou zich de stoel der schadelijkheden met U vergezelschappen, die moeite verdicht bij inzetting?21 Zij rotten zich samen tegen de ziel des rechtvaardigen, en zij verdoemen onschuldig bloed.22 Doch de HEERE is mij geweest tot een Hoog Vertrek, en mijn God tot een Steenrots mijner toevlucht.23 En Hij zal hun ongerechtigheid op hen doen wederkeren, en Hij zal hen in hun boosheid verdelgen; de HEERE, onze God, zal hen verdelgen.

1 Doamne, Dumnezeul răzbunărilor, Tu, Dumnezeul răzbunărilor, arată-Te!2 Scoală-Te, Judecătorul pămîntului, şi răsplăteşte celor mîndri după faptele lor!3 Pînă cînd vor birui cei răi, Doamne, pînă cînd vor birui cei răi?4 Ei ţin cuvîntări puternice, vorbesc cu trufie, şi toţi cei ce fac răul se fălesc.5 Ei zdrobesc pe poporul Tău, Doamne, şi asupresc moştenirea Ta.6 Junghie pe văduvă şi pe străin, ucid pe orfani,7 şi zic: ,,Nu vede Domnul, şi Dumnezeul lui Iacov nu ia aminte!``8 Totuş, învăţaţi-vă minte, oameni fără minte! Cînd vă veţi înţelepţi, nebunilor?9 Cel ce a sădit urechea, s'ar putea să n'audă? Cel ce a întocmit ochiul, s'ar putea să nu vadă?10 Cel ce pedepseşte neamurile, s'ar putea să nu pedepsească, El, care a dat omului pricepere?11 Domnul cunoaşte gîndurile omului: ştie că sînt deşerte.12 Ferice de omul, pe care -l pedepseşti Tu, Doamne, şi pe care -l înveţi din Legea Ta,13 ca să -l linişteşti în zilele nenorocirii, pînă se va săpa groapa celui rău!14 Căci Domnul nu lasă pe poporul Său, şi nu-Şi părăseşte moştenirea.15 Ci se va face odată judecata după dreptate, şi toţi cei cu inima curată o vor găsi bună.16 Cine mă va ajuta împotriva celor răi? Cine mă va sprijini împotriva celor ce fac răul?17 De n'ar fi Domnul ajutorul meu, cît de curînd ar fi sufletul meu în tăcerea morţii!18 Oridecîte ori zic: ,,Mi se clatină piciorul!`` bunătatea Ta, Doamne, mă sprijineşte totdeauna.19 Cînd gînduri negre se frămîntă cu grămada înlăuntrul meu, mîngîierile Tale îmi înviorează sufletul.20 Te vor pune cei răi să şezi pe scaunul lor de domnie, ei cari pregătesc nenorocirea la adăpostul legii?21 Ei se strîng împotriva vieţii celui neprihănit, şi osîndesc sînge nevinovat.22 Dar Domnul este turnul meu de scăpare, Dumnezeul meu este stînca mea de adăpost.23 El va face să cadă asupra lor nelegiuirea, El îi va nimici prin răutatea lor; Domnul, Dumnezeul nostru, îi va nimici.