1 Een psalm van Asaf. Immers is God Israel goed, dengenen, die rein van harte zijn.2 Maar mij aangaande, mijn voeten waren bijna uitgeweken; mijn treden waren bijkans uitgeschoten.3 Want ik was nijdig op de dwazen, ziende der goddelozen vrede.4 Want er zijn geen banden tot hun dood toe, en hun kracht is fris.5 Zij zijn niet in de moeite als andere mensen, en worden met andere mensen niet geplaagd.6 Daarom omringt hen de hovaardij als een keten; het geweld bedekt hen als een gewaad.7 Hun ogen puilen uit van vet; zij gaan de inbeeldingen des harten te boven.8 Zij mergelen de lieden uit, en spreken boselijk van verdrukking; zij spreken uit de hoogte.9 Zij zetten hun mond tegen den hemel, en hun tong wandelt op de aarde.10 Daarom keert zich Zijn volk hiertoe, als hun wateren eens vollen bekers worden uitgedrukt,11 Dat zij zeggen: Hoe zou het God weten, en zou er wetenschap zijn bij den Allerhoogste?12 Ziet, dezen zijn goddeloos; nochtans hebben zij rust in de wereld; zij vermenigvuldigen het vermogen.13 Immers heb ik tevergeefs mijn hart gezuiverd, en mijn handen in onschuld gewassen.14 Dewijl ik den gansen dag geplaagd ben, en mijn straffing is er alle morgens.15 Indien ik zou zeggen: Ik zal ook alzo spreken; ziet, zo zou ik trouweloos zijn aan het geslacht Uwer kinderen.16 Nochtans heb ik gedacht om dit te mogen verstaan; maar het was moeite in mijn ogen;17 Totdat ik in Gods heiligdommen inging, en op hun einde merkte.18 Immers zet Gij hen op gladde plaatsen; Gij doet hen vallen in verwoestingen.19 Hoe worden zij als in een ogenblik tot verwoesting, nemen een einde, worden te niet van verschrikkingen!20 Als een droom na het ontwaken! Als Gij opwaakt, o Heere, dan zult Gij hun beeld verachten.21 Als mijn hart opgezwollen was, en ik in mijn nieren geprikkeld werd,22 Toen was ik onvernuftig, en wist niets; ik was een groot beest bij U.23 Ik zal dan geduriglijk bij U zijn; Gij hebt mijn rechterhand gevat;24 Gij zult mij leiden door Uw raad; en daarna zult Gij mij in heerlijkheid opnemen.25 Wien heb ik nevens U in den hemel? Nevens U lust mij ook niets op de aarde!26 Bezwijkt mijn vlees en mijn hart, zo is God de Rotssteen mijns harten, en mijn Deel in eeuwigheid.27 Want ziet, die verre van U zijn, zullen vergaan; Gij roeit uit, al wie van U afhoereert.28 Maar mij aangaande, het is mij goed nabij God te wezen; ik zet mijn betrouwen op den Heere HEERE, om al Uw werken te vertellen.

1 (Un psalm al lui Asaf.) Da, bun este Dumnezeu cu Israel, cu cei cu inima curată.2 Totuş, era să mi se îndoaie piciorul, şi erau să-mi alunece paşii!3 Căci mă uitam cu jind la cei nesocotiţi, cînd vedeam fericirea celor răi.4 Într'adevăr, nimic nu -i turbură pînă la moarte, şi trupul le este încărcat de grăsime.5 N'au parte de suferinţele omeneşti, şi nu sînt loviţi ca ceilalţi oameni.6 Deaceea mîndria le slujeşte ca salbă, şi asuprirea este haina care -i înveleşte.7 Li se bulbucă ochii de grăsime, şi au mai mult decît le-ar dori inima.8 Rîd, şi vorbesc cu răutate de asuprire: vorbesc de sus,9 îşi înalţă gura pînă la ceruri, şi limba le cutreieră pămîntul.10 Deaceea aleargă lumea la ei, înghite apă din plin,11 şi zice: ,,Ce ar putea să ştie Dumnezeu, şi ce ar putea să cunoască Cel Prea Înalt?``12 Aşa sînt cei răi: totdeauna fericiţi, şi îşi măresc bogăţiile.13 Degeaba dar mi-am curăţit eu inima, şi mi-am spălat mînile în nevinovăţie:14 căci în fiecare zi sînt lovit, şi în toate dimineţile sînt pedepsit.15 Dacă aş zice: ,,Vreau să vorbesc ca ei,`` iată că n'aş fi credincios neamului copiilor Tăi.16 M'am gîndit la aceste lucruri ca să le pricep, dar zădarnică mi -a fost truda,17 pînă ce am intrat în sfîntul locaş al lui Dumnezeu, şi am luat seama la soarta dela urmă a celor răi.18 Da, Tu -i pui în locuri alunecoase, şi -i arunci în prăpăd.19 Cum sînt nimiciţi într'o clipă! Sînt perduţi, prăpădiţi printr'un sfîrşit năpraznic.20 Ca un vis la deşteptare, aşa le lepezi chipul, Doamne, la deşteptarea Ta!21 Cînd mi se amăra inima, şi mă simţeam străpuns în măruntaie,22 eram prost şi fără judecată, eram ca un dobitoc înaintea Ta.23 Însă eu sînt totdeauna cu Tine, Tu m'ai apucat de mîna dreaptă;24 mă vei călăuzi cu sfatul Tău, apoi mă vei primi în slavă.25 Pe cine altul am eu în cer afară de Tine? Şi pe pămînt nu-mi găsesc plăcerea în nimeni decît în Tine.26 Carnea şi inima pot să mi se prăpădească: fiindcă Dumnezeu va fi pururea stînca inimii mele şi partea mea de moştenire.27 Căci iată că ceice se depărtează de Tine, pier; Tu nimiceşti pe toţi ceice-Ţi sînt necredincioşi.28 Cît pentru mine, fericirea mea este să mă apropii de Dumnezeu: pe Domnul Dumnezeu Îl fac locul meu de adăpost, ca să povestesc toate lucrările Tale.