1 In het verleden heeft God op allerlei verschillende manieren tot onze voorouders gesproken via de profeten. 2 Maar nu, aan het einde van de tijd, spreekt Hij tot ons door de Zoon, die door Hem is aangesteld tot uiteindelijke eigenaar van alles wat bestaat. Ook heeft Hij door Hem het heelal gemaakt. 3 De Zoon is de afstraling van Gods luister en de afspiegeling van zijn wezen. Hij onderhoudt alles wat bestaat met zijn krachtig bevel en nadat Hij het mogelijk heeft gemaakt om van onze zonden te worden gereinigd, heeft Hij plaatsgenomen aan de rechterzijde van de allerhoogste Majesteit.

4 De Zoon heeft een hogere positie verkregen dan de engelen, en een naam die de hunne overstijgt. 5 Immers, tegen wie van de engelen heeft God ooit gezegd: "Jij bent mijn Zoon, vandaag heb Ik Je verwekt", of ook: "Ik zal zijn Vader zijn en Hij zal mijn Zoon zijn"? 6 Bovendien zei God, toen Hij de Eerstgeboren Zoon naar de wereld stuurde: "Hem moeten al Gods engelen aanbidden." 7 Over de engelen zegt God: "Hij maakt dat zijn engelen zijn als de wind en zijn dienaren als vuurvlammen", 8 maar over de Zoon zegt Hij: "Uw troon, o God, houdt stand voor eeuwig en altijd" en: "U heerst in alle rechtvaardigheid over uw koninkrijk. 9 U houdt van gerechtigheid en haat wetteloosheid. Daarom, o God, heeft uw God U boven uw metgezellen gesteld en U met vreugde gezalfd als met olie." 10 Ook zegt God: "In het begin legde U, Heer, de fundering van de aarde; ook de hemelen zijn door U gemaakt. 11 Zij zullen vergaan, maar U blijft bestaan. Als een kledingstuk zullen ze verslijten. 12 Als een mantel zal U hen oprollen, als een kledingstuk zullen ze worden verwisseld; maar U blijft altijd dezelfde en er komt geen einde aan uw bestaan." 13 Tegen wie van de engelen heeft God ooit gezegd: "Neem plaats aan mijn rechterzijde, totdat Ik je vijanden aan je heb onderworpen."? 14 Integendeel, alle engelen zijn geesten in dienst van God; ze worden uitgezonden ten behoeve van de mensen die de redding zullen ontvangen.

1 He maha ngā wāhi, he maha ngā huarahi i kōrero ai te Atua i mua, arā ngā poropiti, ki ngā mātua, 2 i ēnei rā whakamutunga nā tāna Tama āna kōrero ki a tātou, ko tāna hoki tērā i mea ai māna ngā mea katoa, ko tāna kaihanga hoki tērā o ngā ao. 3 Ko ia te kānapatanga o tōna korōria, te tino āhua o tōna pūmautanga, e whakaū nei i ngā mea katoa ki te kupu o tōna kaha, ka oti i a ia ake anō te horoi ō tātou hara, nā noho ana ia i te ringa matau o te Nui i runga rawa.

4 Ā, meinga ana ia kia pai ake i ngā anahera, kia pērā me te ingoa i riro i a ia he nui atu i tō rātou.

5 Ki a wai hoki o ngā anahera tāna meatanga i mua,

"Ko koe tāku Tama,

nō nāianei koe i whakatupuria ai e ahau"?

Me tēnei anō,

"Ko ahau hei Matua ki a ia,

ko ia hei Tama ki ahau?"

6 I tāna kawenga mai anō hoki i te whānau mātāmua ki te ao, ka mea ia,

"Kia koropiko ngā anahera katoa a te Atua ki a ia."

7 Ko tāna kupu ia mō ngā anahera,

"Meinga ana e ia āna anahera hei wairua,

āna kaimahi hei mura ahi."

8 Mō te Tama ia, i kī ia,

"Pūmau tonu tōu torōna, e te Atua, ake, ake;

ā, ko te hēpeta o te tika te hēpeta o tōu kīngitanga.

9 I arohaina e koe te tika, i kinongia e koe te hara;

nō reira nui atu i tō ōu hoa

te whakawahinga a te Atua,

a tōu Atua, i a koe ki te hinu o te hari."

10 Me tēnei anō,

"Nāu, e te Ariki, i te tīmatanga i whakatakoto te whenua;

he mahi anō ngā rangi nā ōu ringa.

11 Ko ērā e hemo atu, ko koe ia e mau tonu:

ka tawhitotia katoatia hoki ērā me he kākahu.

12 Ka pōkaitia e koe, ānō he koheka,

ka whakaputaia kētia.

Ko koe tonu anō ia koe,

kāhore hoki he mutunga o ōu tau."

13 Ki tēhea hoki o ngā anahera tāna meatanga i mua,

"Hei tōku ringa matau koe noho ai,

kia meinga rā anō e ahau ōu hoariri

hei tūranga waewae mōu"?

14 He teka ianei he wairua kaimahi rātou katoa, he mea tonotono hei minita, he whakaaro ki te hunga mō rātou nei te ora?