1 Laten we daarom de beginselen van het onderwijs over Christus achter ons laten en ons volop richten op het volwassen-zijn. We gaan dus niet opnieuw het fundament leggen, dat bestaat uit de bekering van het gedrag dat tot de dood leidt, en uit het geloof in God, 2 evenals de leer over de doop, de handoplegging, de verrijzenis van de doden en de eeuwige veroordeling. 3 Laten we dat dus doen, als God het toelaat. 4 Het is namelijk onmogelijk voor iemand wiens ogen zijn geopend en die van het hemelse geschenk heeft geproefd, die deel heeft gekregen aan de Heilige Geest, 5 die van de goedheid van Gods woorden en de kracht van de toekomstige wereld heeft geproefd, 6 en die vervolgens afvallig is geworden, om zijn bekering over te doen. Zo zou je immers de Zoon van God opnieuw kruisigen en schande aandoen. 7 Land waarop dikwijls regen valt en dat voor de landbouwers nuttige gewassen oplevert, wordt door God gezegend. 8 Maar als het doornen en distels voortbrengt, is het waardeloos en loopt het de kans om vervloekt te worden en uiteindelijk te worden verbrand. 9 Beste vrienden, wij spreken wel zo, maar we zijn ervan overtuigd dat jullie iets beters wacht – jullie redding. 10 God is niet onrechtvaardig; Hij zal niet vergeten wat jullie uit liefde voor Hem hebben gedaan door je medechristenen keer op keer bij te staan. 11 Het is ons verlangen dat ieder van jullie tot het einde toe dezelfde ijver aan de dag zal leggen en dat onze verwachting volkomen zal worden verwezenlijkt. 12 Word dus niet passief, maar neem een voorbeeld aan degenen die het beloofde hebben verkregen door te geloven en geduldig te zijn.

13 Toen God zijn belofte aan Abraham deed, kon Hij niet zweren bij iemand die belangrijker was dan Hij. Daarom zwoer Hij bij zichzelf: 14 "Ik zal je met zegeningen overladen en je talloze afstammelingen geven." 15 En zo, door geduld te hebben, heeft Abraham het beloofde verkregen. 16 Mensen zweren altijd bij iemand die belangrijker is dan henzelf, en ieder menselijk geschil kan worden beslecht door een verklaring met een eed te bekrachtigen. 17 En omdat God wilde dat zij die het beloofde zouden ontvangen er goed van doordrongen zouden zijn dat zijn plan niet zou veranderen, bekrachtigde Hij zijn belofte met een eed. 18 Voor ons die onze toevlucht hebben genomen tot de God die onmogelijk zou liegen, vormen deze onherroepelijke eed en belofte een sterke aansporing om vast te houden aan onze toekomstverwachting. 19 Die is als een anker voor onze ziel; ze ligt vast, is betrouwbaar en geeft toegang tot de ruimte achter het tempelgordijn, 20 waar Jezus, die voor eeuwig een hogepriester als Melchizedek is geworden, vóór ons en ten behoeve van ons is binnengegaan.

1 Nā, kāti tātou te kōrero i ngā tīmatanga o tā te Karaiti ako, hoake tātou ki te tino tikanga; kaua e tuaruatia te whakatakoto i te tūranga, arā i te rīpenetā ki ngā mahi mate, i te whakapono hoki ki te Atua, 2 i te whakaako ki ngā iriiri, ki te whakapānga o ngā ringaringa, ki te aranga o ngā tāngata mate, ki te whakawākanga mutungakore. 3 Ā, ka meatia anō tēnei e tātou ki te tukua e te Atua.

4 Ko te hunga hoki kua oti te whakamārama, kua pā ki te mea i hōmai i runga i te rangi, kua whiwhi ki te Wairua Tapu, 5 kua kitea anō te pai o tā te Atua kupu, me ngā mea kaha o te ao meāke nei puta; 6 ki te taka atu rātou, e kore rātou e taea te whakahou ake ki te rīpenetā; ka rīpekatia houtia hoki te Tama a te Atua e rātou nei anō, ka meinga hoki kia tāwaia nuitia.

7 Ko te whenua hoki e inu nei i te ua honohono te heke ki runga ki a ia, ā, e mea ana i te otaota pai kia tupu ake mā te hunga i mahia ai, ka whiwhi ki tā te Atua manaaki. 8 Ki te tupuria ia e te tātarāmoa, e te tūmatakuru, ka whakakinoa, ka tata ki te kanga: ko tōna whakamutunga ka tahuna.

9 Otiia, ahakoa pēnei noa tā mātou kōrero, e ū ana anō tō mātou whakaaro, e ōku hoa aroha, ki ngā mea pai kē atu kei a koutou, he mea hoki mō te whakaoranga. 10 E kore hoki te Atua e hē, e wareware ki tā koutou mahi, ki te uaua o tō koutou aroha, i whakakitea mai e koutou ki tōna ingoa, i a koutou i atawhai i te hunga tapu, ā, ka atawhai nei anō. 11 Otiia, e hiahia ana mātou kia whakakitea taua uaua nā anō e tēnei, e tēnei o koutou, kia taea rawatia te pūmautanga o te whakaaro i tūmanako ai koutou ā te mutunga rā anō. 12 Kia kaua e pūhoi, engari kia rite ki tā te hunga i whakapono, i whakamanawanui, ā, riro mai ana i a rātou ngā mea i whakaaria mai.

13 I tā te Atua whakaaringa mea ki a Āperahama, i te mea kāhore tētahi i nui ake hei oatitanga, ka oatitia e ia a ia ake anō, 14 ka mea, "Inā, ka manaakitia rawatia koe e ahau, ka whakanuia rawatia anō hoki koe." 15 Heoi, whakamanawanui ana ia, ā, riro ana i a ia te kupu whakaari.

16 Ko te mea nui ake hoki tā ngā tāngata e waiho ai hei oati; ā, ki a rātou hei mutunga mō ngā whakahokihoki kupu katoa te oati whakaū. 17 Nō reira, i te mahara o te Atua kia tino whakakitea ki te hunga mō rātou nei te kupu whakaari te pūmau o tōna whakaaro, ka whakaurua mai e ia he oati, 18 kia rua ai ngā mea pūmau, he mea e kore ai e āhei kia teka te Atua. Mā reira ka kaha ai he whakamārie mō tātou, mō te hunga kua rere ki te pupuri i te mea e takoto mai nei i te aroaro, e tūmanakohia atu nei. 19 Hei punga anō tēnei mā tātou mō te wairua, he tūmanako mau tonu, ū tonu, tae tonu atu anō hoki ki te mea i roto i te ārai; 20 ki te wāhi kua tapoko atu nei a Īhu ki reira, hei mātāmua mō tātou, i a ia i meinga hei tohunga nui mō ā mua tonu atu, i runga i te ritenga o Merekihereke.