1 Het eerste verbond bevatte voorschriften voor de rituelen en ook een aards heiligdom. 2 Er werd namelijk een tabernakel ingericht en in de voorste ruimte daarvan stonden de kandelaar en de tafel met het gewijde brood; deze ruimte wordt het Heilige genoemd. 3 Achter het tweede gordijn bevond zich een tweede ruimte; deze wordt het Allerheiligste genoemd. 4 Hier stonden het gouden reukofferaltaar en de Ark van het Verbond. De Ark was volledig met goud overtrokken en bevatte een kruik met manna, de staf van Aäron die gebloeid had en de schrijftabletten met de tekst van het verbond. 5 Boven de ark bevonden zich de cherubs; zij staan symbool voor Gods hemelse pracht. Hun vleugels overschaduwden het deksel van de ark, dat symbool staat voor de verzoening. Maar op deze zaken kunnen we nu niet dieper ingaan.

6 In de aldus ingerichte tabernakel gingen de priesters keer op keer de eerste ruimte binnen om de rituelen uit te voeren. 7 Enkel de hogepriester ging de tweede ruimte binnen; dat gebeurde eenmaal per jaar. Hij nam altijd bloed mee, dat hij offerde voor zichzelf en voor de zonden die het volk had begaan zonder het te beseffen. 8 Hiermee maakt de Heilige Geest duidelijk dat de toegang tot het ware heiligdom nog niet is opengesteld zolang de eerste tabernakel nog dienstdoet. 9 De eerste tabernakel staat symbool voor wat er vandaag gebeurt: er worden allerlei offers gebracht, maar die kunnen het geweten van de persoon die de offers brengt niet volkomen zuiveren. 10 De voorschriften betreffen enkel uiterlijke zaken – voedsel, drank en verschillende rituele wassingen – en ze blijven van kracht tot het tijdstip waarop een nieuw stelsel wordt ingevoerd.

11 Maar nu is Christus verschenen, als hogepriester van het goede dat zou komen. Hij is de betere, volmaakte tabernakel doorgegaan, die niet door mensenhanden is gemaakt en niet tot deze schepping behoort. 12 Hij heeft onze redding bewerkstelligd door eens en voor altijd het heiligdom binnen te gaan – niet met bloed van bokken en jonge stieren maar met zijn eigen bloed. 13 Het bloed van bokken en stieren en de besprenkeling met de as van een jonge koe reinigen wie lichamelijk onrein is. 14 Maar het bloed van Christus – Hij die zich door middel van de eeuwige Geest aan God aanbood als een smetteloos offer – zuivert ons geweten van het gedrag dat tot de dood leidt, zodat we de levende God kunnen dienen. 15 Daarom is Christus de bemiddelaar van een nieuw verbond en mogen zij die geroepen zijn, de beloofde eeuwige erfenis ontvangen. Hij is namelijk gestorven om ons te verlossen van de overtredingen die onder het eerste verbond zijn begaan. 16 Een testament vereist dat de dood van de erflater wordt vastgesteld. 17 Het testament kan pas worden uitgevoerd wanneer de erflater gestorven is; het wordt niet uitgevoerd zolang hij nog in leven is. 18 Daarom is ook het eerste verbond niet ingegaan zonder dat er bloed is gevloeid. 19 Nadat Mozes alle geboden die onder de Wet vallen aan heel het volk had verkondigd, nam hij het bloed van jonge stieren en bokken, samen met water, felrode wol en hyssop, en besprenkelde daarmee zowel de boekrol zelf als heel het volk, 20 terwijl hij zei: "Dit is het bloed van het verbond dat Hij aan jullie oplegt." 21 Met dat bloed besprenkelde Mozes ook de tabernakel en alle voorwerpen die voor de rituelen werden gebruikt. 22 De Wet stipuleert dat bijna alles met bloed moet worden gereinigd en dat er geen vergeving is zonder dat er bloed wordt vergoten. 23 De kopieën van wat zich in de hemel bevindt moesten dus op deze wijze worden gereinigd, maar voor de hemelse zaken waren betere offers nodig. 24 Het heiligdom dat Christus is binnengegaan was geen door mensen gemaakte kopie van het ware heiligdom, maar de hemel zelf. Daar is Hij namens ons voor God verschenen. 25 Ook hoeft Hij zichzelf niet steeds opnieuw te offeren, zoals de hogepriester die ieder jaar het Allerheiligste binnenging met het bloed van een dier. 26 Anders had Christus sinds het begin van de wereld vele malen moeten lijden. Nee, Hij is eenmalig verschenen, aan het einde van de tijd, om met de zonde komaf te maken door zichzelf te offeren. 27 Het staat vast dat mensen eenmaal moeten sterven en vervolgens het Oordeel moeten ondergaan. 28 En het is even zeker dat Christus, die zichzelf eenmalig heeft geofferd om de zonden van velen op zich te nemen, een tweede maal zal verschijnen; niet om de zonde op zich te nemen maar om de mensen die naar Hem uitkijken te redden.

1 Nā, ko te kawenata tuatahi he tikanga karakia anō ōna, me tētahi wāhi tapu, he mea nō te ao nei. 2 I hangā hoki tētahi tapenākara, te tuatahi, i reira te tūranga rama, me te tēpu, me te taro aroaro, tōna ingoa ko te Wāhi Tapu. 3 I tua atu hoki o te rua o ngā ārai, ko te tapenākara, e huaina ana ko te Wāhi Tino Tapu. 4 He tahu kakara kōura i reira me te āka o te kawenata, he mea whakakikorua ngā wāhi katoa ki te kōura, i roto anō i taua mea ko te oko kōura i te mana, ko te tokotoko o Ārona i pihi rā, ko ngā papa o te kawenata. 5 I runga atu i tēnei ko ngā Kerupima o te korōria, e whakamarumaru ana i te taumata o te whakamārietanga. E kore aua mea e taea te kōrero takitahi ināianei.

6 Heoi, ka āta rite nei ēnei mea, ka hāereere ngā tohunga i ngā wā katoa ki te tapenākara tuatahi, i a rātou e mahi ana i ngā ritenga karakia; 7 ki te tuarua ia kotahi anō te haerenga atu i te tau, o te tohunga nui anake, kīhai anō i mahue ngā toto; i tāpaea atu hoki mōna, mō ngā hē anō o te iwi. 8 Ko tā te Wairua Tapu hoki tēnei i whakaatu ai, kīanō te huarahi ki te Wāhi Tino Tapu i whakakitea mai, i te mea e tū ana anō te tapenākara tuatahi. 9 He āhua tērā mō tēnei wā nei, e tāpaea ai ngā whakahere me ngā patunga tapu, kāhore nei e tau hei mea i te tangata nāna tērā mahi kia tino tika te hinengaro; 10 heoi anō o ērā he kainga, he inumanga, he horoinga maha, he tikanga nā te kikokiko, he mea whakarite mai, ā taea noatia te wā whakatikatika.

11 I te taenga mai ia o te Karaiti hei tohunga nui mō ngā mea pai e whai mai ana i muri, he nui atu anō hoki, he tino tika te tapenākara, ehara i te mea hangā nā te ringaringa, arā ehara i te mea nō tēnei hanganga. 12 Ehara anō hoki i te mea nō ngā koati ngā toto, nō ngā kūao kau rānei, engari nōna ake ngā toto i haere atu ai ia, kotahi tonu te haerenga, ki roto ki te Wāhi Tino Tapu, i te mea ka whiwhi ki tāna mea hei hoko mai i a tātou mō ake tonu atu. 13 Ki te mea hoki mā ngā toto o ngā pūru, o ngā koati, mā ngā pungarehu rānei o te kūao kau, he mea tāuhiuhi ki te hunga kua poke, ka tapu ai, ka mā ai te kikokiko. 14 Tērā atu tō ngā toto o te Karaiti, nāna nei i tāpae atu a ia anō, he mea kohakore, ki te Atua, i runga i tā te Wairua ora tonu; mā ērā e mā ai ō koutou hinengaro i ngā mahi mate, e mahi ai koutou ki te Atua ora.

15 Mō konei anō ia i meinga ai hei Takawaenga mō te kawenata hou, kia mate ai ia hei utu mō ngā hē i raro i te kawenata tuatahi, kia riro ai i te hunga e karangatia ana te wāhi tūturu mō rātou i kōrerotia i mua.

16 He ōhākī hoki, ko te mea e whai tikanga ai ko te matenga o te tangata nāna i whakatakoto. 17 Kia mate hoki te tangata, kātahi ka whai mana te ōhākī; ka ū tonu rānei i te mea e ora ana te tangata nāna i whakatakoto? 18 Koia hoki te mahue ai te toto i te whakatapunga o te kawenata tuatahi. 19 I te mutunga hoki o tā Mohi kōrero i ngā tikanga katoa ki te iwi katoa, hei whakarite i tā te ture, ka mau ia ki ngā toto o ngā kūao kau, o ngā koati, ki te wai, ki te huruhuru whero, ki te hihopa, ā, tāuhiuhia ana e ia te pukapuka, me te iwi katoa; 20 me tāna kī anō, "Ko ngā toto ēnei o te kawenata kua whakaakona mai nei e te Atua ki a koutou." 21 I tāuhiuhia anō hoki e ia ki ngā toto te tapenākara, me ngā oko katoa mō te mahi minita. 22 I runga hoki i te ture, e tata ana ka kīia, e purea ana ngā mea katoa ki te toto; ki te kāhore hoki he ringihanga toto, kāhore he murunga hara.

23 Koia, i tika ai kia purea ki ēnei ngā ritenga o ngā mea i te rangi; ko ngā tino mea ia o te rangi ki ngā patunga tapu, pai rawa atu i ēnei. 24 Ehara hoki i te mea kua tomo a te Karaiti ki te wāhi tapu i hanga e te ringaringa, ki te tauira o te tino wāhi; engari ki te tino rangi pū anō, puta ai ki te aroaro o te Atua, mō tātou. 25 Ehara anō i te mea kia maha āna tāpaenga i a ia, kia pērā me te tohunga nui e haere nei ki roto ki te Wāhi Tino Tapu i tēnei tau, i tēnei tau, nō ētahi atu anō hoki ngā toto; 26 pēnei kia maha he mamaetanga mōna, he mea tīmata i te hanganga rā anō o te ao. Tēnā ko tēnei, kotahi tonu tōna whakakitenga mai i te mutunga o ngā wā, hei whakakāhore i te hara, i a ia ka meinga hei patunga tapu. 27 Nā, kua takoto nei te tikanga mō ngā tāngata kia kotahi tonu te matenga, ā muri iho i tēnei ko te whakawā; 28 waihoki ko te Karaiti, kotahi tonu tōna tāpaenga atu hei pīkau i ngā hara o te tini, ā, tēnei ake ko te rua o ōna whakakitenga mai, kāhore anō he hara, hei whakaora i te hunga e tatari ana ki a ia.