1 ထို​ကာ​လ​အ​ခါ ဟေ​ဇ​ကိ​မင်း​သည်​သေ​နာ​စွဲ​သ​ဖြင့်၊ အာ​မုတ်​သား ပ​ရော​ဖက်​ဟေ​ရှာ​ယ​သည် လာ၍ ထာ​ဝ​ရ​ဘု​ရား မိန့်​တော်​မူ​သည်​ကား၊ ကိုယ်​အိမ်​အ​မှု​ကို​စီ​ရင်​လော့။ သင်​သည် အ​သက်​မ​ရှင်၊ သေ​ရ​မည်​ဟု အ​မိန့်​တော်​ကို ပြန်​လေ၏။ 2 ဟေ​ဇ​ကိ​မင်း​သည်​လည်း ထ​ရံ​သို့​မျက်​နှာ​လှည့်၍၊ 3 အို​ထာ​ဝ​ရ​ဘု​ရား၊ အ​ကျွန်ုပ်​သည် ရှေ့​တော်၌​သ​စ္စာ​စောင့်​လျက်၊ စုံ​လင်​သော​စိတ်​နှ​လုံး​နှင့်​ကျင့်၍ နှစ်​သက်​တော်​မူ​သည်​အ​တိုင်း ပြု​ကြောင်း​ကို အောက်​မေ့​တော်​မူ​ပါ။ အ​ကျွန်ုပ်​တောင်း​ပန်​ပါ၏​ဟု အ​လွန်​ငို​ကြွေး​လျက် ထာ​ဝ​ရ​ဘု​ရား​ကို ဆု​တောင်း​လေ၏။ 4 ဟေ​ရှာ​ယ​သည် နန်း​တော်​အ​လယ်​တံ​တိုင်း​သို့ မ​ရောက်​မီ ထာ​ဝ​ရ​ဘု​ရား၏​နှုတ်​က​ပတ်​တော်​ရောက်၍၊ 5 သင်​သည် ငါ့​လူ​တို့၏ ဗိုလ်​ချုပ်​ဟေ​ဇ​ကိ​မင်း​ထံ​သို့ တစ်​ဖန်​သွား​ပြီး​လျှင်၊ သင့်​အ​ဘ​ဒါ​ဝိဒ်၏ ဘု​ရား​သ​ခင်​ထာ​ဝ​ရ​ဘု​ရား မိန့်​တော်​မူ​သည်​ကား၊ သင်၏​ပ​တ္ထ​နာ​စ​ကား​ကို ငါ​ကြား​ပြီ။ သင်၏​မျက်​ရည်​ကို​လည်း ငါ​မြင်​ပြီ။ သင်၏​အ​နာ​ကို ငါ​ပျောက်​စေ​သ​ဖြင့်၊ သင်​သည် သုံး​ရက်​လွန်​လျှင် ဗိ​မာန်​တော်​သို့​တက်​ရ​လိမ့်​မည်။ 6 သင့်​အ​သက်၌ တစ်​ဆယ်​ငါး​နှစ်​ကို ငါ​ဆက်၍​ပေး​မည်။ သင်​နှင့်​ဤ​မြို့​ကို အာ​ရှု​ရိ​ရှင်​ဘု​ရင်​လက်​မှ ငါ​ကယ်​လွှတ်​မည်။ ငါ့​မျက်​နှာ​ကို​လည်း​ကောင်း၊ ငါ့​ကျွန်​ဒါ​ဝိဒ်၏​မျက်​နှာ​ကို​လည်း​ကောင်း​ထောက်၍ ဤ​မြို့​ကို ကွယ်​ကာ​စောင့်​မ​မည်​အ​ရာ​ကို ပြော​လော့​ဟု မိန့်​တော်​မူ၏။ 7 ဟေ​ရှာ​ယ​က​လည်း၊ သင်္ဘော​သ​ဖန်း​သီး အ​လုံး​အ​ထွေး​ကို​ယူ​ခဲ့​လော့​ဟု​ဆို​သည်​အ​တိုင်း ယူ​ခဲ့၍ အ​နာ​ကို​အုံ​ပြီး​မှ မင်း​ကြီး​သက်​သာ​လေ၏။

8 ဟေ​ဇ​ကိ​မင်း​က​လည်း၊ ထာ​ဝ​ရ​ဘု​ရား​သည် ငါ့​အ​နာ​ကို​ပျောက်​စေ၍ သုံး​ရက်​လွန်​လျှင် ငါ​သည် ဗိ​မာန်​တော်​သို့ တက်​လိမ့်​မည်​ဆို​သော်၊ အ​ဘယ်​လ​က္ခ​ဏာ​သက်​သေ​ရှိ​သ​နည်း​ဟု မေး​လျှင်၊ 9 ဟေ​ရှာ​ယ​က၊ ထာ​ဝ​ရ​ဘု​ရား​အ​မိန့်​တော်​ရှိ​သည်​အ​တိုင်း ပြု​တော်​မူ​မည်​ဟု ထာ​ဝ​ရ​ဘု​ရား​သည် သင့်​အား​ပေး​တော်​မူ​သော လ​က္ခ​ဏာ​သက်​သေ​ဟူ​မူ​ကား၊ အ​ရိပ်​သည် ဆယ်​ချက်​တိုး​ရ​မည်​လော။ ဆယ်​ချက်​ဆုတ်​ရ​မည်​လော​ဟု မေး​သော်၊ 10 ဟေ​ဇ​ကိ​က၊ အ​ရိပ်​သည် ဆယ်​ချက်​တိုး​လွယ်၏။ ထို​သို့​အ​လို မ​ရှိ။ ဆယ်​ချက်​ဆုတ်​ပါ​စေ​ဟု ပြန်​ပြော၏။ 11 ပ​ရော​ဖက်​ဟေ​ရှာ​ယ​သည်​လည်း၊ ထာ​ဝ​ရ​ဘု​ရား​အား ဆု​တောင်း​သော​အ​ခါ၊ အာ​ခတ်၏ နေ​တိုင်း​နာ​ရီ​ပေါ်​မှာ ဆယ်​ချက်​ရွေ့​ပြီး​သော​အ​ရိပ်​ကို ဆယ်​ချက်​ပြန်​စေ​တော်​မူ၏။

12 ထို​ကာ​လ​အ​ခါ ဗာ​လ​ဒန်​သား​ဗာ​ဗု​လုန်​မင်း​ကြီး မေ​ရော​ဒ​ဗာ​လ​ဒန်​သည်၊ ဟေ​ဇ​ကိ​မင်း​နာ၍ အ​နာ​ပျောက်​သည်​ကို ကြား​သော​ကြောင့်၊ မေ​တ္တာ​စာ​နှင့် လက်​ဆောင်​ပါ​လျက် တ​မန်​တို့​ကို စေ​လွှတ်​လေ၏။ 13 ဟေ​ဇ​ကိ​မင်း​သည် သူ​တို့​ရောက်​သော​ကြောင့် ဝမ်း​မြောက်၍ ရွှေ​တိုက်​မှ​စ​သော ရွှေ၊ ငွေ၊ နံ့​သာ​မျိုး၊ အ​ဖိုး​ထိုက်​သော နံ့​သာ​ဆီ၊ လက်​နက်​တိုက်​နှင့် ဘ​ဏ္ဍာ​တော်​အ​လုံး​စုံ​တို့​ကို ပြ​လေ၏။ နန်း​တော်​မှ​စ၍ နိုင်​ငံ​တော်​အ​ရပ်​ရပ်၌ မ​ပြ​သော​အ​ရာ တစ်​စုံ​တစ်​ခု​မျှ​မ​ရှိ။

14 ထို​အ​ခါ ပ​ရော​ဖက်​ဟေ​ရှာ​ယ​သည် ဟေ​ဇ​ကိ​မင်း​ကြီး​ထံ​တော်​သို့ သွား၍၊ ထို​လူ​တို့​သည် အ​ဘယ်​သို့ ပြော​ကြ​ပါ​သ​နည်း။ အ​ဘယ်​ပြည်​မှ အ​ထံ​တော်​သို့​လာ​ကြ​ပါ​သ​နည်း​ဟု မေး​လျှောက်​သော်၊ ဟေ​ဇ​ကိ​မင်း​က၊ ဝေး​သော​အ​ရပ် ဗာ​ဗု​လုန်​ပြည်​မှ ရောက်​လာ​ကြ​သည်​ဟု ပြန်​ပြော၏။ 15 နန်း​တော်၌ အ​ဘယ်​အ​ရာ​ကို မြင်​ကြ​ပြီ​နည်း​ဟု မေး​ပြန်​လျှင်၊ ဟေ​ဇ​ကိ​မင်း​က၊ နန်း​တော်၌​ရှိ​သ​မျှ​ကို မြင်​ရ​ကြ​ပြီ။ ဘ​ဏ္ဍာ​တော်​တွင် ငါ​မ​ပြ​သော​အ​ရာ တစ်​စုံ​တစ်​ခု​မျှ​မ​ရှိ​ဟု ပြန်​ပြော၏။ 16 ထို​အ​ခါ ဟေ​ရှာ​ယ​က၊ ကောင်း​ကင်​ဗိုလ်​ခြေ​အ​ရှင် ထာ​ဝ​ရ​ဘု​ရား၏​နှုတ်​က​ပတ်​တော်​ကို နား​ထောင်​လော့။ 17 နန်း​တော်၌ ရှိ​သ​မျှ​ကို​လည်း​ကောင်း၊ ယ​နေ့​တိုင်​အောင် ဘိုး​ဘေး​တို့​သည် ဆည်း​ပူး​သ​မျှ​ကို​လည်း​ကောင်း၊ ဗာ​ဗု​လုန်​မြို့​သို့ ယူ​သွား​ရ​သော​ကာ​လ​သည် ရောက်​လိမ့်​မည်။ တစ်​စုံ​တစ်​ခု​မျှ မ​ကျန်​ကြွင်း​ရ​ဟု ထာ​ဝ​ရ​ဘု​ရား မိန့်​တော်​မူ၏။*၄​ရာ၊ ၂၄:၁၃။ ၆​ရာ၊ ၃၆:၁၀။18 သင်​နှင့်​နွယ်၍​ရ​သော သင်၏​သား​မြေး​တို့​ကို​လည်း ယူ​သွား၍၊ သူ​တို့​သည် ဗာ​ဗု​လုန်​ရှင်​ဘု​ရင်၏ နန်း​တော်၌ လူ​ပျို​တော်​လုပ်​ရ​ကြ​လိမ့်​မည်​ဟု ဟေ​ဇ​ကိ​မင်း​အား ပြော​ဆို​လေ၏။*၄ ရာ၊ ၂၄:၁၄-၁၅၊ဒံ၊ ၁:၁-၇။19 ဟေ​ဇ​ကိ​မင်း​က​လည်း၊ သင်​ပြန်​ရ​သော ထာ​ဝ​ရ​ဘု​ရား၏​နှုတ်​က​ပတ်​တော် ကောင်း​ပါ၏​ဟူ၍​လည်း​ကောင်း၊ အ​ကယ်၍ ငါ့​လက်​ထက်၌ ငြိမ်​သက်​ခြင်း​နှင့် သ​စ္စာ​စောင့်​ခြင်း​ရှိ​လျှင် ကောင်း​ပါ​သည် မ​ဟုတ်​လော​ဟူ၍​လည်း​ကောင်း၊ ဟေ​ရှာ​ယ​အား ဆို​လေ၏။

20 ဟေ​ဇ​ကိ​ပြု​မူ​သော​အ​မှု​အ​ရာ​ကြွင်း​လေ​သ​မျှ​တို့​နှင့် တန်​ခိုး​ကြီး​ခြင်း၊ ရေ​ကန်​နှင့် ရေ​ပြွန်​ကို​လုပ်၍ မြို့​ထဲ​သို့​ရေ​ကို ဆောင်​ခြင်း​အ​ရာ​တို့​သည် ယု​ဒ​ရာ​ဇ​ဝင်၌​ရေး​ထား​လျက်​ရှိ၏။ 21 ဟေ​ဇ​ကိ​သည် ဘိုး​ဘေး​တို့​နှင့် အိပ်​ပျော်၍ သား​တော်​မ​နာ​ရှေ​သည် ခ​မည်း​တော်​အ​ရာ၌ နန်း​ထိုင်၏။

1 In quel tempo Ezechia si ammalò mortalmente. Il profeta Isaia, figlio di Amots, si recò da lui, e gli disse: "Così parla l’Eterno: ‘Metti ordine alle cose della tua casa; perché morirai e non guarirai’". 2 Allora Ezechia voltò la faccia verso il muro e fece una preghiera all’Eterno, dicendo: 3 "O Eterno, ti supplico, ricordati che ho camminato nel tuo cospetto con fedeltà e con integrità di cuore, e che ho fatto ciò che è buono ai tuoi occhi". Ezechia scoppiò in un grande pianto. 4 Isaia non era ancora giunto nel centro della città, quando la parola dell’Eterno gli fu rivolta in questi termini: 5 "Torna indietro, e di’ a Ezechia, principe del mio popolo: ‘Così parla l’Eterno, l’Iddio di Davide tuo padre: Ho udito la tua preghiera, ho visto le tue lacrime; ecco, io ti guarisco; fra tre giorni salirai alla casa dell’Eterno. 6 Aggiungerò alla tua vita quindici anni, libererò te e questa città dalle mani del re d’Assiria e proteggerò questa città per amore di me stesso, e per amore di Davide mio servo’". 7 Poi Isaia disse: "Prendete un impiastro di fichi secchi!". Lo presero, e lo misero sull’ulcera, e il re guarì. 8 Ezechia aveva detto a Isaia: "Da quale segno riconoscerò che l’Eterno mi guarirà e che fra tre giorni salirò alla casa dell’Eterno?". 9 E Isaia gli aveva risposto: "Eccoti da parte dell’Eterno il segno dal quale riconoscerai che l’Eterno adempirà la parola che ha pronunciato: ‘Vuoi tu che l’ombra si allunghi per dieci gradini oppure retroceda di dieci gradini?’". 10 Ezechia rispose: "È facile che l’ombra si allunghi per dieci gradini; no, l’ombra retroceda piuttosto di dieci gradini". 11 E il profeta Isaia invocò l’Eterno, il quale fece retrocedere l’ombra di dieci gradini sui gradini di Acaz, sui quali era discesa.

12 In quel tempo, Berodac-Baladan, figlio di Baladan, re di Babilonia, mandò una lettera e un dono a Ezechia, perché aveva sentito che Ezechia era stato ammalato. 13 Ezechia diede udienza agli ambasciatori, e mostrò loro la casa dove erano tutte le sue cose preziose, l’argento, l’oro, gli aromi, gli oli finissimi, il suo arsenale, e tutto quello che si trovava nei suoi magazzini. Non ci fu cosa nella sua casa e in tutti i suoi domini, che Ezechia non mostrasse loro. 14 Allora il profeta Isaia si recò dal re Ezechia, e gli disse: "Che cosa hanno detto quegli uomini? Da dove sono venuti?". Ezechia rispose: "Sono venuti da un paese lontano: da Babilonia". 15 Isaia disse: "Che cosa hanno visto in casa tua?". Ezechia rispose: "Hanno visto tutto quello che è in casa mia; non c’è cosa nei miei tesori, che io non gli abbia mostrato". 16 Allora Isaia disse a Ezechia: "Ascolta la parola dell’Eterno: 17 ‘Ecco, stanno per venire i giorni in cui tutto quello che è in casa tua e tutto quello che i tuoi padri hanno accumulato fino al giorno d’oggi, sarà trasportato a Babilonia; e non ne rimarrà nulla’, dice l’Eterno. 18 ‘E alcuni dei tuoi figli che saranno usciti da te, che tu avrai generato, saranno presi per farne degli eunuchi nel palazzo del re di Babilonia’". 19 Ed Ezechia rispose a Isaia: "La parola dell’Eterno che tu hai pronunciato, è buona". E aggiunse: "Sì, se almeno ci sarà pace e sicurezza durante i miei giorni". 20 Il resto delle azioni di Ezechia, tutte le sue prodezze, e come egli fece il serbatoio e l’acquedotto portando l’acqua nella città, sono cose scritte nel libro delle Cronache dei re di Giuda. 21 Ezechia si addormentò con i suoi padri, e Manasse, suo figlio, regnò al suo posto.