Kaiwhakariterite 2

Te Anahera o Ihowā kei Pokimi

1 Nā, ka haere ake te anahera a Ihowā i Kirikara ki Pokimi, ā, ka mea, "Nāku koutou i haere mai ai i Īhipa, nāku hoki koutou i kawe mai ki te whenua i oati ai ahau ki ō koutou mātua. I mea anō ahau, ‘E kore e taka tāku kawenata ki a koutou.’ 2 Kaua anō koutou e whakarite kawenata ki ngā tāngata o tēnei whenua; me pakaru e koutou ā rātou āta. Heoi, kīhai nei koutou i rongo ki tōku reo. He aha tēnei mahi a koutou? 3 Koia hoki ahau ka mea nei, E kore ahau e pei atu i a rātou i tō koutou aroaro; ā, ka waiho rātou ānō he tātarāmoa ki ō koutou kaokao; ko ō rātou atua hoki hei rore mō koutou."

4 Ā, nō te kōrerotanga a te anahera a Ihowā i ēnei kupu ki ngā tamariki katoa a Īharaira, ka ara te reo o te iwi, ka tangi. 5 Nā, huaina iho e rātou te ingoa o taua wāhi ko Pokimi; i patu whakahere anō hoki rātou mā Ihowā ki reira.

Te Matenga o Hohua

6 Nā, i tā Hohua tukunga i te iwi kia haere, ka haere ngā tamariki a Īharaira ki tōna wāhi, ki tōna wāhi, ki te tango i te whenua. 7 Ā, i mahi te iwi ki a Ihowā i ngā rā katoa o Hohua, i ngā rā katoa anō o ngā kaumātua i roa ake nei ō rātou rā i o Hohua, i kite nei i ngā mahi nunui katoa a Ihowā i meinga e ia mō Īharaira.

8 Nā, ka mate a Hohua tama a Nunu, te pononga a Ihowā, kotahi rau kotahi tekau ōna tau. 9 Ā, tanumia iho ia e rātou ki te rohe o tōna wāhi, ki Timinataherehe, ki te whenua pukepuke o Ēparaima, ki te taha ki te raki o Maunga Kāha.

10 Nā, ka kohia anō hoki taua whakatupuranga katoa ki ō rātou mātua; ā, ka ara ake tētahi whakatupuranga kē i muri i a rātou, kīhai nei i mōhio ki a Ihowā, ki ngā mahi anō hoki i mahia e ia mō Īharaira.

Ka Whakamutu te Iwi o Īharaira ki te Koropiko ki a Ihowā

11 Nā, ka mahi ngā tamariki a Īharaira i te kino i te tirohanga a Ihowā, ka mahi hoki ki ngā Paara. 12 Ā, whakarērea ake e rātou a Ihowā, te Atua o ō rātou mātua i whakaputa mai nei i a rātou i te whenua o Īhipa, ā, haere ana ki te whai i ngā atua kē, i ngā atua o ngā iwi i tētahi taha, i tētahi taha o rātou, ā, koropiko ana ki a rātou, nā, ka mea rātou i a Ihowā kia riri. 13 Heoi, whakarere ana rātou i a Ihowā, ā, mahi ana ki a Paara, ki te Ahataroto hoki. 14 Nā, ka mura te riri o Ihowā ki a Īharaira, ā, tukua ana rātou e ia ki ngā ringa o ngā kaipāhua hei pāhua i a rātou, ā, hokona ana rātou e ia ki te ringa o ō rātou hoariri i tētahi taha, i tētahi taha; kīhai hoki i taea e rātou i muri iho te tū ake i te aroaro o ō rātou hoariri. 15 I ō rātou haerenga katoa, i runga i a rātou te ringa o Ihowā mō te kino; i rite hoki ki tā Ihowā i kōrero ai, ki tā Ihowā hoki i oati ai ki a rātou; nā te taea tō rātou raru.

16 I whakaara ake anō a Ihowā i ētahi kaiwhakarite hei whakaora i a rātou i te ringa o ō rātou kaipāhua. 17 Heoi, kīhai anō rātou i whakarongo ki ō rātou kaiwhakarite; nā, kei te pūremu, kei te whai ki ngā atua kē, kei te koropiko ki a rātou. Hohoro tonu tō rātou peka kē i te ara i haere ai ō rātou mātua, arā i te whakarongo ki ngā whakahau a Ihowā; kīhai rātou i pērā. 18 Ā, i ngā wā i whakaara ake ai a Ihowā i ngā kaiwhakarite mō rātou, nā, i te kaiwhakarite a Ihowā, ā, whakaorangia ake rātou e ia i te ringa o ō rātou hoariri i ngā rā katoa o te kaiwhakarite: i puta kē hoki te whakaaro o Ihowā i a rātou e auē ana i ō rātou kaitūkino, i ō rātou kaiwhakatoi. 19 Ā, nō te matenga o te kaiwhakarite, ka hoki rātou ki muri, nui atu tō rātou takanga i tō ō rātou mātua; i haere hoki ki te whai i ngā atua kē, mahi ai ki a rātou, koropiko ai ki a rātou; kīhai i mutu ā rātou mahi, me tā rātou tikanga pakeke.

20 Nā, ka mura te riri o Ihowā ki a Īharaira, ā, ka mea ia, "Nā, kua takahia e tēnei iwi tāku kawenata i whakahaua e ahau ki ō rātou mātua; kīhai anō i rongo ki tōku reo; 21 nā, e kore anō ahau e pei atu i tētahi tangata i mua i a rātou o ngā iwi i mahue iho i a Hohua i tōna matenga. 22 Kia ai rātou hei whakamātautau māku i a Īharaira, e mau rānei ki te ara o Ihowā haere ai; e rite rānei te mau ki tā ō rātou mātua, kāhore rānei."

23 Nā, ka waiho ērā iwi e Ihowā, kīhai hoki i hohoro te peia atu; kīhai anō hoki i tukua ki te ringa o Hohua.

Die Engel van God bestraf Israel by Bogim.

1 TOE trek die Engel van die Here van Gilgal op na Bogim en sê: Ek het julle uit Egipte laat optrek en julle gebring in die land wat Ek julle vaders met 'n eed beloof het, en gesê: Ek sal my verbond met julle in ewigheid nie verbreek nie;

2 maar julle mag geen verbond met die inwoners van hierdie land maak nie; hulle altare moet julle omgooi. Maar julle het nie na my stem geluister nie. Wat het julle nou gedoen?

3 So sê Ek dan ook: Ek sal hulle nie voor julle uit verdrywe nie, sodat hulle vyande vir julle sal wees, en hulle gode 'n strik vir julle.

4 En terwyl die Engel van die Here met hierdie woorde al die kinders van Israel toespreek, het die volk hulle stem verhef en geween;

5 en hulle het dié plek Bogim genoem en daar aan die Here geoffer.

Algemene beskrywing van Israel se geskiedenis in die tyd van die rigters.

6 DAARNA het Josua die volk laat gaan, en die kinders van Israel het elkeen na sy erfdeel getrek om die land in besit te neem.

7 En die volk het die Here gedien al die dae van Josua en al die dae van die oudstes wat ná Josua nog in die lewe was, en al die groot werke van die Here gesien het wat Hy vir Israel gedoen het.

8 Maar Josua, die seun van Nun, die kneg van die Here, het gesterwe, honderd-en-tien jaar oud;

9 en hulle het hom begrawe op die gebied van sy erfdeel in Timnat-Heres, op die gebergte van Efraim, noord van die berg Gaäs.

10 En toe ook daardie hele geslag by hulle vaders versamel is, staan daar 'n ander geslag ná hulle op wat die Here en ook die werk wat Hy vir Israel gedoen het, nie geken het nie.

11 En die kinders van Israel het gedoen wat verkeerd was in die oë van die Here: hulle het die Baäls gedien

12 en die Here, die God van hulle vaders, verlaat wat hulle uit Egipteland uitgelei het, en hulle het agter ander gode aan geloop, van die gode van die volke wat rondom hulle was, en hulle daarvoor neergebuig en die Here geterg.

13 Maar toe hulle die Here verlaat en die Baäl en die Astártes dien,

14 het die toorn van die Here teen Israel ontvlam, en Hy het hulle oorgegee in die hand van rowers wat hulle beroof het; en Hy het hulle verkoop in die hand van hulle vyande rondom, sodat hulle nie meer kon standhou voor hulle vyande nie.

15 Waarheen hulle ook al uittrek, was die hand van die Here teen hulle ten kwade, soos die Here gespreek en soos die Here vir hulle gesweer het. Maar wanneer hulle dan in groot benoudheid raak,

16 verwek die Here rigters wat hulle verlos uit die hand van hulle berowers.

17 Na hulle rigters het hulle egter ook nie geluister nie, maar agter ander gode aan gehoereer en hulle daarvoor neergebuig; gou het hulle afgewyk van die weg wat hulle vaders bewandel het in gehoorsaamheid aan die gebooie van die Here: so het hulle nie gedoen nie.

18 En wanneer die Here vir hulle rigters verwek, was die Here met die rigter om hulle te verlos uit die hand van hul vyande al die dae van die rigter, omdat die Here medelyde gehad het vanweë hulle gekerm oor hulle verdrukkers en hulle verdringers.

19 Maar wanneer die rigter dood was, het hulle nog erger as hulle vaders gehandel deur agter ander gode aan te loop, om hulle te dien en hulle daarvoor neer te buig: hulle het niks laat vaar van hulle handelinge en van hulle hardnekkige wandel nie.

20 Daarom het die toorn van die Here teen Israel ontvlam, en Hy het gesê: Omdat hierdie nasie my verbond wat Ek hulle vaders beveel het, oortree en na my stem nie luister nie,

21 sal Ek ook verder geeneen van die nasies wat Josua by sy dood laat oorbly het, voor hulle uit verdrywe nie —

22 om Israel deur hulle op die proef te stel, of hulle die weg van die Here sal hou deur daarin te wandel soos hulle vaders dit gehou het, of nie.

23 Daarom het die Here daardie nasies laat oorbly sonder om hulle dadelik te verdrywe, en hulle nie in die hand van Josua gegee nie.