مزمور 120

خداوندا، نجاتم دِه

سرود صعود.*120‏:0 واژۀ "صعود" به نزدیک شدن زائران به اورشلیم و یا به بالا رفتن عبادت‌کنندگان از تپۀ معبد اشاره دارد؛ همچنین در مزامیر ۱۲۱ تا ۱۳۴.

1 در تنگی خود خداوند را می‌خوانم،

و مرا اجابت می‌فرماید.

2 خداوندا، رهایی‌ام دِه

از لبانِ دروغگو و زبانِ حیله‌گر!

3 ای زبانِ حیله‌گر، او با تو چه کند؟

بیش از این تو را چه دهد؟

4 تیرهای تیزِ مرد دلاور را،

با اخگرهای سوزانِ درخت رُتَم!*120‏:4 نوعی درختچه که از چوب آن برای تهیۀ زغال استفاده می‌شد.

5 وای بر من که در ماشِک اقامت گزیده‌ام،

و در میان خیمه‌های قیدار*120‏:5 "ماشِک و قیدار" احتمالاً به سرزمین اقوام جنگ‌طلب اشاره دارد. ساکن شده‌ام!

6 چه به طول انجامید سکونت من

با مردمانی که صلح را دشمن می‌دارند!

7 من مردِ صلح‌ام؛

اما چون دهان به سخن می‌گشایم،

ایشان سرِ جنگ دارند!