چگونه سرود خداوند را بخوانیم
1 کنار نهرهای بابِل،
آنجا نشستیم و‌گریستیم،
چون صَهیون را به یاد آوردیم.
2 بر درختان بید که در میان آنند
بربطهای خود را آویختیم،
3 زیرا اسیرکنندگانِ ما در آنجا از ما سرود خواستند،
و عذاب‌کنندگانِ ما سرودهای شادمانی طلب کردند.
گفتند: «یکی از سرودهای صَهیون را برای ما بسرایید!»
4 چگونه سرود خداوند را در زمین بیگانه بخوانیم؟
5 ای اورشلیم، اگر تو را فراموش کنم،
باشد که دست راستم هنرش137:5 در اصل عبری "هنر" نیامده است. منظور از هنر در اینجا هنر نواختن بربط است. را فراموش کند!
6 اگر تو را یاد نکنم،
و اورشلیم را بر بزرگترین شادیِ خود ترجیح ندهم،
باشد که زبانم به کامم بچسبد!
7 خداوندا، به یاد آر
آنچه را که اَدومیان به روز سرنگونی اورشلیم کردند؛
چگونه فریاد برآوردند که: «ویرانش کنید!
از بیخ و بن ویرانش کنید!»
8 ای دختر بابِل که محکوم به نابودی هستی،
خوشا به حال آن که تو را جزا دهد،
به عوض آنچه بر ما روا داشتی!
9 خوشا به حال آن که کودکان تو را برگیرد
و آنها را به صخره‌ها بزند!
/images/a/b0caa2ee-a6c9-404a-6929-2f9860b7a900)
/images/a/AM5NXxMvsvJRjlB35whZn)