مزمور 50

خدا، خود داور است

مزمور آساف.

1 یهوه، خدای خدایان،

سخن می‌گوید و زمین را

از محل طلوع آفتاب تا محل غروبش فرا می‌خواند.

2 از صَهیون، که کمال زیبایی است،

خدا تجلی می‌کند.

3 خدای ما می‌آید و خاموش نخواهد ماند؛

آتش پیش رویش فرو می‌بلعد،

و تند‌باد گرداگردش می‌خروشد.

4 آسمان را در بالا فرا می‌خواند،

و زمین را،

تا بر قوم خود داوری کند:

5 «سرسپردگان مرا نزد من گرد آورید

آنان را که با من به قربانی عهد بسته‌اند.»

6 آسمانها دادگری او را اعلام می‌کنند،

زیرا خدا، خودْ داور است. سِلاه

7 «ای قوم من بشنوید تا سخن گویم،

و ای اسرائیل، تا بر ضد تو شهادت دهم.

من خدا هستم، خدای تو.

8 به سبب قربانیهایت نیست که توبیخَت می‌کنم،

قربانیهای تمام‌سوز تو همواره در نظر من است.

9 گوساله‌ای از خانۀ تو نمی‌گیرم

و نه بزی از آغلت،

10 زیرا تمامی حیوانات جنگل از آن منَند،

و چارپایانی نیز که بر هزاران کوهند.

11 همۀ پرندگان کوهستانها را می‌شناسم،

و هر جُنبندۀ صحرا از آن من است.

12 اگر گرسنه بودم، تو را خبر نمی‌دادم،

چه، جهان و هرآنچه در آن است، از آن من است.

13 آیا من گوشت گاوان را می‌خورم

یا خون بُزان را می‌نوشم؟

14 قربانیهای تشکر به خدا تقدیم کن،*50‏:14 یا: «شکرگزاری را به عنوان قربانی به خدا تقدیم کن».

و نذرهای خویش را به آن متعال ادا نما،

15 و در روز تنگی مرا بخوان؛

من تو را بیرون خواهم کشید،

و تو مرا جلال خواهی داد.»

16 اما به شریر، خدا چنین می‌فرماید:

«تو را چه که فرایض مرا بیان کنی

و عهد مرا بر زبان رانی؟

17 چراکه از تأدیب من بیزاری

و کلام مرا پشت گوش می‌اندازی.

18 چون دزد را می‌بینی، به او روی خوش نشان می‌دهی،

و با زناکاران هم‌پیاله می‌شوی.

19 دهان خویش به بدی می‌گشایی

و زبانت را به فریب عادت داده‌ای.

20 به سخن گفتن بر ضد برادرت می‌نشینی،

و بر فرزند مادرت افترا می‌زنی.

21 این کارها را کردی و من خاموشی گزیدم؛

پس پنداشتی که من نیز چون توام.*50‏:21 یا: «پنداشتی که "من هستم" نیز مثل تو است».

اما حال تو را توبیخ خواهم کرد

و تقصیراتت را در برابر دیدگانت خواهم گسترد.

22 «ای فراموش‌کنندگان خدا، این را دریافت کنید،

مبادا شما را بدرم و رهاننده‌ای نباشد.

23 آن که قربانیهای تشکر تقدیم می‌کند،

مرا حرمت می‌دارد؛

آن که راه خویش می‌پاید،

نجات خدا را به او نشان خواهم داد.»