مزمور 49

چرا در روز بلا هراسان باشم؟

برای سالار سرایندگان. مزمور پسران قورَح.

1 ای همۀ قومها، این را بشنوید!

ای تمامی ساکنان جهان، گوش فرا دهید،

2 از عام و خاص،

از نیازمند و توانگر، جملگی:

3 دهان من حکمت را بیان می‌کند؛

تفکر دلم فهم را جاری می‌سازد.

4 گوش خود را به مثلی می‌سپارم؛

معمای خویش را به آوای چنگ شرح می‌دهم:

5 چرا در روزهای بلا ترسان باشم،

آنگاه که شرارتِ خیانتکاران احاطه‌ام کند؛

6 همانها که بر اموال خود توکل دارند

و به ثروت بسیار خویش می‌بالند؟

7 به‌یقین کسی فدیۀ جان برادر خویش نتواند داد

و خونبهای او را به خدا نتواند پرداخت؛

8 زیرا فدیۀ جان انسان گرانبهاست،

و هیچ بهایی کافی نخواهد بود

9 تا انسان جاودانه زنده بماند

و گودال را نبیند.

10 زیرا می‌بینیم که حتی حکیمان نیز می‌میرند،

و جاهلان و ابلهان جملگی هلاک می‌شوند

و ثروت خویش به دیگران وا می‌گذارند.

11 گورهایشان خانۀ ابدی آنها می‌گردد،*49‏:11 نسخه‌های ترجمۀ یونانی هفتادتَنان و سریانی؛ در نسخه عبری: «می‌پندارند که خانه‌هایشان تا ابد باقی می‌ماند».

و تا نسلهای بی‌پایان مسکن ایشان خواهد بود،

هرچند*49‏:11 یا "و". نامهای خود را بر زمینهای خویش می‌نهند.

12 اما آدمی، در توانگری‌اش، بر جا نخواهد ماند؛

او چارپایان را مانَد که از میان می‌روند.*49‏:12 در نسخۀ عبری؛ در نسخه‌های ترجمۀ یونانی هفتادتَنان و سریانی آیۀ ۱۲ عیناً همانند آیۀ ۲۰ است.

13 این است سرنوشت آنان که جاهلانه بر خویشتن توکل دارند،

و سرانجامِ آنان که از لابه‌گوییهای خویش خرسندند.*49‏:13 یا: «و پیروانشان که سخنان ایشان را تأیید می‌کنند». سِلاه

14 همچون گوسفندان برای هاویه مقرر گشته‌اند،

و مرگ، ایشان را شبانی می‌کند.

صبحگاهان صالحان بر ایشان فرمان خواهند راند،

و جمال ایشان در گور خواهد پوسید،

به دور از کاخهایشان.

15 اما خدا جان مرا از چنگال هاویه فدیه خواهد داد،

و مرا نزد خود خواهد پذیرفت. سِلاه

16 چون بینی کسی توانگر شود،

و شوکتِ خانه‌اش افزون گردد،

تو را باکی نباشد!

17 زیرا چون بمیرد چیزی با خود نخواهد برد،

و شوکتش همراه او فرو نخواهد رفت!

18 هرچند در زمان حیات، خویشتن را مبارک پندارد -

و هرچند چون کامروا باشی همگان تو را می‌ستایند -

19 اما به جرگۀ پدران خود خواهد پیوست،

که روشنایی را دیگر هرگز نخواهند دید!

20 آدمی در توانگری‌اش فهم ندارد،

او چارپایان را مانَد که از میان می‌روند.