مزمور 32

خوشا به حال آن که عِصیانش آمرزیده شد

1 خوشا به حال آن که عِصیانش آمرزیده شد،

و گناهش پوشانیده گردید.

2 خوشا به حال آن که خداوند خطایی به حسابش نگذارد

و در روحش فریبی نباشد.

3 هنگامی که خاموشی گزیده بودم،

استخوانهایم می‌پوسید

از ناله‌ای که تمام روز برمی‌کشیدم.

4 زیرا دست تو روز و شب بر من سنگینی می‌کرد؛

طراوتم به تمامی از میان رفته بود،

بسان رطوبت در گرمای تابستان. سِلاه

5 آنگاه به گناه خود نزد تو اعتراف کردم

و جرمم را پنهان نداشتم.

گفتم: «عِصیان خود را نزد خداوند اعتراف خواهم کرد»؛

و تو جرمِ گناهم را عفو کردی. سِلاه

6 از این رو، باشد که هر پیروِ سرسپردۀ تو

در زمانی که یافت می‌شوی

به درگاهت دعا کند؛

حتی اگر آبهای بسیار سیلان کند،

هرگز بدو نخواهد رسید.