1 Senhor, tu sempre me fazes justiça

quando apresento uma causa diante de ti.

Portanto, desejo te fazer esta queixa:

Por que os perversos são tão prósperos?

Por que os desonestos vivem em paz?

2 Tu os plantaste,

e eles criaram raízes e deram frutos.

Teu nome está em seus lábios,

mas tu estás longe de seu coração.

3 Quanto a mim, Senhor, tu me conheces;

tu me vês e provas meus pensamentos.

Arrasta essa gente como ovelhas para o matadouro;

separa-os para a matança!

4 Até quando esta terra ficará de luto?

Até o capim nos campos secou.

Os animais selvagens e as aves desapareceram

por causa da maldade dos que nela habitam.

Pois o povo disse:

"O Senhor não vê o que o futuro nos reserva!".

5 "Se correr com homens o deixa cansado,

como poderá competir com cavalos?

Se tropeça e cai em campo aberto,

o que fará nas matas junto ao Jordão?

6 Até seus irmãos, membros de sua família,

se voltaram contra você;

conspiram e se queixam a seu respeito.

Não confie neles,

por mais agradáveis que sejam suas palavras.

7 "Abandonei meu povo, a nação que me pertence;

entreguei aqueles que eu mais amo a seus inimigos.

8 Meu povo escolhido rugiu contra mim como leão no bosque,

por isso os tratei com desprezo.

9 Meu povo escolhido age como ave de rapina,

mas ele próprio será cercado por abutres;

tragam os animais selvagens para devorar os cadáveres!

10 "Muitos governantes destruíram meu vinhedo;

pisotearam minha propriedade

e transformaram sua beleza em deserto.

11 Fizeram dela uma terra devastada;

ouço seu triste lamento.

Toda a terra está desolada,

e ninguém se importa.

12 Pode-se ver exércitos destruidores

no alto dos montes.

A espada do Senhor devora o povo

de uma extremidade à outra da terra;

ninguém escapará!

13 Meu povo semeou trigo,

mas colhe espinhos.

Esforçou-se muito,

mas de nada adiantou.

Terá uma colheita de vergonha

por causa da ira ardente do Senhor."

14 Assim diz o Senhor: "Arrancarei de suas terras todas as nações perversas que se apossam da herança que dei ao meu povo, Israel. E arrancarei Judá do meio delas. 15 Depois disso, porém, voltarei e terei compaixão de todos eles. Eu os trarei de volta às suas terras, cada nação à sua herança. 16 E se, verdadeiramente, essas nações aprenderem os caminhos do meu povo e jurarem por meu nome: ‘Tão certo como vive o Senhor’ — como ensinaram meu povo a jurar pelo nome de Baal —, elas receberão um lugar no meio do meu povo. 17 Mas qualquer nação que não quiser me obedecer será arrancada e destruída. Eu, o Senhor, falei!".

1 Viešpatie, Tu liksi teisus, jei bylinėsiuosi su Tavimi! Tačiau leisk man kalbėti su Tavimi apie Tavo sprendimus. Kodėl nedorėliams sekasi ir kodėl be rūpesčių gyvena visi, kurie elgiasi klastingai?2 Tu juos įsodinai, jie įleido šaknis, užaugo, nešė vaisių. Tu esi arti jų burnos, bet toli nuo jų širdies.3 Viešpatie, Tu pažįsti mane, ištyrei mano širdį ir žinai, kokia ji yra prieš Tave. Atskirk juos kaip avis pjauti, paruošk juos žudymo dienai!4 Ar ilgai liūdės šalis ir džius lauko augalai? Dėl jos gyventojų nedorybių išnyko žvėrys ir paukščiai. Jie sakė: "Jis nematys mūsų galo".5 Jei tu bėgai su pėstininkais ir jie nuvargino tave, tai kaip lenktyniausi su žirgais? Ir jei ramioje šalyje nesi saugus, tai ką darysi, Jordanui išsiliejus?6 Net tavo broliai, tavo tėvo namai nėra tau ištikimi. Jie sušaukė minią tau už nugaros. Netikėk jais, nors jie kalba gražius žodžius.7 Aš palikau savo namus, atsisakiau nuosavybės; kas mano sielai miela, atidaviau į priešo rankas.8 Mano paveldėjimas pasidarė man kaip liūtas miške ir pakėlė savo balsą prieš mane, todėl ėmiau nekęsti jo.9 Argi mano paveldėjimas margas paukštis, kad paukščiai apspitę puola jį? Ateikite, susirinkite, visi laukiniai žvėrys, ateikite ėsti!10 Daug ganytojų naikino mano vynuogyną, mindžiojo mano paveldėjimą, pavertė mano puikųjį lauką tuščia dykuma.11 Jie padarė jį dykuma, kuri verkia mano akivaizdoje. Visa šalis virto dykuma ir niekas dėl to nesisieloja.12 Visoms dykumos kalvoms atėjo naikintojai. Viešpaties kardas ryja nuo vieno šalies krašto iki kito, joks žmogus neturi ramybės.13 Jie sėjo kviečius, bet pjaus erškėčius, jie vargo, bet be naudos. Jie bus sugėdinti savo derliumi dėl Viešpaties rūstybės.14 Taip sako Viešpats: "Visus piktus kaimynus, besikėsinančius į mano tautos, Izraelio, paveldėjimą, Aš išrausiu iš jų žemės, o Judo namus išrausiu iš jų tarpo.15 Tačiau, kai būsiu juos išrovęs, vėl jų pasigailėsiu ir juos visus sugrąžinsiu į jų paveldėjimą ir į jų kraštą.16 Jei jie rūpestingai mokysis mano tautos kelių ir prisieks mano vardu: ‘Kaip Viešpats gyvas!’, kaip jie buvo išmokę mano tautą prisiekti Baalu, tai jiems leisiu įsikurti mano tautoje.17 Bet jei jie neklausys, tai tokią tautą visiškai išrausiu ir sunaikinsiu,­sako Viešpats".