1 Pasur, filho de Imer, sacerdote encarregado do templo do Senhor, ouviu o que Jeremias profetizava. 2 Mandou prender o profeta Jeremias e ordenou que o açoitassem e o pusessem no tronco junto à porta de Benjamim, no templo do Senhor.

3 No dia seguinte, Pasur o soltou, e Jeremias disse: "Pasur, o Senhor mudou seu nome. De agora em diante, você será chamado de ‘Homem que Vive em Terror’. 4 Pois assim diz o Senhor: ‘Enviarei terror sobre você e sobre todos os seus amigos, e você verá quando forem mortos pelas espadas do inimigo. Entregarei o povo de Judá ao rei da Babilônia, e ele os levará presos para a Babilônia ou os atravessará com a espada. 5 Entregarei Jerusalém nas mãos de seus inimigos, e eles saquearão todos os tesouros da cidade — as pedras preciosas, o ouro e a prata de seus reis — e levarão para a Babilônia. 6 Você, Pasur, e todos em sua casa serão levados para o exílio na Babilônia. Ali morrerão e serão sepultados, você e todos os seus amigos a quem você profetizou mentiras’".

7 Ó Senhor, tu me constrangeste,

e eu me deixei constranger.

És mais forte que eu

e prevaleceste.

Agora, sou motivo de zombaria todos os dias;

todos riem de mim.

8 Pois, sempre que abro a boca, é para gritar:

"Violência e destruição!".

Essas mensagens do Senhor

me transformaram em alvo constante de piadas.

9 Mas, se digo que nunca mais mencionarei o Senhor,

nem falarei em seu nome,

sua palavra arde como fogo em meu coração;

é como fogo em meus ossos.

Estou cansado de tentar contê-la;

é impossível!

10 Ouvi muitos boatos a meu respeito;

me chamam de "Homem que Vive em Terror"

e me ameaçam: "Se disser alguma coisa, o denunciaremos".

Até os que se dizem amigos íntimos me vigiam

e esperam que eu cometa algum erro fatal.

Dizem: "Ele cairá em sua própria armadilha;

então nos vingaremos dele".

11 O Senhor, porém, está ao meu lado

como poderoso guerreiro.

Diante dele meus perseguidores tropeçarão;

não conseguirão me derrotar.

Fracassarão e serão totalmente humilhados;

sua desonra jamais será esquecida.

12 Ó Senhor dos Exércitos,

tu provas o justo

e examinas pensamentos e emoções.

Permite que eu veja tua vingança contra eles,

pois coloquei minha causa em tuas mãos.

13 Cantem ao Senhor!

Louvem o Senhor!

Pois ele salva o pobre e necessitado

da mão de seus opressores.

14 E, no entanto, amaldiçoo o dia em que nasci;

ninguém celebre o dia em que minha mãe me deu à luz.

15 Maldito o mensageiro que disse a meu pai:

"Tenho boas notícias! Alegre-se, seu filho nasceu!".

16 Que ele seja destruído como as cidades antigas

que o Senhor arrasou sem compaixão.

Que seja aterrorizado todo o dia com gritos de guerra,

17 pois não me matou quando nasci.

Quem dera eu tivesse morrido no ventre de minha mãe

e seu corpo tivesse sido minha sepultura!

18 Por que eu nasci?

Toda a minha vida é apenas

sofrimento, tristeza e vergonha.

1 Kunigas Pašhūras, Imero sūnus, vyriausiasis Viešpaties namų prižiūrėtojas, girdėjo Jeremiją pranašaujant.2 Tada, nuplakdinęs pranašą Jeremiją, įtvėrė jį į šiekštą viršutiniuose Benjamino vartuose, prie Viešpaties namų.3 Kai rytą Pašhūras išlaisvino Jeremiją iš šiekšto, Jeremijas jam tarė: "Ne Pašhūru tave pavadino Viešpats, bet siaubu.4 Nes taip sako Viešpats: ‘Aš padarysiu tave siaubu tau ir visiems tavo draugams; jie kris nuo priešų kardo tau matant, o visą Judą atiduosiu į Babilono karaliaus rankas, kuris juos ištrems ir žudys.5 Aš atiduosiu visus šito miesto turtus, visas jo atsargas, brangenybes ir visus Judo karalių lobius į jų priešų rankas, kurie juos pasiims ir išgabens į Babiloną.6 O tu, Pašhūrai, ir visi tavo namai būsite išvesti į nelaisvę. Į Babiloną tave nuvarys, kur tu ir tavo draugai, kuriems pranašavai melus, mirsite ir būsite palaidoti’ ".7 Viešpatie, Tu suklaidinai mane, ir aš esu suklaidintas. Tu stipresnis už mane ir nugalėjai. Aš esu pajuokiamas kasdien, kiekvienas tyčiojasi iš manęs.8 Kiekvieną kartą, kai kalbu, turiu šaukti: "Plėšimas, smurtas!" Viešpaties žodis tapo man plūdimu ir kasdienėmis patyčiomis.9 Aš galvojau: "Nebeminėsiu Jo ir nebekalbėsiu Jo vardu". Tačiau Jo žodis mano širdyje buvo tarsi ugnis, uždaryta mano kauluose, aš stengiausi susilaikyti, bet negalėjau.10 Aš girdėjau daugelį šnibždant: "Įskųskime jį!" Visi mano artimi draugai laukia mano suklupimo: "Gal jis leisis suviliojamas, tada jį nugalėsime ir jam atkeršysime!"11 Bet Viešpats yra su manimi kaip galingas karžygys! Todėl mano persekiotojai suklups ir nieko nelaimės. Jie bus labai sugėdinti ir jiems nepavyks, jų gėda nebus pamiršta per amžius.12 Kareivijų Viešpatie, kuris mėgini teisųjį, matai jo inkstus ir širdį, leisk man matyti Tavo kerštą jiems, nes aš Tau patikėjau savo bylą!13 Giedokite Viešpačiui, girkite Viešpatį, nes Jis išgelbėjo vargšo gyvybę iš piktadarių rankų!14 Prakeikta diena, kurią gimiau. Diena, kurią mane pagimdė motina, tenebūna palaiminta!15 Prakeiktas žmogus, kuris pranešė mano tėvui žinią: "Tau gimė sūnus!", ir jį labai pradžiugino.16 Tebūna tas žmogus kaip miestai, kuriuos Viešpats nesigailėdamas sunaikino. Tegirdi jis šauksmą rytą ir vaitojimą vidudienį17 dėl to, kad nenužudė manęs dar įsčiose, kad mano motina būtų man kapu ir būtų likusi nėščia amžinai!18 Kodėl turėjau gimti, patirti vargą bei sielvartą ir praleisti savo dienas gėdoje?