สดุดี 137

1 ที่/ริมฝั่ง/แม่น้ำ/ของ/บาบิโลน เรา/นั่งลง/และ/ร่ำไห้

เมื่อ/ระลึก/ถึง/ศิโยน

2 เรา/แขวน/พิณ/ของเรา/ไว้

ที่/ต้นปอปลาร์

3 เพราะ/ที่นั่น ผู้/คุม/ขอให้/เรา/ร้อง/เพลง

ผู้/ทรมาน/เรา/สั่ง/ให้/เรา/ร้องเพลง/แห่ง/ความยินดี

พวกเขา/พูด/ว่า "ไหน/ร้องเพลง/แห่ง/ศิโยน/ให้/ฟัง/สัก/บท/ซิ!"

4 เรา/จะ/ขับร้อง/บทเพลง/ของ/องค์/พระผู้เป็นเจ้า

ใน/ดินแดน/ต่างด้าว/ได้/อย่างไร?

5 เยรูซาเล็ม/เอ๋ย หาก/เรา/ลืม/เจ้า

ขอให้/มือขวา/ของเรา/ลืม/ความชำนาญ/เถิด

6 ขอให้/ลิ้น/ของเรา/เกาะ/ติด/เพดานปาก

หาก/เรา/ลืม/เจ้า

หาก/เรา/ไม่ได้/ถือว่า/เยรูซาเล็ม/เป็น/สุดยอด/แห่ง/ความ/ชื่นชม/ยินดี

7 ข้าแต่/องค์/พระผู้เป็นเจ้า ขอ/ทรง/จดจำ/สิ่ง/ที่/ชาว/เอโดม/ได้/ทำ

ใน/วันที่/กรุง/เยรูซาเล็ม/แตก

พวกเขา/โห่ร้อง/ว่า "พัง/มัน/เลย"

"ทลาย/ให้/ถึง/ราก/ถึง/โคน/เลย!"

8 โอ ธิดา/แห่ง/บาบิโลน*137:8 คือ ชาว/บาบิโลนเจ้า/จะ/พินาศ/ย่อยยับ

ความสุข/มี/แก่/ผู้/ที่/คืน/สนอง/เจ้า

อย่าง/สาสม/กับ/ที่/เจ้า/ได้/ทำ/กับ/เรา

9 แก่/ผู้/ที่/จับ/ลูก/เล็ก/เด็ก/แดง/ของเจ้า

แล้ว/ฟาดลง/กับ/ก้อนหิน