1 Wenn Ephraim redete, herrschte Schrecken; groß stand er da in Israel; als er sich aber mit dem Baal versündigte, fing er an zu sterben. 2 Und nun fahren sie fort zu sündigen und gießen sich Bilder aus ihrem Silber, Götzen nach ihrer Erfindung, allesamt ein Machwerk von Künstlern; von ihnen sagen sie, die opfernden Menschen: «Man soll die Kälber küssen!» 3 Darum werden sie sein wie eine Morgenwolke und wie der Tau, der früh vergeht, wie die Spreu, die von der Tenne verweht wird, und wie der Rauch aus dem Kamin! 4 Ich aber bin der HERR, dein Gott, vom Lande Ägypten her, und außer mir kennst du keinen Gott, und es gibt keinen Retter als mich allein! 5 Ich nahm deiner wahr in der Wüste, im dürren Land. 6 Als sie aber Weide fanden, wurden sie satt; und als sie satt wurden, erhob sich ihr Herz; darum vergaßen sie mich. 7 Da ward ich gegen sie wie ein Löwe und lauerte wie ein Panther am Wege; 8 ich überfiel sie wie eine Bärin, der man die Jungen geraubt, und zerriß ihnen den Brustkasten und fraß sie daselbst wie ein Löwe; wie ein wildes Tier zerriß ich sie. 9 Das ist dein Verderben, Israel, daß du gegen mich, deine Hilfe, bist! 10 Wo ist denn nun dein König, daß er dir helfe in allen deinen Städten, und wo sind deine Richter? Denn du hast ja gesagt: «Gib mir einen König und Fürsten!» 11 Ich gab dir einen König in meinem Zorn und nehme ihn weg in meinem Grimm! 12 Ephraims Schuld ist zusammengebunden, seine Sünde ist aufbehalten. 13 Geburtswehen werden ihn ankommen; er ist ein unverständiges Kind; denn zur rechten Zeit stellt er sich nicht ein zur Geburt! 14 Ich will sie erlösen aus der Gewalt des Totenreichs, vom Tode will ich sie loskaufen. Tod, wo ist dein Verderben? Totenreich, wo ist dein Sieg? Mitleid muß verschwinden vor mir! 15 Denn sollte er auch Frucht tragen unter den Brüdern, so wird ein Ostwind kommen, ein Wind des HERRN von der Wüste herauf, so daß sein Brunnen vertrocknet und sein Quell versiegt. Er wird den Schatz aller kostbaren Geräte berauben. 16 (014-1) Samaria muß es büßen; denn es hat sich wider seinen Gott empört; durchs Schwert sollen sie fallen; ihre Kindlein sollen zerschmettert und die Schwangeren aufgeschlitzt werden!
1 I te kōrerotanga a Ēparaima, tērā te tūiri;
i whakanui ake ia i a ia i roto i a Īharaira.
Engari, kei tōna hēnga i roto i a Paara, ka mate ia.
2 Nā ināianei, kua neke ake tō rātou hara,
kua hangā e rātou tā rātou hiriwa
hei whakapakoko whakarewa mā rātou,
hei whakapakoko e rite ana ki tā rātou i mātau ai,
ā, ko taua mea katoa he mahi nā ngā kaimahi:
e kōrerotia ana aua mea e rātou,
"Me kihi e ngā tāngata e mea patunga tapu ana,
ngā kūao kau."
3 Mō reira ka rite rātou ki te kapua o te ata,
ki te tōmairangi hoki e ngaro wawe atu nei,
ki te pāpapa hoki e āia atu ana e te paroro i te patunga wīti,
ā, ki te paowa hoki o te tumere.
4 "Ko Ihowā anō ia ahau, ko tōu Atua,
o te whenua mai rā anō o Īhipa;
kaua anō koe e mōhio ki tētahi atua, ko ahau anake,
kāhore atu hoki he kaiwhakaora, ko ahau anake.
5 I mōhiotia tonutia koe e ahau i te koraha,
i te whenua kāhore rawa nei he wai.
6 Ko tō rātou mākonatanga rite tonu ki te wāhi i kai ai rātou;
i mākona rātou, ā, whakakake ana ō rātou ngākau;
nā, wareware tonu iho ki ahau.
7 Nā, ko tāku ki a rātou, ka rite ki te raiona;
ka tiaki ahau i te ara ānō he reparo.
8 Ko tōku tūtakitanga ki a rātou
ka rite ki tō te pea kua tangohia nei āna kūao,
ka haea hoki e ahau te taupā o ō rātou ngākau;
ā, hei reira ka kainga rātou e ahau ki te kai a te raiona;
ka haehaea rātou e te kīrehe o te pārae.
9 "Ko tōu whakangaromanga ia, e Īharaira,
he hoariri koe ki ahau, ki tōu kaiāwhina.
10 Kei hea ināianei tōu kīngi, hei whakaora i a koe
i roto i ōu pā katoa, ōu kaiwhakawā hoki,
ērā i kī rā koe,
‘Hōmai he kīngi me ētahi rangatira ki ahau’?
11 Kua hoatu e ahau he kīngi ki a koe i ahau e riri ana,
ā, kua tangohia atu ia e ahau i ahau e āritarita ana.
12 "Ko te hē o Ēparaima, takai rawa;
ko tōna hara, rongoā rawa.
13 Ka pā ki a ia ngā mamae o te wahine e whakamamae ana;
he tamaiti whakaarokore ia.
He wā hoki tēnei kia kaua ia e whakaroa
ki te wāhi e pakaru mai ai ngā tamariki.
14 "Ka hokona rātou e ahau ki te kaha o te rēinga,
ka utua e ahau kei mate.
E te mate, kei hea ōu mate urutā?
E te urupā, kei hea tāu whakangaro?
Ka hunā atu te rīpenetā i ōku kanohi.
15 "Ahakoa whai hua ia i roto i ōna tēina,
ka puta mai te hau, he marangai,
ko te manawa o Ihowā e pā mai ana i te koraha,
ā, ka maroke tōna mātāpuna,
ka mimiti tōna manawa-whenua.
Ka pāhuatia e ia ngā taonga
o ngā oko katoa e matenuitia ana.
16 Ka whakawahā e Hamaria tōna hara;
kua whakakeke hoki ia ki tōna Atua.
Ka hinga rātou i te hoari;
ka tāia iho ā rātou tamariki, mongamonga ana,
ka haehaea hoki ā rātou wāhine e hapū ana."