1 Was wollen wir nun sagen? Sollen wir in der Sünde verharren, damit das Maß der Gnade voll werde? 2 Das sei ferne! Wie sollten wir, die wir der Sünde gestorben sind, noch in ihr leben? 3 Oder wisset ihr nicht, daß wir alle, die wir auf Jesus Christus getauft sind, auf seinen Tod getauft sind? 4 Wir sind also mit ihm begraben worden durch die Taufe auf den Tod, auf daß, gleichwie Christus durch die Herrlichkeit des Vaters von den Toten auferweckt worden ist, so auch wir in einem neuen Leben wandeln. 5 Denn wenn wir mit ihm verwachsen sind zur Ähnlichkeit seines Todes, so werden wir es auch zu der seiner Auferstehung sein, 6 wissen wir doch, daß unser alter Mensch mitgekreuzigt worden ist, damit der Leib der Sünde außer Wirksamkeit gesetzt sei, so daß wir der Sünde nicht mehr dienen; 7 denn wer gestorben ist, der ist von der Sünde losgesprochen. 8 Sind wir aber mit Christus gestorben, so glauben wir, daß wir auch mit ihm leben werden, 9 da wir wissen, daß Christus, von den Toten erweckt, nicht mehr stirbt; der Tod herrscht nicht mehr über ihn; 10 denn was er gestorben ist, das ist er der Sünde gestorben, ein für allemal; was er aber lebt, das lebt er für Gott. 11 Also auch ihr: Haltet euch selbst dafür, daß ihr für die Sünde tot seid, aber für Gott lebet in Christus Jesus, unsrem Herrn! 12 So soll nun die Sünde nicht herrschen in eurem sterblichen Leibe, so daß ihr seinen Lüsten gehorchet; 13 gebet auch nicht eure Glieder der Sünde hin, als Waffen der Ungerechtigkeit, sondern gebet euch selbst Gott hin, als solche, die aus Toten lebendig geworden sind, und eure Glieder Gott, als Waffen der Gerechtigkeit. 14 Denn die Sünde wird nicht herrschen über euch, weil ihr nicht unter dem Gesetz, sondern unter der Gnade seid. 15 Wie nun, sollen wir sündigen, weil wir nicht unter dem Gesetz, sondern unter der Gnade sind? Das sei ferne! 16 Wisset ihr nicht: wem ihr euch als Knechte hingebet, ihm zu gehorchen, dessen Knechte seid ihr und müßt ihm gehorchen, es sei der Sünde zum Tode, oder dem Gehorsam zur Gerechtigkeit? 17 Gott aber sei Dank, daß ihr Knechte der Sünde gewesen, nun aber von Herzen gehorsam geworden seid dem Vorbild der Lehre, dem ihr euch übergeben habt. 18 Nachdem ihr aber von der Sünde befreit wurdet, seid ihr der Gerechtigkeit dienstbar geworden. 19 Ich muß menschlich davon reden wegen der Schwachheit eures Fleisches. Gleichwie ihr eure Glieder in den Dienst der Unreinigkeit und der Gesetzwidrigkeit gestellt habt, um gesetzwidrig zu handeln, so stellet nun eure Glieder in den Dienst der Gerechtigkeit zur Heiligung. 20 Denn als ihr Knechte der Sünde waret, da waret ihr frei gegenüber der Gerechtigkeit. 21 Was hattet ihr nun damals für Frucht? Solche, deren ihr euch jetzt schämet; denn das Ende derselben ist der Tod. 22 Nun aber, da ihr von der Sünde frei und Gott dienstbar geworden seid, habt ihr als eure Frucht die Heiligung, als Ende aber das ewige Leben. 23 Denn der Tod ist der Sünde Sold; aber die Gnadengabe Gottes ist das ewige Leben in Christus Jesus, unsrem Herrn.
1 Ha, kia pēhea he kōrero mā tātou? Kia mau tonu oti tātou ki te hara, kia hua ai te aroha noa? 2 Kāhore rāpea. Ko tātou kua whakatūpāpakutia nei ki te hara, me pēhea tātou e noho tonu atu ai anō i roto i taua hara? 3 Kāhore ianei koutou i mōhio, ko tātou kua iriiria nei ki roto ki a Karaiti Īhu, kua iriiria ki roto ki tōna matenga? 4 Nā, kua tanumia ngātahitia tātou me ia ki roto ki te matenga, he mea nā te iriiri; kia rite ai ki a te Karaiti i whakaarahia ake nei i te hunga mate e te korōria o te Matua, waihoki ko tātou kia haere i roto i te houtanga o te ora.
5 Ki te mea hoki kua honoa tātou ki a ia i runga i te āhua o tōna matenga, ka honoa anō tātou ki a ia i runga i te āhua o tōna aranga. 6 E mōhio ana hoki ki tēnei, kua rīpekatia ngātahitia me ia tō tātou tangata tawhito, kia hemo ai te tinana o te hara, kia mutu ai tō tātou ponongatanga ki te hara. 7 Ko te mea hoki kua mate, kua mawheto ia i te hara.
8 Ki te mea kua mate tahi tātou ko te Karaiti, e whakapono ana tātou e ora tahi anō tātou me ia. 9 E mātau ana hoki tātou, ka ara nei a te Karaiti i te hunga mate, heoi anō ōna matenga; kāhore he kīngitanga o te mate ki a ia ā mua tonu atu. 10 Ko tōna matenga hoki i mate ai ia, he mate kotahi ki te hara; ko tōna oranga ia, he ora ki te Atua. 11 Waihoki mahara iho ki a koutou, kua whakatūpāpakutia koutou ki te hara, e ora ana ia ki te Atua, i roto i a Īhu Karaiti.
12 Mō konei rā aua te hara e kīngi i roto i tō koutou tinana mate, e ngohengohe ai koutou ki tā ngā hiahia poke o taua tinana nei. 13 Kaua hoki e tukua ō koutou wāhi ki te hara hei kaimahi i te hē; engari, tukua atu koutou ki te Atua, he hunga kua ora i roto i te hunga mate, me ō koutou wāhi hoki hei kaimahi i te tika ki te Atua. 14 E kore hoki te hara e waiho hei rangatira mō koutou. Ehara i te mea kei raro koutou i te ture, engari, kei raro kē i te aroha noa.
15 He aha koia? Kia hara oti tātou, nō te mea ehara tātou i te ture, engari, nō te aroha noa? Kāhore rāpea! 16 Kāhore oti koutou i mātau, ki te tuku koutou i a koutou ki tētahi hei pononga, he pononga koutou nā tērā kua ngohengohe nā koutou ki tāna; nā te hara rānei, ā, mate iho, nā te ngohengohe rānei, ā, tika ake? 17 Ko tēnei me whakawhetai ki te Atua, ahakoa he pononga koutou nā te hara i mua, kua meinga ō koutou ngākau kia ngohengohe ki te ako i whakaakona ai koutou. 18 Nā, ka ātea nei koutou i te hara, ka meinga koutou he pononga nā te tika.
19 He kupu tangata tēnei nāku, nā te ngoikore o tō koutou kikokiko. Nā, i tukua rā ō koutou wāhi hei pononga mā te poke, mā te tutū, ki te mahi tutū; waihoki me tuku ō koutou wāhi āianei hei pononga mā te tika, puta ake he tapu.
20 I a koutou hoki e pononga ana ki te hara, e ātea ana koutou i te tika. 21 Nā, i taua wā, he aha ngā hua i a koutou o ngā mea e whakamā nā koutou ināianei? He mate hoki te mutunga o aua mea. 22 Tēnā ko tēnei, ka ātea nei koutou i te hara, ā, ka meinga hei pononga mā te Atua, ko ngā hua ki a koutou he tapu, ā, ko te tukunga iho he ora tonu. 23 Ko ngā utu hoki o te hara he mate; ko tā te Atua ia i hōmai ai he ora tonu, i roto i a Karaiti Īhu, i tō tātou Ariki.