1 Enquanto Pedro e João falavam ao povo, *Lc 20.1;At 6.12sobrevieram-lhes *Lc 22.4os sacerdotes, o capitão do templo e *Mt 3.7os saduceus, 2 enfadados por ensinarem eles o povo e anunciarem *cp.At 17.18;3.15em Jesus a ressurreição dentre os mortos; 3 deitaram mão neles e *At 5.18os detiveram até o dia seguinte, pois já tinha chegado a tarde. 4 Muitos, porém, dos que ouviram a palavra creram; e elevou-se *cp.At 2.41o número dos homens a quase cinco mil.

5 No dia seguinte, reuniram-se em Jerusalém as *Lc 23.13;At 4.8autoridades, os anciãos, os escribas, 6 *Lc 3.2Anás, que era o sumo sacerdote, *Mt 26.3Caifás, João, Alexandre e todos os que eram da linhagem do sumo sacerdote; 7 e, pondo-os no meio deles, perguntavam: Com que poder ou em que nome fizestes vós isso? 8 Então, Pedro, *At 13.9; vd.2.4cheio do Espírito Santo, lhes disse: *Lc 23.13;At 4.5Autoridades do povo e anciãos, 9 se nós hoje somos inquiridos sobre *At 3.7s.o benefício feito a um enfermo, como foi ele curado, 10 seja notório a todos vós e a todo o povo de Israel que em *At 3.6; cp.2.22o nome de Jesus Cristo, o Nazareno, a quem vós crucificastes e a quem *At 2.24Deus ressuscitou dentre os mortos, nesse nome está este enfermo aqui são diante de vós. 11 *Mt 21.42;Sl 118.22Ele é a pedra *Mc 9.12desprezada por vós, edificadores, a qual foi posta como a pedra angular. 12 *cp.1Tm 2.5;Mt 1.21;At 10.43Não há salvação em nenhum outro; porque abaixo do céu não há outro nome dado entre os homens, em que devamos ser salvos.

13 Ao verem *At 4.31a intrepidez de *Lc 22.8;At 4.19Pedro e João e tendo notado que eram iletrados e indoutos, maravilhavam-se; *cp.Jo 7.15e reconheciam que haviam eles estado com Jesus; 14 e, vendo com eles o homem que fora curado, nada tinham que dizer em contrário. 15 Mandaram-nos sair do *Mt 5.22Sinédrio e consultavam entre si, 16 dizendo: *cp.Jo 11.47Que faremos a estes homens? Pois, na verdade, é manifesto a todos os que habitam em Jerusalém que um *At 3.7-10milagre notório foi por eles feito, e não o podemos negar; 17 mas, para que não se divulgue mais entre o povo, ameacemo-los que, de ora em diante, não falem *cp.Jo 15.21nesse nome a homem algum. 18 Chamando-os, *cp.At 5.28s.ordenaram-lhes que absolutamente não falassem, nem ensinassem em o nome de Jesus. 19 Mas *At 4.13Pedro e João responderam-lhes: Se é justo diante de Deus ouvir-vos a vós antes do que a Deus, julgai-o vós, 20 pois *cp.1Co 9.16nós não podemos deixar de falar das coisas que vimos e ouvimos. 21 Depois de os ameaçarem ainda mais, soltaram-nos, não achando motivo para os castigar *At 5.26por causa do povo, porque todos *Mt 9.8glorificavam a Deus pelo que acontecera. 22 Ora, tinha mais de quarenta anos o homem em que se operara essa cura milagrosa.

23 Depois de soltos, foram aos seus e relataram tudo quanto lhes haviam dito os principais sacerdotes e os anciãos. 24 Eles, ouvindo isso, levantaram unanimemente a voz a Deus e disseram: Senhor, tu que fizeste o céu, a terra, o mar e tudo o que neles há; 25 tu que, *cp.At 1.16;Sl 2.1-2pelo Espírito Santo, por boca de nosso pai Davi, teu servo, disseste:

Por que se enfureceram os gentios,

e os povos imaginaram coisas vãs?

26 Levantaram-se os reis da terra,

e as autoridades ajuntaram-se à uma

contra o Senhor e contra o seu *cp.Dn 9.24s.;Lc 4.18;At 10.38;Hb 1.9Ungido;

27 pois verdadeiramente se ajuntaram nesta cidade contra o teu Santo *At 4.30;At 3.13Servo Jesus, ao qual ungiste, não só *Mt 14.1Herodes, mas também *Lc 23.12;Mt 27.2Pôncio Pilatos, com *Mt 20.19os gentios e com o povo de Israel, 28 para fazerem tudo o que a tua mão e o *At 2.23teu conselho predeterminaram que se fizesse. 29 Agora, Senhor, olha para as suas ameaças e concede aos teus servos que, com *Fp 1.14toda a liberdade, *At 4.13,31; cp.At 14.3falem a tua palavra, 30 enquanto tu estendes a mão para curar e para que se façam *Jo 4.48milagres e prodígios pelo nome de teu Santo Servo Jesus. 31 Tendo eles orado, *cp.At 2.1tremeu o lugar onde estavam reunidos; todos ficaram *At 2.4cheios do Espírito Santo e falavam com liberdade a palavra de Deus.

32 Da comunidade dos que creram o coração era um, e a alma, uma, e nenhum deles dizia que coisa alguma das que possuía era sua própria, mas tudo *At 2.44entre eles era comum. 33 Com *At 1.8grande poder, os apóstolos davam o seu *cp.Lc 24.48testemunho da ressurreição do Senhor Jesus, e em todos eles havia abundante graça. 34 Pois nenhum necessitado havia entre eles, porque todos os que possuíam terras ou casas, *cp.Mt 19.21;At 2.45vendendo-as, traziam o preço do que vendiam 35 *At 4.37;At 5.2e depositavam-no aos pés dos apóstolos; *cp.At 6.1;2.45e repartia-se a cada um conforme a sua necessidade.

36 José, a quem os apóstolos deram o sobrenome de *At 9.27;11.22,30;12.25; 13—15;1Co 9.6;Gl 2.1,9,13;Cl 4.10Barnabé (que quer dizer filho de *At 13.15;1Co 14.3;1Ts 2.3; cp.At 2.40;11.23exortação*ou, consolação.), levita, natural de *cp.At 11.19s.;13.4;15.39;21.3,16;27.4Chipre, 37 como tivesse um campo, vendeu-o, trouxe o preço e *At 4.35;At 5.2depositou-o aos pés dos apóstolos.

1 Kaj dum ili parolis al la popolo, venis sur ilin la ĉefpastroj, la kapitano de la templo, kaj la Sadukeoj, 2 ĉagrenate, ke ili instruas la popolon kaj proklamas per Jesuo la releviĝon el la mortintoj. 3 Kaj ili metis sur ilin la manojn, kaj metis ilin en gardejon ĝis la sekvanta tago; ĉar estis jam vespero. 4 Tamen multaj el tiuj, kiuj aŭdis la vorton, kredis; kaj la nombro de la viroj estis proksimume kvin mil.

5 Kaj en la sekvanta tago kunvenis en Jerusalem la regantoj kaj pliaĝuloj kaj skribistoj 6 kaj Anas, la ĉefpastro, kaj Kajafas kaj Johano kaj Aleksandro, kaj ĉiuj, kiuj estis de la ĉefpastra parencaro. 7 Kaj stariginte ilin en la mezo, tiuj demandis: Per kia potenco aŭ per kia nomo vi faris tion? 8 Tiam Petro, plenigite de la Sankta Spirito, diris al ili: Regantoj de la popolo kaj pliaĝuloj, 9 se ni hodiaŭ estas eldemandataj pri la bonfaro al la senfortulo, per kio li resaniĝis, 10 estu sciate al vi ĉiuj kaj al la tuta popolo Izraela, ke en la nomo de Jesuo Kristo, la Nazaretano, kiun vi krucumis, kiun Dio levis el la mortintoj, ĉi tiu staras sana antaŭ vi. 11 Tiu estas la ŝtono, kiun vi konstruantoj malŝatis, kaj kiu fariĝis ŝtono bazangula. 12 Kaj en neniu alia estas savo; ĉar ne estas sub la ĉielo alia nomo, donita inter homoj, per kiu ni devas esti savitaj.

13 Sed kiam ili rimarkis la kuraĝon de Petro kaj Johano, kaj komprenis, ke ili estas malkleruloj kaj nesciuloj, ili miris, kaj rekonis ilin, ke ili estis kun Jesuo. 14 Kaj vidante la resanigiton starantan apud tiuj, ili ne havis, kion kontraŭdiri. 15 Sed ordoninte ilin foriri el la sinedrio, ili interkonsiliĝis, 16 dirante: Kion ni devas fari al ĉi tiuj homoj? ĉar estas videble por ĉiuj loĝantoj en Jerusalem, ke rimarkinda signo fariĝis per ili, kaj nei ĝin ni ne povas. 17 Sed por ke ĝi ne plu disvastiĝu inter la popolo, ni minacu ilin, ke ili de nun ne parolu al iu ajn en ĉi tiu nomo. 18 Kaj ili vokis ilin, kaj ordonis al ili tute ne paroli nek instrui en la nomo de Jesuo. 19 Sed Petro kaj Johano responde diris al ili: Ĉu estas juste antaŭ Dio aŭskulti vin prefere ol Dion, vi juĝu; 20 ĉar ni ne povas ne paroli pri tio, kion ni vidis kaj aŭdis. 21 Kaj ili, denove minacinte, liberigis ilin, trovinte nenion, pro kio ili povus ilin puni, pro la popolo; ĉar ĉiuj gloris Dion pro la faritaĵo. 22 Ĉar estis pli ol kvardekjara la viro, sur kiu fariĝis ĉi tiu signo resaniga.

23 Kaj liberigite, ili venis al siaj kunuloj kaj rakontis ĉion, kion la ĉefpastroj kaj pliaĝuloj diris al ili. 24 Kaj aŭdinte, ili levis la voĉon al Dio unuanime, kaj diris: Ho Plejpotenculo, kiu faris la ĉielon kaj la teron kaj la maron, kaj ĉion, kio estas en ili, 25 kaj kiu per la Sankta Spirito, per la buŝo de nia patro David, Via servanto, diris:

Kial tumultas popoloj,

Kaj gentoj pripensas vanaĵon?

26 Leviĝis la reĝoj de la tero,

Kaj la regantoj kolektiĝis kune,

Kontraŭ la Eternulo kaj kontraŭ Lia Sanktoleito;

27 ĉar vere en ĉi tiu urbo kolektiĝis kontraŭ Via sankta Servanto Jesuo, kiun Vi sanktoleis, kune Herodo kaj Pontio Pilato kun la gentoj kaj la popoloj de Izrael, 28 por fari ĉion, kion Via mano kaj Via intenco antaŭdifinis. 29 Kaj nun, ho Eternulo, rigardu iliajn minacojn; kaj donu al Viaj sklavoj paroli Vian vorton kun plena kuraĝo, 30 dum Vi etendos Vian manon por sanigado, kaj signoj kaj mirakloj fariĝos per la nomo de Via sankta Servanto Jesuo. 31 Kaj post ilia preĝado skuiĝis la loko, en kiu ili kolektiĝis; kaj ili ĉiuj pleniĝis de la Sankta Spirito, kaj parolis kuraĝe la vorton de Dio.

32 Kaj la anaro de la kredantoj estis unukora kaj unuanima, kaj neniu diris, ke io el lia havaĵo estas propra al li; sed ĉe ili ĉio estis komuna. 33 Kaj kun granda potenco la apostoloj atestis pri la releviĝo de la Sinjoro Jesuo; kaj granda graco estis sur ĉiuj. 34 Inter ili neniu havis mankon, ĉar ĉiuj posedantoj de bienoj aŭ domoj vendis ilin, kaj alportis la prezon de la venditaĵoj 35 kaj metis ĝin antaŭ la piedoj de la apostoloj; kaj estis disdonate al ĉiu laŭ ĉies aparta bezono.

36 Kaj Jozef, kiu de la apostoloj estis alnomita Barnabas (tio estas, Filo de Konsolo), Levido, Kiprano laŭ sia naskiĝo, 37 posedante kampon, vendis ĝin, kaj alportis la prezon kaj metis ĝin antaŭ la piedoj de la apostoloj.