1 Ο Κύριος με πρόσταξε να τονίσω ένα θρηνητικό τραγούδι για τους άρχοντες των Ισραηλιτών.

2 Τι λέαινα*Με λέαινα συμβολίζεται εδώ η πόλη της Ιερουσαλήμ και η φυλή Ιούδα. ήταν η μάνα σας,

σε σύγκριση μ’ άλλα λιοντάρια!

Ξάπλωνε ανάμεσα στα λιονταρόπουλα

κι άφηνε τα μικρά της να θηλάσουν.

3 Ένα από τα μικρά της το μεγάλωσε

και έγινε δυνατό λιοντάρι.

Έμαθε να κατασπαράζει τη λεία του

και να καταβροχθίζει ανθρώπους.

4 Τα έθνη άκουσαν γι’ αυτό,

έτρεξαν, το παγίδεψαν σε λάκκο

και το τραβήξαν με άγκιστρα στην Αίγυπτο.*Οι στ. 3-4 αναφέρονται πιθανότατα στο βασιλιά Ιωάχαζ.

5 Όταν η μάνα του είδε πως γελάστηκε,

και πως ήταν η ελπίδα της χαμένη,

πήρε ένα άλλο από τα μικρά της

και το ’κανε λιοντάρι δυνατό.

6 Να ζήσει το ’φερε σ’ άλλα λιοντάρια ανάμεσα

κι έγινε ένα λιοντάρι δυνατό·

έμαθε να κατασπαράζει τη λεία του,

και να καταβροχθίζει ανθρώπους.

7 Τα φρούριά τους τα γκρέμιζε

τις πόλεις τους τις έκανε ερείπια·

οι κάτοικοι της χώρας έτρεμαν

στο άκουσμα του βρυχηθμού του.

8 Τότε εναντίον του τα έθνη παρατάχθηκαν,

από τις γύρω χώρες,

άπλωσαν γύρω του τα δίχτυα τους,

και το παγίδεψαν στο λάκκο.

9 Μ’ άγκιστρα το τραβήξανε

το βάλαν σε κλουβί

και το μετέφεραν στο βασιλιά της Βαβυλώνας.*Το δεύτερο λιοντάρι συμβολίζει πιθανώς το βασιλιά Ιωαχίν.

Μέσα σε φρούριο το ρίξανε

ώστε να μην ξανακουστεί ο βρυχηθμός του πια

πάνω στα όρη του Ισραήλ.

10 Ήταν η μάνα σας σαν την κληματαριά

τη φυτεμένη στων νερών τις όχθες·

ήταν καρπούς γεμάτη και κλαδιά,

απ’ τα πολλά νερά που την ποτίζαν.

11 Είχε κλωνάρια υπέροχα

κατάλληλα για σκήπτρα ηγεμόνων.

Ψηλότερα απ’ τ’ άλλα δέντρα ανέβαιναν

και θαύμαζαν τη λιγερή κορμοστασιά της

με τα πολλά της τα κλαδιά.

12 Αλλά με οργή και βία ξεριζώθηκε,

ρίχτηκε καταγής·

ο ανατολικός ο άνεμος ξέρανε τον καρπό της

και τον σκόρπισε.

Τα υπέροχα κλωνάρια της ξεράθηκαν

και στη φωτιά καήκαν.

13 Τώρα φυτεύτηκε σ’ έρημη,

άνυδρη και διψασμένη γη.

14 Φωτιά βγήκε από τον κορμό της

κι έκαψε τους καρπούς και τα κλωνάρια της·

δεν της έμεινε πια ούτ’ ένα απ’ τα υπέροχα κλαδιά,

κατάλληλο για σκήπτρο ηγεμόνα.

Αυτό το ποίημα έχει γίνει μοιρολόι.

1 "Pronuncia un lamento sui prìncipi d’Israele, e di’:

2 ‘Che cos’era tua madre? Una leonessa. Fra i leoni stava accovacciata; in mezzo ai leoncelli allevava i suoi piccoli.

3 Allevò uno dei suoi piccoli, il quale divenne un leoncello, imparò a sbranare la preda e divorò gli uomini.

4 Ma le nazioni ne sentirono parlare ed esso fu preso nella loro fossa; lo condussero, con dei ferri alle mascelle, nel paese d’Egitto.

5 Quando essa vide che aspettava invano e la sua speranza era delusa, prese un altro dei suoi piccoli e ne fece un leoncello.

6 Questo andava e veniva fra i leoni e divenne un leoncello; imparò a sbranare la preda e divorò gli uomini.

7 Devastò i loro palazzi, desolò le loro città; il paese, con tutto quello che conteneva, fu atterrito al rumore dei suoi ruggiti.

8 Ma da tutte le province circostanti le nazioni gli diedero addosso, gli tesero contro le loro reti e fu preso nella loro fossa.

9 Lo misero in una gabbia con dei ferri alle mascelle e lo condussero al re di Babilonia; lo condussero in una fortezza, perché la sua voce non fosse più udita sui monti d’Israele.

10 Tua madre era, come te, simile a una vigna, piantata presso alle acque; era feconda, ricca di tralci, per l’abbondanza delle acque.

11 Aveva dei rami forti, adatti per scettri regali; si ergeva nella sua grandiosità tra il folto dei tralci; era appariscente per la sua elevatezza, per la moltitudine dei suoi rami.

12 Ma è stata sradicata con furore e gettata a terra; il vento orientale ne ha seccato il frutto, i rami forti sono stati rotti e seccati, il fuoco li ha divorati.

13 Ora è piantata nel deserto in un suolo arido e assetato; 14 un fuoco è uscito dal suo ramo e ne ha divorato il frutto, al punto che non c’è in essa più ramo forte né scettro per governare’.

Questo il lamento, che rimarrà un lamento".