1 Το άφθαρτό σου Πνεύμα διέπει όλα τα φθαρτά δημιουργήματα.

2 Εσύ, Κύριε, τιμωρείς λίγο λίγο αυτούς που κάνουν αμαρτίες. Τους συμβουλεύεις θυμίζοντάς τους τα αμαρτήματά τους για ν’ απαλλαγούν από την κακία και να επιστρέψουν σ’ εσένα.

3,4 Έτσι στράφηκες ενάντια στους παλαιότερους κατοίκους της άγιας σου χώρας, γιατί είχαν κάνει τις πιο βδελυρές πράξεις, δηλαδή μαγείες και μιαρές τελετές: 5 Θανάτωναν παιδιά χωρίς οίκτο, έκαναν συμπόσια όπου έτρωγαν ανθρώπινες σάρκες, σπλάχνα και αίμα. Έτσι, όλους αυτούς που είχαν ασπασθεί την ειδωλολατρία, 6 τους γονείς εκείνους που θυσίαζαν με τα ίδια τους τα χέρια τ’ ανυπεράσπιστα παιδιά τους, εσύ αποφάσισες να τους θανατώσεις με τη δύναμη των δικών μας προγόνων, 7 ώστε η χώρα σου, η πιο τίμια απ’ όλες τις άλλες, να φιλοξενήσει τα παιδιά σου, Θεέ.

8 Αλλά και αυτούς ακόμα τους διεφθαρμένους τούς λυπήθηκες σαν ανθρώπους, κι έστειλες σαν ανιχνευτές του στρατού σου σφήκες για να τους καταστρέψουν λίγο λίγο. 9 Όχι γιατί δεν μπορούσες να υποτάξεις τους ασεβείς στους δίκαιους με πόλεμο, ή να τους παραδώσεις στα φοβερά θηρία ή να τους εξαφανίσεις με μιας μ’ έναν ξαφνικό λόγο σου ή μ’ ένα χτύπημα· 10 εκδηλώνοντας, όμως, την κρίση σου εναντίον τους λίγο λίγο, τους έδινες την ευκαιρία να μετανοήσουν. Εσύ ήξερες πως η γενιά τους ήταν αμαρτωλή με έμφυτη την κακία τους, και ότι δεν επρόκειτο ποτέ ν’ αλλάξουν νοοτροπία. 11 Όλοι αυτοί ήταν λαός ανέκαθεν καταραμένος.

Κανένα δεν φοβόσουν, Κύριε, όταν τους φερνόσουν με επιείκεια, παρ’ όλη τους την αμαρτία. 12 Ποιος, αλήθεια, μπορεί να σε ελέγξει για τις πράξεις σου; ποιος μπορεί ν’ αντισταθεί στις αποφάσεις σου; ποιος θα σε κατηγορήσει για τα ειδωλολατρικά έθνη που κατέστρεψες, ενώ εσύ ο ίδιος τα είχες δημιουργήσει; ή ποιος θα σου αντισταθεί υπερασπίζοντας τους διεφθαρμένους; 13 Δεν υπάρχει άλλος θεός εκτός από σένα, που να φροντίζει για τα πάντα, για να του αποδείξεις ότι η κρίση σου ήταν δίκαιη. 14 Κανένας βασιλιάς ή τύραννος δεν μπορεί να σε εμποδίσει να εκτελέσεις την τιμωρία σου.

15 Εσύ όμως, Κύριε, είσαι δίκαιος και γι’ αυτό όλα τα διευθύνεις με δικαιοσύνη. Όταν κάποιος δεν πρέπει να τιμωρηθεί, το θεωρείς ασυμβίβαστο για τη δύναμή σου να τον τιμωρήσεις. 16 Πραγματικά, η δύναμή σου είναι η πηγή της δικαιοσύνης σου και επειδή κυριαρχείς πάνω σε όλα, αυτό σε κάνει και δείχνεις επιείκεια. 17 Εκδηλώνεις τη δύναμή σου ενάντια μόνο σ’ αυτόν που αμφισβητεί την τελειότητά της, και τιμωρείς αυτούς που τη γνωρίζουν αλλά σου αντιστέκονται. 18 Εσύ, όμως, που εξουσιάζεις τη δύναμη, εσύ είσαι που κρίνεις με επιείκεια και μας κυβερνάς με πολλή συμπάθεια· κι όταν θέλεις, έχεις τη δύναμη να επεμβαίνεις.

19 Μ’ αυτή την καλοσύνη δίδαξες το λαό σου ότι ο δίκαιος πρέπει ν’ αγαπάει τους ανθρώπους και έκανες τα παιδιά σου να ελπίζουν ότι τους δίνεις ευκαιρίες να μετανοούν όταν αμαρτάνουν. 20 Τους εχθρούς των παιδιών σου, οι οποίοι ήταν άξιοι θανάτου, τους τιμώρησες με τόση μετριοπάθεια και επιείκεια και τους έδωσες την ευκαιρία και το χρόνο για ν’ απαλλαχθούν από την κακία τους. 21 Με πόση μεγαλύτερη επιείκεια έκρινες τους δικούς σου όταν έδινες στους προπάτορές τους ένορκες διαβεβαιώσεις ότι θα τους χορηγήσεις κάθε είδους αγαθά! 22 Χίλιες φορές, λοιπόν, περισσότερο διδάσκεις εμάς, όταν μαστιγώνεις τους εχθρούς μας· το κάνεις για να σκεφτόμαστε την καλοσύνη σου όταν κρίνουμε τους άλλους, και να ελπίζουμε στην αγάπη σου όταν κρινόμαστε από σένα.

23 Να γιατί κι εκείνους τους ασεβείς που ζούσαν με αφροσύνη, τους τιμώρησες με τα ίδια τους τα βδελύγματα που τα λάτρευαν για θεούς. 24 Είναι γιατί αυτοί πλανήθηκαν ακόμα περισσότερο θεωρώντας ως θεούς τα πιο σιχαμερά ζώα κι έτσι εξαπατήθηκαν σαν άμυαλα παιδιά. 25 Κι εσύ τους τιμώρησες σαν να επρόκειτο ακριβώς για άμυαλα παιδιά, και τους γελοιοποίησες. 26 Όσοι όμως δεν συνετίστηκαν από την ελαφριά τιμωρία, δοκίμασαν από το Θεό την τιμωρία που άξιζε στην αμαρτία τους. 27 Κι αγανακτούσαν γιατί υπέφεραν από αυτά τα ίδια τα ζώα που, όμως, τα θεωρούσαν θεούς. Έτσι αναγνώρισαν ως αληθινό θεό εκείνον που προηγουμένως τον αρνούνταν· γι’ αυτό ήρθε εναντίον τους η τελική καταδίκη.

1 For thine incorruptible Spirit is in all things.

2 Therefore chastenest thou them by little and little that offend, and warnest them by putting them in remembrance wherein they have offended, that leaving their wickedness they may believe on thee, O Lord.

3 For it was thy will to destroy by the hands of our fathers both those old inhabitants of thy holy land,

4 Whom thou hatedst for doing most odious works of witchcrafts, and wicked sacrifices;

5 And also those merciless murderers of children, and devourers of man’s flesh, and the feasts of blood,

6 With their priests out of the midst of their idolatrous crew, and the parents, that killed with their own hands souls destitute of help:

7 That the land, which thou esteemedst above all other, might receive a worthy colony of God’s children.

8 Nevertheless even those thou sparedst as men, and didst send wasps, forerunners of thine host, to destroy them by little and little.

9 Not that thou wast unable to bring the ungodly under the hand of the righteous in battle, or to destroy them at once with cruel beasts, or with one rough word:

10 But executing thy judgments upon them by little and little, thou gavest them place of repentance, not being ignorant that they were a naughty generation, and that their malice was bred in them, and that their cogitation would never be changed.

11 For it was a cursed seed from the beginning; neither didst thou for fear of any man give them pardon for those things wherein they sinned.

12 For who shall say, What hast thou done? or who shall withstand thy judgment? or who shall accuse thee for the nations that perish, whom thou made? or who shall come to stand against thee, to be revenged for the unrighteous men?

13 For neither is there any God but thou that careth for all, to whom thou mightest shew that thy judgment is not unright.

14 Neither shall king or tyrant be able to set his face against thee for any whom thou hast punished.

15 Forsomuch then as thou art righteous thyself, thou orderest all things righteously: thinking it not agreeable with thy power to condemn him that hath not deserved to be punished.

16 For thy power is the beginning of righteousness, and because thou art the Lord of all, it maketh thee to be gracious unto all.

17 For when men will not believe that thou art of a full power, thou shewest thy strength, and among them that know it thou makest their boldness manifest.

18 But thou, mastering thy power, judgest with equity, and orderest us with great favour: for thou mayest use power when thou wilt.

19 But by such works hast thou taught thy people that the just man should be merciful, and hast made thy children to be of a good hope that thou givest repentance for sins.

20 For if thou didst punish the enemies of thy children, and the condemned to death, with such deliberation, giving them time and place, whereby they might be delivered from their malice:

21 With how great circumspection didst thou judge thine own sons, unto whose fathers thou hast sworn, and made covenants of good promises?

22 Therefore, whereas thou dost chasten us, thou scourgest our enemies a thousand times more, to the intent that, when we judge, we should carefully think of thy goodness, and when we ourselves are judged, we should look for mercy.

23 Wherefore, whereas men have lived dissolutely and unrighteously, thou hast tormented them with their own abominations.

24 For they went astray very far in the ways of error, and held them for gods, which even among the beasts of their enemies were despised, being deceived, as children of no understanding.

25 Therefore unto them, as to children without the use of reason, thou didst send a judgment to mock them.

26 But they that would not be reformed by that correction, wherein he dallied with them, shall feel a judgment worthy of God.

27 For, look, for what things they grudged, when they were punished, that is, for them whom they thought to be gods; now being punished in them, when they saw it, they acknowledged him to be the true God, whom before they denied to know: and therefore came extreme damnation upon them.