1 Γι’ αυτό λοιπόν, Κύριε, οι ειδωλολάτρες τιμωρήθηκαν δίκαια με τα ίδια τα δημιουργήματά τους και βασανίστηκαν από πολλά θηρία. 2 Ενώ όμως τιμώρησες αυτούς, ευεργέτησες το λαό σου και του έστειλες μια παράξενη τροφή: ορτύκια για να χορτάσεις την πείνα του. 3 Γι’ αυτό οι εχθροί σου, αν και πεινούσαν πολύ όταν στάλθηκαν τα ορτύκια, αισθάνθηκαν απέχθεια και δεν είχαν όρεξη να τα φάνε· ενώ οι Ισραηλίτες, αν και πεινούσαν λίγο, έφαγαν την παράξενη εκείνη τροφή. 4 Αυτό συνέβη γιατί έπρεπε οπωσδήποτε να έρθει και στους τυράννους η φτώχεια κι επίσης να δουν καθαρά οι Ισραηλίτες πώς βασανίζονταν οι εχθροί τους.

5 Όταν ξέσπασε εναντίον των Ισραηλιτών ο φοβερός θυμός των θηρίων κι εξολοθρεύονταν με τα δαγκώματα των κουλουριασμένων φιδιών, η οργή σου, Κύριε, δεν διήρκεσε μέχρι τον τελικό αφανισμό. 6 Απλώς τους αναστάτωσε λίγο για να τους προειδοποιήσει· έτσι αποτέλεσε απόδειξη σωτηρίας, για να τους θυμίζει τις εντολές του νόμου σου. 7 Εκείνος που έστρεφε και κοίταζε στο χάλκινο φίδι σωζόταν· όχι από το φίδι που έβλεπε, αλλά από σένα, το σωτήρα όλων των ανθρώπων.

8 Μ’ αυτόν τον τρόπο, Κύριε, έπεισες τους εχθρούς μας ότι εσύ είσαι που σώζεις από κάθε κακό. 9 Τους Αιγύπτιους τους θανάτωσαν τα δαγκώματα των ακρίδων και των μυγών και δε βρέθηκε θεραπεία για να σωθούν, γιατί τους άξιζε να τιμωρηθούν απ’ αυτά τα έντομα. 10 Τα παιδιά σου, όμως, τους Ισραηλίτες, δεν μπόρεσαν να τους καταβάλουν τα δόντια των φαρμακερών φιδιών, γιατί η αγάπη σου τους βοήθησε και τους θεράπευσε.

11 Για να θυμούνται τα λόγια σου, Κύριε, τους δάγκωναν τα φίδια αλλά αμέσως γιατρεύονταν, για να μην τα ξεχάσουν τελείως, αλλά να θυμούνται την καλοσύνη σου. 12 Κανένα βότανο ούτε έμπλαστρο τους θεράπευσε, αλλά ο λόγος σου, Κύριε, που όλους τους θεραπεύει. 13 Γιατί εσύ εξουσιάζεις τη ζωή και το θάνατο, κατεβάζεις στις πύλες του άδη κι ανεβάζεις από ’κει. 14 Ο άνθρωπος φονεύει κάποιον με την κακία του, αλλά η ψυχή που βγαίνει απ’ αυτόν που φονεύτηκε δεν ξαναγυρίζει πίσω ούτε μπορεί ο φονιάς να την απελευθερώσει από τον άδη, ο οποίος και την παρέλαβε.

15 Κανένας, όμως, δεν μπορεί ν’ αποφύγει τη δύναμή σου, Κύριε. 16 Γι’ αυτό, όταν οι ασεβείς αρνήθηκαν να σε αναγνωρίσουν, μαστιγώθηκαν από το δυνατό σου χέρι, καταδιώχτηκαν από πρωτοφανείς καταιγίδες, χαλάζι και βροχές, και καταστράφηκαν από τη φωτιά. 17 Το πιο περίεργο είναι ότι το νερό που σβήνει τα πάντα, άναβε όλο και περισσότερο τη φωτιά, γιατί και η φύση ακόμη αγωνίζεται για χάρη των δικαίων. 18 Άλλοτε χαμήλωνε η φλόγα για να μην κατακάψει τα θηρία που είχαν σταλθεί εναντίον των ασεβών, για να τα βλέπουν και να καταλαβαίνουν ότι καταδιώκονται από την κρίση του Θεού. 19 Άλλοτε πάλι μέσα στο νερό η φωτιά δυνάμωνε περισσότερο για να καταστρέψει τα προϊόντα της άδικης γης.

20 Αντίθετα, στο λαό σου, Κύριε, έδωσες να φάει την τροφή των αγγέλων και τους έστειλες, χωρίς αυτοί να κουραστούν, έτοιμο ψωμί από τον ουρανό, που όλους τους ευχαριστούσε και το έβρισκαν γευστικότατο. 21 Η παρουσία σου φανέρωνε τη γλυκύτητά σου απέναντι στα παιδιά σου· το ψωμί αυτό ικανοποιούσε την επιθυμία όλων που το έτρωγαν και μαγειρευόταν σύμφωνα με όλα τα γούστα. 22 Το χιόνι και ο πάγος άντεξαν στη φωτιά και δεν έλιωσαν,*Οι Ο΄ εις Αρ 11:7 συγκρίνουν το μάννα με τον πάγο και εις Εξ 16:14 με την πάχνη. Το μάννα δεν μεταβαλλόταν σε νερό αλλά μπορούσε να ψηθεί ή να μαγειρευτεί (Εξ 16:23· Αρ 11:8). για να μάθουν ότι τη συγκομιδή των εχθρών τους την κατέστρεψε η φωτιά που υπήρχε ανάμεσα στο χαλάζι κι άστραφτε ανάμεσα στις καταιγίδες. 23 Αντίθετα, η ίδια αυτή φωτιά έχασε την καταστροφική της δύναμη κι αυτό πάλι έγινε για να μπορέσουν οι δίκαιοι να βρουν τροφή.

24 Η κτίση υπηρετεί εσένα, Δημιουργέ! Άλλοτε δείχνει τη δύναμή της εναντίον των ασεβών κι άλλοτε αναστέλλει τη δύναμή της για να ευεργετήσει αυτούς που πιστεύουν σ’ εσένα. 25 Γι’ αυτό κι αυτή η φύση έγινε τότε υπηρέτης της χάρης σου, που όλα τα συντηρεί, και έγινε τροφή που ικανοποιούσε όλες τις απαιτήσεις των παιδιών σου. 26 Τα παιδιά σου που τα αγάπησες, Κύριε, έπρεπε να μάθουν ότι τον άνθρωπο δεν τον τρέφουν μόνο τα προϊόντα της γης, αλλά ο λόγος σου είναι που συντηρεί εκείνους που πιστεύουν σ’ εσένα. 27 Εκείνο που δεν καταστρεφόταν από τη φωτιά, μόλις θερμάνθηκε λίγο από τις ακτίνες του ήλιου έλιωσε, 28 για να γίνει γνωστό ότι πρέπει κανείς να προφταίνει την ανατολή του ήλιου για να σου στέλνει τις ευχαριστίες του, και ότι οι άνθρωποι πρέπει να σε συναντούν με την αυγή. 29 Η ελπίδα του αχάριστου θα λιώσει σαν χειμωνιάτικη πάχνη και θα κυλίσει πέρα σαν άχρηστο νερό.

1 Therefore by the like were they punished worthily, and by the multitude of beasts tormented.

2 Instead of which punishment, dealing graciously with thine own people, thou preparedst for them meat of a strange taste, even quails to stir up their appetite:

3 To the end that they, desiring food, might for the ugly sight of the beasts sent among them lothe even that, which they must needs desire; but these, suffering penury for a short space, might be made partakers of a strange taste.

4 For it was requisite, that upon them exercising tyranny should come penury, which they could not avoid: but to these it should only be shewed how their enemies were tormented.

5 For when the horrible fierceness of beasts came upon these, and they perished with the stings of crooked serpents, thy wrath endured not for ever:

6 But they were troubled for a small season, that they might be admonished, having a sign of salvation, to put them in remembrance of the commandment of thy law.

7 For he that turned himself toward it was not saved by the thing that he saw, but by thee, that art the Saviour of all.

8 And in this thou madest thine enemies confess, that it is thou who deliverest from all evil:

9 For them the bitings of grasshoppers and flies killed, neither was there found any remedy for their life: for they were worthy to be punished by such.

10 But thy sons not the very teeth of venomous dragons overcame: for thy mercy was ever by them, and healed them.

11 For they were pricked, that they should remember thy words; and were quickly saved, that not falling into deep forgetfulness, they might be continually mindful of thy goodness.

12 For it was neither herb, nor mollifying plaister, that restored them to health: but thy word, O Lord, which healeth all things.

13 For thou hast power of life and death: thou leadest to the gates of hell, and bringest up again.

14 A man indeed killeth through his malice: and the spirit, when it is gone forth, returneth not; neither the soul received up cometh again.

15 But it is not possible to escape thine hand.

16 For the ungodly, that denied to know thee, were scourged by the strength of thine arm: with strange rains, hails, and showers, were they persecuted, that they could not avoid, and through fire were they consumed.

17 For, which is most to be wondered at, the fire had more force in the water, that quencheth all things: for the world fighteth for the righteous.

18 For sometime the flame was mitigated, that it might not burn up the beasts that were sent against the ungodly; but themselves might see and perceive that they were persecuted with the judgment of God.

19 And at another time it burneth even in the midst of water above the power of fire, that it might destroy the fruits of an unjust land.

20 Instead whereof thou feddest thine own people with angels’ food, and didst send them from heaven bread prepared without their labour, able to content every man’s delight, and agreeing to every taste.

21 For thy sustenance declared thy sweetness unto thy children, and serving to the appetite of the eater, tempered itself to every man’s liking.

22 But snow and ice endured the fire, and melted not, that they might know that fire burning in the hail, and sparkling in the rain, did destroy the fruits of the enemies.

23 But this again did even forget his own strength, that the righteous might be nourished.

24 For the creature that serveth thee, who art the Maker increaseth his strength against the unrighteous for their punishment, and abateth his strength for the benefit of such as put their trust in thee.

25 Therefore even then was it altered into all fashions, and was obedient to thy grace, that nourisheth all things, according to the desire of them that had need:

26 That thy children, O Lord, whom thou lovest, might know, that it is not the growing of fruits that nourisheth man: but that it is thy word, which preserveth them that put their trust in thee.

27 For that which was not destroyed of the fire, being warmed with a little sunbeam, soon melted away:

28 That it might be known, that we must prevent the sun to give thee thanks, and at the dayspring pray unto thee.

29 For the hope of the unthankful shall melt away as the winter’s hoar frost, and shall run away as unprofitable water.