1 Quando Efraim falava,

tremia-se;

foi exaltado em Israel;

mas ele se fez culpado

em Baal, e morreu.

2 E agora multiplicaram pecados,

e da sua prata

fizeram uma imagem de fundição,

ídolos segundo o seu entendimento,

todos obra de artífices,

dos quais dizem:

Os homens que sacrificam

beijem os bezerros.

3 Por isso serão

como a nuvem da manhã,

e como o orvalho da madrugada,

que cedo passa;

como folhelho

que a tempestade lança da eira,

e como a fumaça

da chaminé.

4 Todavia, eu sou o Senhor

teu Deus

desde a terra do Egito;

portanto não reconhecerás

outro deus além de mim,

porque não há Salvador

senão eu.

5 Eu te conheci no deserto,

na terra muito seca.

6 Depois eles se fartaram

em proporção do seu pasto;

estando fartos,

ensoberbeceu-se o seu coração,

por isso se esqueceram de mim.

7 Serei, pois, para eles

como leão;

como leopardo espiarei

no caminho.

8 Como ursa roubada

dos seus filhos,

os encontrarei,

e lhes romperei

as teias do seu coração,

e como leão ali os devorarei;

as feras do campo

os despedaçarão.

9 Para a tua perda, ó Israel,

te rebelaste contra mim,

a saber, contra o teu ajudador.

10 Onde está agora o teu rei,

para que te guarde

em todas as tuas cidades,

e os teus juízes,

dos quais disseste:

Dá-me rei e príncipes?

11 Dei-te um rei na minha ira,

e tirei-o no meu furor.

12 A iniquidade de Efraim

está atada,

o seu pecado

está armazenado.

13 Dores de mulher de parto

lhe sobrevirão;

ele é um filho insensato;

porque é tempo

e não está no lugar

em que deve vir à luz.

14 Eu os remirei

da mão do inferno,

e os resgatarei da morte.

Onde estão, ó morte,

as tuas pragas?

Onde está, ó inferno,

a tua perdição?

O arrependimento está

escondido de meus olhos.

15 Ainda que ele dê fruto

entre os irmãos,

virá o vento leste,

vento do Senhor,

subindo do deserto,

e secar-se-á a sua nascente,

e secar-se-á a sua fonte;

ele saqueará o tesouro

de todos os vasos desejáveis.

16 Samaria virá a ser deserta,

porque se rebelou

contra o seu Deus;

cairão à espada,

seus filhos serão despedaçados,

e as suas grávidas

serão fendidas pelo meio.

1 Ο Κύριος λέει: «Όταν μιλούσε ο Εφραΐμ, τρόμο σκορπούσε σ’ όλο τον κόσμο· αρχηγική φυλή ήταν αυτή στον Ισραήλ. Αλλά αμάρτησε λατρεύοντας το Βάαλ και για το λόγο αυτό θα εξολοθρευτεί.*Εφραΐμ. Βλ. υποσ. εις κεφ. 4:17. – αρχηγική... Ισραήλ, κατά την αρχαία συριακή έκδοση. Κατά την ιουδαϊκή παράδοση: τρόμο σκορπούσε στις υπόλοιπες φυλές του Ισραήλ.2 Αλλά και τώρα συνεχίζουν ν’ αμαρτάνουν, φτιάχνοντας χυτές εικόνες για να τις λατρεύουν. Είδωλα καμωμένα από ασήμι, όλα τους έργα τεχνιτών. Κι ωστόσο λένε "προσφέρτε τους θυσίες!" Μα πώς είναι δυνατόν οι άνθρωποι φιλήματα να δίνουν σε μοσχάρια;*σε μοσχάρια. Βλ. υποσ. εις κεφ. 8:5.3 Γι’ αυτό κι εκείνοι θα χαθούν σαν σύννεφο πρωινό, σαν τη δροσιά που γρήγορα εξατμίζεται, σαν άχυρο που ο άνεμος το παίρνει απ’ το αλώνι μακριά, ή σαν καπνός που απ’ την καμινάδα χάνεται.

4 »Εγώ όμως είμαι ο Κύριος ο Θεός σας, που σας έβγαλα από την Αίγυπτο· άλλους θεούς πέρα από μένα δεν θ’ αναγνωρίζετε· άλλος σωτήρας από μένα δεν υπάρχει. 5 Εγώ σας έθρεψα*σας έθρεψα, κατά τους Ο΄. Το εβρ. έχει «σας γνώρισα». στην έρημο, στην άνυδρη τη χώρα. 6 Όσο σας έτρεφα και χορταίνατε, τόσο περηφανευόσασταν και τελικά με λησμονήσατε. 7 Για τούτο έγινα θηρίο εναντίον σας· έγινα λεοπάρδαλη που στο δρόμο καραδοκώ. 8 Ρίχνομαι πάνω σας καθώς αρκούδα που της πήραν τα μικρά της, ξεσκίζω της καρδιάς σας το περίβλημα κι εκεί επί τόπου σαν λιοντάρι σας καταβροχθίζω. Τ’ άγρια θεριά σάς κάνουνε κομμάτια.

9 »Καταστράφηκες, Ισραήλ, επειδή στράφηκες ενάντια σ’ εμένα, που είμαι ο μοναδικός σου βοηθός. 10 Πού είναι ο βασιλιάς σου να σε σώσει και προστασία να εξασφαλίσει στις πολιτείες σου; Πού είναι όλοι εκείνοι οι άρχοντές σου και οι κυβερνήτες σου; Εσύ δε μου ’χες γυρέψει να σου δώσω βασιλιά και άρχοντες; 11 Σου ’δωσα, λοιπόν, βασιλιά πάνω στο θυμό μου και σου τον πήρα πίσω πάνω στην οργή μου.

12 »Είναι γραμμένη στο κατάστιχο η ανομία του Εφραΐμ κι είναι μ’ ασφάλεια καταχωρισμένη η αμαρτία του. 13 Έχει την ευκαιρία να ζήσει, μα επειδή είναι ανόητος δεν την εκμεταλλεύεται, σαν το παιδί που η μάνα του κοιλοπονάει να το γεννήσει, μα εκείνο αρνιέται να ’βγει απ’ την κοιλιά της. 14 Από την εξουσία του άδη δεν θα τους ελευθερώσω. Δε θα τους λυτρώσω από το θάνατο. Στείλε τις συμφορές σου Θάνατε· δείξε τη δύναμή σου Άδη!*Στείλε... άδη. Εις Α΄ Κορ 15:55 ο απ. Παύλος χρησιμοποιεί τη φρ. αυτή κατά τη διατύπωση της μετ. των Ο΄, και κάνει μια θριαμβευτική αποστροφή. Εξαφανίστηκε η συμπόνια από τα μάτια μου.

15 »Όσο και αν ο Εφραΐμ προκόβει ανάμεσα στα βοσκοτόπια του, οι εχθροί θα του επιτεθούν από την έρημο, καθώς ο άνεμος ο ανατολικός που τα πηγάδια της ξεραίνει και στερεύει τις πηγές της. Εγώ, ο Κύριος, θα τους στείλω. Κι αυτοί τα θησαυροφυλάκιά του θα λεηλατήσουν και θ’ αρπάξουν όλους τους θησαυρούς του.