1 Não te alegres, ó Israel,

não exultes, como os povos;

porque ao prostituir-te

abandonaste o teu Deus;

amaste a paga de meretriz

sobre todas as eiras de trigo.

2 A eira e o lagar

não os manterão;

e o mosto lhes faltará.

3 Na terra do Senhor

não permanecerão;

mas Efraim tornará ao Egito,

e na Assíria comerão

comida imunda.

4 Não derramarão libações

de vinho ao Senhor,

nem lhe agradarão

as suas ofertas.

Os seus sacrifícios lhes serão

como pão de pranteadores;

todos os que dele comerem

serão imundos,

porque o seu pão será

somente para si mesmos;

não entrará na casa do Senhor.

5 Que fareis vós no dia

da solenidade,

e no dia da festa do Senhor?

6 Porque, eis que eles se foram

por causa da destruição,

mas o Egito os recolherá,

Mênfis os sepultará;

o desejável da sua prata

as urtigas o possuirão por herança,

espinhos crescerão

nas suas tendas.

7 Chegarão os dias da punição,

chegarão os dias da retribuição;

Israel o saberá;

o profeta é um insensato,

o homem de espírito é um louco;

por causa da abundância

da tua iniquidade

também haverá grande ódio.

8 Efraim era o vigia

com o meu Deus,

mas o profeta é como

um laço de caçador de aves

em todos os seus caminhos,

e ódio na casa do seu Deus.

9 Muito profundamente

se corromperam,

como nos dias de Gibeá;

ele lembrar-se-á

das suas injustiças,

visitará os pecados deles.

10 Achei a Israel

como uvas no deserto,

vi a vossos pais como a fruta temporã

da figueira no seu princípio;

mas eles foram para Baal-Peor,

e se consagraram

a essa vergonha,

e se tornaram abomináveis

como aquilo que amaram.

11 Quanto a Efraim,

a sua glória como ave voará,

não haverá nascimento,

não haverá gestação nem concepção.

12 Ainda que venham

a criar seus filhos,

contudo os privarei deles

para que não fique nenhum homem.

Ai deles, quando deles

eu me apartar!

13 Efraim, assim como vi a Tiro,

está plantado num lugar aprazível;

mas Efraim levará os seus filhos

ao matador.

14 Dá-lhes, ó Senhor;

mas que lhes darás?

Dá-lhes uma madre que aborte

e seios secos.

15 Toda a sua malícia

se acha em Gilgal,

porque ali os odiei;

por causa da maldade

das suas obras

lançá-los-ei para fora

de minha casa.

Não os amarei mais;

todos os seus príncipes

são rebeldes.

16 Efraim foi ferido,

secou-se a sua raiz;

não darão fruto;

sim, ainda que gerem,

matarei os frutos desejáveis

do seu ventre.

17 O meu Deus os rejeitará,

porque não o ouviram,

e errantes andarão

entre as nações.

1 Μη χαίρεσαι, Ισραήλ, και μην πανηγυρίζεις όπως οι ειδωλολάτρες! Απομακρύνθηκες απ’ το Θεό. Σ’ αρέσει να συνάζεις στ’ αλώνια του σταριού την αμοιβή της πόρνης.*Σ’ αρέσει... πόρνης. Τα αλώνια ήταν τόποι λατρείας της θεάς της γονιμότητας. Η «αμοιβή της πόρνης» αναφέρεται στην παραγωγή του σταριού, που οι Ισραηλίτες πίστευαν ότι τους το έδιναν οι Βααλίμ, ενώ ο προφήτης τούς κατηγορεί ότι αυτό είναι η αμοιβή τους για την «πορνεία» που διέπραξαν με τους πνευματικούς εραστές τους. (Βλ. και υποσ. εις κεφ 2:4 και 1:2).2 Το αλώνι όμως και το λιοτρίβι δε θα είναι αρκετά για να σας θρέψουν· ο μούστος θα σας λείψει κι αυτός. 3 Δε θα μπορέσετε να μείνετε στη χώρα του Κυρίου. Ο λαός του Εφραΐμ*Εφραΐμ. Βλ. υποσ. εις κεφ. 4:17. θα πρέπει ή στην Αίγυπτο να επιστρέψει ή να φάει στην Ασσυρία μιαρές τροφές. 4 Δε θα μπορούνε να προσφέρουν πια στον Κύριο σπονδές κρασιού ούτε θα είναι ευχάριστες σ’ αυτόν οι θυσίες τους. Το ψωμί που θα τρώνε θα ’ναι ακάθαρτο, και θα κάνει ακάθαρτον όποιον το τρώει, όπως το ψωμί που προσφέρουν στις κηδείες. (Κι αυτό θα συμβεί γιατί τρώνε τα γεννήματά τους μόνο για να χορτάσουνε την πείνα τους· δε θα μπορούνε να προσφέρουν τίποτε απ’ αυτά στο ναό του Κυρίου).*Το νόημα του εντός της παρενθέσεως τμήματος στα εβρ. είναι ασαφές.5 Όταν η μέρα θα ’ρθει της μεγάλης γιορτής του Κυρίου σαν σήμερα, πώς τότε θα τη γιορτάσετε;*Πιθανώς πρόκειται για τη γιορτή της Σκηνοπηγίας, που γιορταζόταν το φθινόπωρο.6 Όταν θα εγκαταλείψετε την ερημωμένη χώρα σας, θα σας περιμαζέψει η Αίγυπτος, αλλά για να σας θάψει στη Μέμφιδα. Εκεί που τώρα λάμπουν οι πολύτιμοι θησαυροί σας τ’ ασημιού, εκεί θα φυτρώσουν αγριόχορτα· αγκάθια θα σκεπάσουν των σπιτιών σας τα ερείπια. 7 Έφτασε ο καιρός της τιμωρίας, ο καιρός της ανταπόδοσης. Εσύ, Ισραήλ, πρέπει να το γνωρίζεις.

«Ανόητος», λέτε, «είν’ ο προφήτης! Τρελός ο άνθρωπος του Πνεύματος!» Μ’ αυτά τα λόγια με προσβάλλετε. Με μισείτε τόσο πολύ, γιατί τόσο μεγάλη είν’ η αμαρτία σας. 8 Εσείς, λαέ του Εφραΐμ, στρέφεστε εναντίον του Θεού μου. Αλλά όπου κι αν πάω, μου στήνετε παγίδες. Και στο ναό ακόμα του Θεού μου μού επιτίθεστε. 9 Διαφθαρήκατε εντελώς, όπως οι κάτοικοι της Γαβαά στο παρελθόν. Ο Κύριος θα θυμηθεί την ανομία σας, την αμαρτία σας θα τιμωρήσει.

10 Ο Κύριος λέει: «Όταν πρωτοσυνάντησα, τον Ισραήλ ήταν για με λαχταριστός, σαν τα σταφύλια στην έρημο και σαν τα πρωτογίνωτα τα σύκα στη συκιά οι πρόγονοί τους, ώριμα και γλυκά. Όμως αυτοί, μόλις έφτασαν στη Βάαλ-Φεγώρ, αφιερώθηκαν στο επαίσχυντο είδωλο κι έγιναν το ίδιο βδελυροί όπως κι εκείνο. 11 Αχ, αυτός ο Εφραΐμ! Η δόξα του θα πετάξει σαν πουλί. Οι γυναίκες δεν θα πιάνουν πια παιδιά ούτε θα εγκυμονούνε· παιδιά δεν θα γεννιούνται. 12 Και αν ακόμα μεγαλώσουν τα παιδιά τους, θα τ’ αρπάξω και δε θ’ αφήσω ούτ’ ένα ζωντανό. Αλίμονό τους άμα απομακρυνθώ απ’ αυτούς! 13 Φοίνικας δυνατός ήταν ο Εφραΐμ για μένα, σ’ έδαφος γόνιμο φυτεμένος. Τώρα είν’ αναγκασμένος να οδηγήσει ο ίδιος τους γιους του στο φονιά*Τώρα... στο φονιά. Υπαινιγμός για τις σοβαρές απώλειες τις οποίες υπέστησαν οι Ισραηλίτες του βορρά κατά τη διάρκεια των πολέμων που σημάδεψαν τα τελευταία χρόνια του βασιλείου (734-722 π.Χ.) – Για το όνομα Εφραΐμ βλ. υποσ. εις κεφ. 4:17.».

14 Κύριε, αν πρέπει έτσι να γίνει, με μήτρες άγονες τουλάχιστον τιμώρησέ τους, με στήθη που στερέψανε.

15 Ο Κύριος λέει: «Στα Γάλγαλα όλη τους την κακία δείξανε.*Στα Γάλγαλα... δείξανε. Πιθανός υπαινιγμός αγνώστου γεγονότος της εποχής του προφήτη Ωσηέ και όχι του Σαμουήλ (Α΄ Σαμ κεφ. 15). Από τότε άρχισα εγώ να στρέφομαι εναντίον τους. Και για τις πράξεις τους τις βδελυρές έξω απ’ τη χώρα μου θα τους διώξω. Θα πάψω να τους αγαπώ· αντάρτες είν’ οι άρχοντές τους όλοι. 16 Ο Εφραΐμ είναι σαν μαραμένο δέντρο· η ρίζα του ξεράθηκε, δε δίνει πια καρπό. Μα κι αν ακόμα οι γυναίκες του λαού γεννήσουν, θα θανατώσω τ’ αγαπημένα τους παιδιά».

17 Ο Θεός μου θα τους αποδιώξει, γιατί δεν τον άκουσαν. Κι έτσι πρόσφυγες θα πλανιούνται ανάμεσα στα έθνη.