Salmos 10

A oração que clama por justiça

1 Por que estás ao longe, Senhor?

Por que te escondes

nos tempos de angústia?

2 Os ímpios na sua arrogância

perseguem furiosamente o pobre;

sejam apanhados nas ciladas

que maquinaram.

3 Porque o ímpio gloria-se

do desejo da sua alma;

bendiz ao avarento,

e renuncia ao Senhor.

4 Pela altivez do seu rosto

o ímpio não busca a Deus;

todas as suas cogitações

são que não há Deus.

5 Os seus caminhos atormentam

sempre;

os teus juízos estão longe

da vista dele, em grande altura,

e despreza aos seus inimigos.

6 Diz em seu coração:

Não serei abalado,

porque nunca me verei

na adversidade.

7 A sua boca está cheia

de maldições,

de enganos e de astúcia;

debaixo da sua língua há

malícia e maldade.

8 Põe-se de emboscada nas aldeias;

nos lugares ocultos

mata o inocente;

os seus olhos estão ocultamente

fixos sobre o pobre.

9 Arma ciladas no esconderijo,

como o leão no seu covil;

arma ciladas

para roubar o pobre;

rouba o pobre,

prendendo-o na sua rede.

10 Encolhe-se, abaixa-se,

para que os pobres caiam

em suas fortes garras.

11 Diz em seu coração:

Deus esqueceu-se,

cobriu o seu rosto,

e nunca isto verá.

12 Levanta-te, Senhor.

Ó Deus, levanta a tua mão;

não te esqueças dos humildes.

13 Por que blasfema o ímpio de Deus?

Dizendo no seu coração:

Tu não o esquadrinharás?

14 Tu o viste, porque atentas

para o trabalho e enfado,

para o retribuir

com tuas mãos;

a ti o pobre se encomenda;

tu és o auxílio do órfão.

15 Quebra o braço do ímpio

e malvado;

busca a sua impiedade,

até que nenhuma encontres.

16 O Senhor é Rei eterno:

da sua terra perecerão os gentios.

17 Senhor, tu ouviste

os desejos dos mansos;

confortarás os seus corações;

os teus ouvidos estarão

abertos para eles;

18 Para fazer justiça ao órfão

e ao oprimido,

a fim de que o homem da terra

não prossiga mais

em usar da violência.

*Οι ψαλμοί 9 και 10 είναι ενιαίο σύνολο, γι’ αυτό οι Εβδομήκοντα (Ο΄) τους ενοποιούν. Η διαφορετική αρίθμηση που προκύπτει τίθεται εντός παρενθέσεως, όπως συμβαίνει και με άλλους Ψαλμούς παρακάτω.Κύριε, γιατί στέκεσαι μακριά;

1 Κύριε, γιατί στέκεσαι μακριά;

Στους δύσκολους καιρούς απουσιάζεις.

2 Η πανουργία του ασεβή

συνθλίβει τον φτωχό

–στις πανουργίες που σκέφτηκαν

μέσα ας παγιδευτούνε.

3 Καυχήθηκε ο ασεβής

για της ψυχής του τις βουλές·

κι ο πλεονέκτης βλασφημεί,*βλασφημεί. Το εβρ. έχει «ευλογεί», αλλά τίθεται ειρωνικά.

καταφρονεί τον Κύριο.

4 Στην έπαρσή του ο ασεβής

καταφρονεί τον Κύριο·

«διόλου δεν υπάρχει Θεός»

είν’ όλοι οι λογισμοί του.

5 Στον οποιοδήποτε καιρό

οι κόποι του αποδίδουν.

Είσαι τόσο μακριά,

δεν τον τρομάζει η κρίση σου,

χλευάζει τους εχθρούς του.

6 Σκέφτεται: «Δε θα κλονιστώ ποτέ·

καμιά δε θα μ’ αγγίξει δυστυχία».

7 Κατάρα γεμάτο είν’ το στόμα του,

και πανουργία και φοβέρα·

κάτω απ’ τη γλώσσα του

έχει την ανομία και την κακία.

8 Στήνει ενέδρα έξω απ’ τα χωριά

κρυφά να θανατώσει τον αθώο·

απ’ τη ματιά του δεν αφήνει τον αδύνατο.

9 Καραδοκεί κρυμμένος

όπως λιοντάρι στο λημέρι του·

καραδοκεί ν’ αρπάξει τον αδύνατο,

στο δίχτυ του τον σέρνει.

10 Λυγίζει, συσπειρώνεται,

τον ρίχνει κάτω·

μ’ όλη τη δύναμή του

πέφτει απάνω στους φτωχούς.

11 Σκέφτεται: «Ξεχνάει ο Θεός,

αδιαφορεί, δεν δίνει προσοχή».

12 Σήκω, Κύριε και Θεέ!

Δείξε τη δύναμή σου,

τους δύστυχους μην τους ξεχνάς.

13 Ο ασεβής γιατί αψηφάει το Θεό;

Σκέφτεται πως δεν του ζητάς το λόγο.

14 Είδες –γιατί εσύ ξέρεις–

τη δυστυχία και την εξαθλίωση·

θ’ ανταποδώσεις με τα έργα σου.

Σ’ εσένα ακουμπά ο φτωχός·

βοηθός στα ορφανά εσύ εστάθης.

15 Σύντριψε εσύ τη δύναμη

του αμαρτωλού και του κακού·

τιμώρησε την ανομία του

ώστε να μην υπάρχει.

16 Ο Κύριος είναι βασιλιάς

αιώνιος και παντοτινός·

θ’ αφανιστούν οι άπιστοι

από τη γη του.

17 Άκουσες, Κύριε, την επιθυμία των φτωχών,

κραταίωσες την καρδιά τους,

η προσοχή σου όλη γι’ αυτούς.

18 Θα δικαιώσεις ορφανά και καταπιεσμένους·

δε θα μπορέσει πια να τους τρομοκρατήσει

ο χωματένιος άνθρωπος.