Salmos 137

Saudade da cidade de Sião

1 Junto aos rios da Babilônia,

ali nos assentamos e choramos,

quando nos lembramos de Sião.

2 Sobre os salgueiros

que há no meio dela,

penduramos as nossas harpas.

3 Pois lá aqueles que nos levaram

cativos nos pediam

uma canção;

e os que nos destruíram,

que os alegrássemos, dizendo:

Cantai-nos uma das canções

de Sião.

4 Como cantaremos

a canção do Senhor

em terra estranha?

5 Se eu me esquecer de ti,

ó Jerusalém,

esqueça-se a minha direita

da sua destreza.

6 Se me não lembrar de ti,

apegue-se-me a língua

ao meu paladar;

se não preferir Jerusalém

à minha maior alegria.

7 Lembra-te, Senhor,

dos filhos de Edom

no dia de Jerusalém,

que diziam: Descobri-a, descobri-a

até aos seus alicerces.

8 Ah! Filha de Babilônia,

que vais ser assolada;

feliz aquele que te retribuir

o pago que tu nos pagaste a nós.

9 Feliz aquele que pegar

em teus filhos

e der com eles nas pedras.

Στις όχθες των ποταμών της Βαβυλώνας

1 Στης Βαβυλώνας*Στη μετ. των Ο΄ ο ψαλμός επιγράφεται «του Δαβίδ». τα ποτάμια,

εκεί καθόμασταν και κλαίγαμε,

καθώς θυμόμασταν τη Σιών.

2 Στης όχθης τις ιτιές

είχαμε τις κιθάρες μας κρεμάσει.

3 Εκεί μας γύρευαν τραγούδια

εκείνοι που μας αιχμαλώτισαν,

κι οι διώκτες μας γυρεύαν από μας

ωδές χαράς.

Μας λέγαν: «Τραγουδήστε μας

απ’ τα τραγούδια της Σιών».

4 Μα πώς να τραγουδήσουμε τις ωδές του Κυρίου

σε ξένη γη;

5 Αν σε ξεχάσω, Ιερουσαλήμ,

να παραλύσει το δεξί μου χέρι.

6 Η γλώσσα μου ας κολλήσει στο λαρύγγι μου,

αν δεν σε θυμηθώ,

αν δεν σε βάλω, Ιερουσαλήμ,

απάνω απ’ όλες τις χαρές μου.

7 Θυμήσου, Κύριε, τους Εδωμίτες,

που λέγανε, τη μέρα που έπεσε η Ιερουσαλήμ:

«Γκρεμίστε την, γκρεμίστε την, απ’ τα θεμέλια της!»

8 Μα κι εσύ, Βαβυλώνα, γρήγορα θα καταστραφείς·

μακάριος όποιος σου ανταποδώσει

όσα μας έκανες!

9 Μακάριος εκείνος που θα πιάσει

και θα συντρίψει στο βράχο τα βρέφη σου!