Salmos 31

Lamentação e louvor

Ao mestre de canto. Salmo de Davi

1 Em ti, Senhor, confio;

nunca me deixes confundido.

Livra-me pela tua justiça.

2 Inclina para mim os teus ouvidos, livra-me depressa;

sê a minha firme rocha,

uma casa fortíssima

que me salve.

3 Porque tu és a minha rocha e a minha fortaleza;

assim, por amor

do teu nome,

guia-me e encaminha-me.

4 Tira-me da rede que para mim esconderam,

pois tu és

a minha força.

5 Nas tuas mãos encomendo o meu espírito;

tu me redimiste,

Senhor Deus

da verdade.

6 Odeio aqueles que se entregam a vaidades enganosas;

eu, porém,

confio no Senhor.

7 Eu me alegrarei e regozijarei na tua benignidade,

pois consideraste a minha aflição;

conheceste a

minha alma

nas angústias.

8 E não me entregaste nas mãos do inimigo;

puseste os meus

pés num lugar

espaçoso.

9 Tem misericórdia de mim, ó Senhor,

porque estou angustiado.

Consumidos estão de tristeza os meus olhos,

a minha alma

e o meu ventre.

10 Porque a minha vida está gasta de tristeza,

e os meus anos de suspiros;

a minha força descai por causa da minha iniquidade,

e os

meus ossos

se consomem.

11 Fui opróbrio entre todos os meus inimigos,

até entre os meus vizinhos,

e horror para os meus conhecidos;

os que me

viam na

rua fugiam

de mim.

12 Estou esquecido no coração deles, como um morto;

sou como um

vaso quebrado.

13 Pois ouvi a murmuração de muitos, temor havia ao redor;

enquanto juntamente

consultavam contra mim,

intentaram tirar-me a

vida.

14 Mas eu confiei em ti, Senhor;

e disse:

Tu és o meu Deus.

15 Os meus tempos estão nas tuas mãos;

livra-me das mãos

dos meus inimigos

e dos

que me perseguem.

16 Faze resplandecer o teu rosto sobre o teu servo;

salva-me por tuas

misericórdias.

17 Não me deixes confundido,

Senhor, porque te tenho invocado.

Deixa confundidos

os ímpios,

e emudeçam

na sepultura.

18 Emudeçam os lábios mentirosos

que falam coisas más com soberba

e desprezo

contra o justo.

19 Oh! Quão grande é a tua bondade,

que guardaste para os que te temem,

a qual operaste

para aqueles que em ti confiam

na presença dos filhos dos homens!

20 Tu os esconderás,

no secreto da tua presença, dos desaforos dos homens;

encobri-los-ás em um pavilhão,

da contenda

das línguas.

21 Bendito seja o Senhor,

pois fez maravilhosa a sua misericórdia

para comigo

em cidade segura.

22 Pois eu dizia na minha pressa:

Estou cortado de diante dos teus olhos;

não obstante,

tu ouviste a voz das minhas súplicas,

quando eu a ti clamei.

23 Amai ao Senhor, vós todos que sois seus santos;

porque o

Senhor guarda os fiéis

e retribui

com abundância ao que usa de soberba.

24 Esforçai-vos, e ele fortalecerá o vosso coração,

vós todos

que esperais

no Senhor.

Κύριε, εσύ είσαι η προστασία μου

1 Στον πρωτοψάλτη· ψαλμός του Δαβίδ.

2 Σ’ εσένα, Κύριε, κατέφυγα·

ποτέ ας μη ντροπιαστώ·

σώσε με, εσύ που είσαι δίκαιος.

3 Δείξε μου τη φροντίδα σου,

τώρα ελευθέρωσέ με·

γίνε πανίσχυρος προστάτης μου,

το καταφύγιό μου,

για να με σώσεις.

4 Εσύ ’σαι βράχος μου και προστασία μου,

αφού υπάρχεις·

μ’ οδηγείς και με φροντίζεις.

5 Βγάλε με απ’ την παγίδα που για μένα έστησαν·

γιατί εσύ ’σαι η δύναμή μου.

6 Όποτε άφησα στα χέρια σου το πνεύμα μου,

Κύριε, με λύτρωσες,

Θεέ αληθινέ.

7 Τους απεχθάνομαι αυτούς που σέβονται τα τιποτένια είδωλα·

αλλά εγώ στον Κύριο

στήριξα την ελπίδα μου.

8 Αγάλλομαι και χαίρομαι

από το έλεός σου·

είδες με κατανόηση την αθλιότητά μου

και ξέρεις της ψυχής μου το άγχος.

9 Δε μ’ εγκατέλειψες στα χέρια των εχθρών μου·

και μου εξασφάλισες την άνεση να φύγω.

10 Ελέησέ με, Κύριε,

γιατί είμαι σε αγωνία·

μάτια, ψυχή και σάρκα μου

τα ζάρωσε ο μόχθος.

11 Κατέστρεψαν

η θλίψη τη ζωή μου

κι οι στεναγμοί τα χρόνια μου·

τη δύναμή μου σκόρπισαν οι ταλαιπωρίες·

ακόμα και τα κόκαλά μου φθάρηκαν.

12 Απ’ όλους τους εχθρούς μου

ονειδιζόμουν

και χλευαζόμουν απ’ τους γείτονές μου,

για τους γνωστούς μου ήμουν θέαμα φοβερό

κι όσοι με βλέπαν έξω, φεύγαν’ από μπρος μου.

13 Σαν να ’μουνα ένας νεκρός οι άνθρωποι με ξέχασαν,

σαν να ’μουνα ένα σπασμένο βάζο.

14 Άκουσα ψίθυρο πολλών

–τρόμους από τριγύρω–

καθώς αυτοί μαζί σχεδίαζαν

ενάντια σ’ εμένα·

να μ’ αφαιρέσουν τη ζωή

ήταν η πρόθεσή τους.

15 Αλλά εγώ σ’ εσένα έλπισα,

Κύριε,

«είσαι Θεός μου», είπα.

16 Στην εξουσία σου τα χρόνια μου είναι·

σώσε με,

από τα χέρια των εχθρών μου

κι εκείνων που με κατατρέχουν.

17 Δείξε την παρουσία σου

στο δούλο σου·

σώσε με, χάρη στην πιστή σου αγάπη.

18 Κύριε,

ας μην ντροπιαστώ

που σε επικαλούμαι·

ας ντροπιαστούν οι ασεβείς,

στον άδη ας σωπάσουν.

19 Ας βουβαθούν τα χείλη αυτά τα ψεύτικα,

που λέν’ λόγια σκληρά

στον δίκαιο ενάντια με περιφρόνηση και υπεροψία.

20 Πόσο μεγάλη, Κύριε, η αγαθότητά σου,

που τη φυλάς για κείνους που σε σέβονται!

Όλοι μπορούν να δουν πως τη χαρίζεις

σ’ εκείνους που σ’ εσένα ελπίζουνε.

21 Προφυλαγμένους τους κρατάς

στη σιγουριά της παρουσίας σου

απ’ των ανθρώπων τις συκοφαντίες·

τους προστατεύεις μέσα στη σκηνή σου

από τις επιθέσεις των εχθρών τους.

22 Ευλογημένος να ’ναι ο Κύριος,

που έκανε σ’ εμένα το θαύμα της αγάπης του

την ώρα του αποκλεισμού μου.

23 Κι εγώ μέσα στην αγωνία μου είχα πει:

«Μ’ έδιωξε απ’ τη φροντίδα του».

Εσύ όμως άκουσες της δέησής μου τη φωνή

όταν βοήθεια ζήτησα από σένα.

24 Αγαπάτε τον Κύριο,

οι ευσεβείς του όλοι!

Ο Κύριος φροντίζει τους πιστούς·

και τιμωρεί πολύ σκληρά

αυτούς που φέρνονται μ’ αλαζονεία.

25 Γίνετε ανδρείοι

και με γενναία καρδιά,

όλοι που ελπίζετε στον Κύριο.