Salmos 32

A bem-aventurança do que é perdoado

De Davi. Salmo didático

1 Bem-aventurado aquele cuja transgressão é perdoada,

e cujo pecado

é coberto.

2 Bem-aventurado o homem a quem o Senhor não imputa maldade,

e em cujo

espírito não

há engano.

3 Quando eu guardei silêncio,

envelheceram os meus ossos

pelo meu bramido

em todo o dia.

4 Porque de dia e de noite a tua mão pesava sobre mim;

o meu humor

se tornou em sequidão de estio.

(Selá.)

5 Confessei-te o meu pecado,

e a minha maldade não encobri.

Dizia eu:

Confessarei ao Senhor as minhas transgressões;

e tu perdoaste a maldade

do meu pecado.

(Selá.)

6 Por isso, todo aquele que é santo orará a ti,

a tempo de te poder achar;

até no

transbordar de

muitas águas,

estas não lhe

chegarão.

7 Tu és o lugar em que me escondo;

tu me preservas da angústia;

tu me cinges de alegres cantos de livramento.

(Selá.)

8 Instruir-te-ei,

e ensinar-te-ei o caminho

que deves seguir;

guiar-te-ei com os

meus olhos.

9 Não sejais como o cavalo,

nem como a mula,

que não têm entendimento,

cuja boca precisa de cabresto

e freio

para que não

se cheguem a ti.

10 O ímpio tem muitas dores,

mas àquele que confia

no Senhor a

misericórdia o cercará.

11 Alegrai-vos no Senhor, e regozijai-vos, vós os justos;

e cantai alegremente,

todos vós que sois retos

de coração.

Η ευτυχία εκείνου που έλαβε άφεση

1 Του Δαβίδ· Μασχίλ.*Μασχίλ. Το ακριβές νόημα είναι άγνωστο. Πιθανόν σημαίνει «διδακτικό ποίημα».

Μακάριος είν’ εκείνος

που του αφέθηκε

αμέλειας παραστράτημα,

του συγχωρήθηκε αμαρτία συνειδητή.

2 Μακάριος ο άνθρωπος,

όταν δεν του καταλογίζει

ο Κύριος αμάρτημα·

κι είναι ανύπαρκτος στο πνεύμα του ο δόλος.

3 Κύριε, όταν σώπασα,

φθάρηκαν τα οστά μου

από τον ολοήμερο αναστεναγμό.

4 Γιατί μέρα και νύχτα έπεσε

βαριά η τιμωρία σου σ’ εμένα·

σαν το χωράφι έγινα το άνυδρο

στου καλοκαιριού τη θέρμη.

(Διάψαλμα)

5 Την αμαρτία μου σου γνώρισα,

δεν έκρυψα την ενοχή μου.

«Στον Κύριο» σκέφτηκα,

«θα εξομολογηθώ τα παραπτώματά μου».

κι εσύ εξάλειψες την ενοχή της αμαρτίας μου.

(Διάψαλμα).

6 Για τούτο, ας προσεύχεται

κάθε ευσεβής σ’ εσένα,

στις δύσκολες στιγμές.

Σαν γίνει ο κατακλυσμός,

κοντά του δε θα φτάσει.

7 Εσύ είσαι, Κύριε, ο κρυψώνας μου,

με προστατεύεις απ’ τη θλίψη

και τη γυρίζεις σε αλαλαγμούς χαράς.

(Διάψαλμα)

8 Μου λες:

«Σύνεση θα σου δώσω,

θα σου διδάξω την οδό

που πρέπει να βαδίζεις·

θα σε ορμηνεύω,

η προσοχή μου θα ’ναι πάνω σου.

9 Μη γίνεσαι σαν άλογο και σαν μουλάρι

ασύνετος,

που χαλινάρι και χαλκά χρειάζονται

για να μπορέσουν να ’ρθουνε κοντά σου».*Μη γίνεσαι... κοντά σου. Ο στίχος στο εβρ. είναι δυσνόητος.

10 Πολλά του ασεβή τα μαστιγώματα,

μα κείνον που στον Κύριο ελπίζει

η αγάπη του τον περιζώνει.

11 Χαρείτε για τον Κύριο, δίκαιοι, κι ευφρανθείτε·

κι όλοι εσείς οι άδολοι

φωνάξτε από χαρά!