Salmos 36

A perversidade humana e a bondade de Deus

Ao mestre de canto. De Davi, servo do Senhor

1 A transgressão do ímpio diz no íntimo do meu coração:

Não há temor

de Deus perante

os seus olhos.

2 Porque em seus olhos se lisonjeia,

até que a

sua iniquidade

se descubra ser

detestável.

3 As palavras da sua boca são malícia e engano;

deixou de entender

e de fazer

o bem.

4 Projeta a malícia na sua cama;

põe-se no caminho que não é bom;

não aborrece o mal.

5 A tua misericórdia, Senhor, está nos céus,

e a tua fidelidade chega

até às mais excelsas nuvens.

6 A tua justiça é como as grandes montanhas;

os teus juízos

são um grande abismo.

Senhor,

tu conservas os homens

e os animais.

7 Quão preciosa é,

ó Deus, a tua benignidade,

pelo que os filhos

dos homens se abrigam

à sombra das tuas asas.

8 Eles se fartarão da gordura da tua casa,

e os farás beber

da corrente

das tuas delícias;

9 Porque em ti está o manancial da vida;

na tua luz veremos a luz.

10 Estende a tua benignidade sobre os que te conhecem,

e a tua justiça

sobre os retos

de coração.

11 Não venha sobre mim o pé dos soberbos,

e não

me mova

a mão

dos ímpios.

12 Ali caem os

que praticam a iniquidade;

cairão,

e não

se poderão levantar.

Εσύ είσαι, Κύριε, η πηγή της ζωής

1 Στον πρωτοψάλτη· ψαλμός του Δαβίδ, δούλου του Κυρίου.

2 Η παρανομία του ασεβή βαθιά είναι στην καρδιά του·

φόβος Θεού σ’ εκείνον δεν υπάρχει.

3 Και τόσο αυτοθαυμάζεται ώστε το κρίμα του δε βλέπει

για να το αποστραφεί.

4 Τα λόγια του στο στόμα του είν’ ανομία και δόλος·

έπαψε να ’χει επίγνωση

και το καλό να κάνει.

5 Όταν πλαγιάζει, την ανομία σκέφτεται·

ακολουθεί ένα δρόμο που δεν είν’ ο σωστός,

και το κακό δεν το απορρίπτει.

6 Κύριε, ως τους ουρανούς η αγάπη σου·

η αλήθεια σου ως τα σύννεφα.

7 Η δικαιοσύνη σου σαν τα ψηλά βουνά

κι η δίκαιη κρίση σου σαν άβυσσος μεγάλη·

ανθρώπους σώζεις, Κύριε, και ζώα.

8 Πόσο πολύτιμη η αγάπη σου, Θεέ!

Οι άνθρωποι καταφεύγουν στον ίσκιο απ’ τις φτερούγες σου.

9 Χορταίνουν απ’ τον πλούτο του σπιτιού σου

κι απ’ το ποτάμι τούς ποτίζεις της ευδαιμονίας σου.

10 Γιατί εσύ ’σαι της ζωής το κεφαλόβρυσο·

βλέπουμε φως από το φως σου.

11 Μην πάψεις να σκορπίζεις το έλεός σου

σ’ αυτούς που σε γνωρίζουν·

και τη δικαιοσύνη σου

στις έντιμες καρδιές.

12 Πόδι αλαζόνα ας μη με καταπατήσει,

κι ας μη με καταδιώξει

χέρι ασεβών.

13 Δείτε πού πέσαν όσοι στο κακό δουλεύαν·

καταγκρεμίστηκαν

και δεν μπορούν να σηκωθούν.