Salmos 37

O destino dos maus e dos bons

Salmo de Davi

1 Não te indignes por causa dos malfeitores,

nem tenhas inveja

dos que praticam

a iniquidade.

2 Porque cedo serão ceifados

como a erva,

e murcharão

como a verdura.

3 Confia no Senhor e faze o bem;

habitarás na terra,

e verdadeiramente serás alimentado.

4 Deleita-te também no Senhor,

e te concederá os desejos

do teu coração.

5 Entrega o teu caminho ao Senhor;

confia nele,

e ele o fará.

6 E ele fará sobressair a tua justiça como a luz,

e o teu

juízo como o

meio-dia.

7 Descansa no Senhor, e espera nele;

não te indignes

por causa daquele que prospera em seu caminho,

por causa do homem

que executa astutos

intentos.

8 Deixa a ira, e abandona o furor;

não te indignes de forma alguma

para fazer o mal.

9 Porque os malfeitores serão desarraigados;

mas aqueles que esperam

no Senhor herdarão

a terra.

10 Pois ainda um pouco,

e o ímpio não existirá;

olharás para o

seu lugar,

e não aparecerá.

11 Mas os mansos herdarão a terra,

e se deleitarão

na abundância de paz.

12 O ímpio maquina contra o justo,

e contra

ele range os dentes.

13 O Senhor se rirá dele,

pois vê que vem

chegando o seu dia.

14 Os ímpios puxaram da espada e armaram o arco,

para derrubarem o pobre

e necessitado,

e para matarem

os de reta

conduta.

15 Porém a sua

espada lhes entrará no coração,

e os

seus arcos

se quebrarão.

16 Vale mais o pouco que tem o justo,

do que as riquezas

de muitos ímpios.

17 Pois os braços dos ímpios se quebrarão,

mas o Senhor

sustém os justos.

18 O Senhor conhece os dias dos retos,

e a sua

herança permanecerá

para sempre.

19 Não serão envergonhados nos dias maus,

e nos dias

de fome se fartarão.

20 Mas os ímpios perecerão,

e os inimigos

do Senhor serão como a gordura dos cordeiros;

desaparecerão,

e em fumaça

se desfarão.

21 O ímpio toma emprestado, e não paga;

mas o justo

se compadece

e dá.

22 Porque aqueles que ele abençoa herdarão a terra,

e aqueles

que forem por

ele amaldiçoados serão desarraigados.

23 Os passos de um homem

bom são confirmados pelo Senhor,

e deleita-se no seu caminho.

24 Ainda que caia, não ficará prostrado,

pois o Senhor o

sustém com a sua mão.

25 Fui moço, e agora sou velho;

mas nunca vi desamparado o justo,

nem a sua

semente a mendigar

o pão.

26 Compadece-se sempre, e empresta,

e a

sua semente é

abençoada.

27 Aparta-te do mal e faze o bem;

e terás morada

para sempre.

28 Porque o Senhor ama o juízo

e não desampara os seus santos;

eles são preservados para sempre;

mas a semente

dos ímpios será desarraigada.

29 Os justos herdarão a terra

e habitarão nela para sempre.

30 A boca do justo fala a sabedoria;

a sua língua fala

do juízo.

31 A lei do seu Deus está em seu coração;

os seus passos

não resvalarão.

32 O ímpio espreita ao justo,

e procura matá-lo.

33 O Senhor não o deixará em suas mãos,

nem o

condenará quando for

julgado.

34 Espera no Senhor,

e guarda o seu caminho,

e te exaltará para herdares a terra;

tu o verás

quando os ímpios

forem desarraigados.

35 Vi o ímpio com grande poder espalhar-se

como a árvore verde

na terra natal.

36 Mas passou e já não aparece;

procurei-o,

mas não

se pôde encontrar.

37 Nota o homem sincero,

e considera o reto,

porque o fim desse homem é a paz.

38 Quanto aos transgressores, serão à uma destruídos,

e as relíquias

dos ímpios serão

destruídas.

39 Mas a salvação dos justos vem do Senhor;

ele é a

sua fortaleza no tempo

da angústia.

40 E o Senhor os ajudará e os livrará;

ele os livrará dos ímpios e os salvará,

porquanto confiam nele.

Μην αγαναχτείς όταν θριαμβεύουν οι κακοί

1 Του Δαβίδ.

Μην αγανακτείς με τους κακούς·

μη ζηλεύεις όσους την ανομία πράττουν.

2 Γιατί καθώς η χλόη, γρήγορα μαραίνονται·

ξεραίνονται καθώς το τρυφερό χορτάρι.

3 Έλπιζε στον Κύριο και κάνε το καλό·

κατοίκησε στη χώρα

κι απόλαυσε τη σιγουριά.

4 Ζήτα την ευτυχία σου στον Κύριο

και θα σου δώσει

ό,τι η καρδιά σου λαχταρά.

5 Δώσε στον Κύριο τη ζωή σου·

έλπισε σ’ αυτόν

κι εκείνος θα φροντίσει.

6 Θα κάνει τη δικαιοσύνη σου να λάμψει σαν το φως

το δίκιο σου, σαν μέρα μεσημέρι.

7 Στον Κύριο σιωπηλά εγκαταλείψου

και έλπισε σ’ αυτόν.

Μην αγανακτείς για κείνον που στη ζωή του ευτυχεί·

για έναν άνθρωπο που κάνει ανομίες.

8 Ηρέμησε και πάψε τους θυμούς!

Μην εξανίστασαι· αυτό δε βγαίνει παρά σε κακό.

9 Γιατ’ οι κακοί θ’ αφανιστούν·

μα εκείνοι που στον Κύριο ελπίζουνε

τη χώρα θα την κατακτήσουν.

10 Σε λίγο δεν θα υπάρχει ασεβής·

και θα ζητάς τον τόπο του

μα δε θα τονε βρίσκεις.

11 Αλλά οι πράοι θα κατακτήσουνε τη χώρα

και θ’ απολαύσουν άφθονη ειρήνη.

12 Συνωμοτεί ο ασεβής σε βάρος του δικαίου·

τρίζει τα δόντια του

εναντίον του.

13 Ο Κύριος γελάει μαζί του γιατί ξέρει πως έρχεται

της τιμωρίας του η μέρα.

14 Οι ασεβείς σέρνουν σπαθιά, τεντώνουνε τα τόξα τους,

να ρίξουν κάτω τον φτωχό και τον αδύνατο·

να σφάξουνε αυτούς που ζούνε τίμια.

15 Μα το σπαθί τους στην καρδιά τους θά μπει·

θα τσακιστούν τα τόξα τους.

16 Καλύτερα τα λίγα του δικαίου,

παρά ο πολύς ο πλούτος των ασεβών.

17 Γιατί η δύναμη των ασεβών θα συντριφθεί,

ενώ ο Κύριος τους δίκαιους τους στηρίζει.

18 Γνωρίζει ο Κύριος τις μέρες των τελείων·

θα διαρκούν για πάντα τ’ αγαθά τους.

19 Δε θα ντροπιάζονται σε χρόνους δύσκολους·

και θα χορταίνουν τον καιρό της πείνας.

20 Αλλά οι κακοί θ’ αφανιστούν,

οι αντίθετοι στον Κύριο,

καθώς η ομορφιά του αγρού·

θα διαλυθούνε σαν καπνός

και θα χαθούν.

21 Δανείζεται ο ασεβής και πίσω δεν τα δίνει·

μα ο δίκαιος είν’ απλόχερος και δίνει.

22 Γιατί όσους ο Κύριος ευλογεί, αυτοί

κατέχουνε τη χώρα·

κι όσους εκείνος καταριέται

εξαφανίζονται απ’ αυτήν.

23 Ο Κύριος κάνει σταθερά τα βήματα του ανθρώπου

κι εγκρίνει την πορεία του.

24 Αν πέφτει,

στην πτώση του δε μένει,

γιατί ο Κύριος

απ’ το χέρι τον κρατάει.

25 Νιος ήμουνα και γέρασα

αλλά δεν είδα δίκαιο

εγκαταλειμμένο·

κι ούτε είδα τα παιδιά του

να ζητιανεύουν το ψωμί.

26 Καθημερινά δανείζει κι ελεεί·

και τα παιδιά του

είναι μια ευλογία.

27 Φύγε απ’ το κακό και κάνε το καλό,

και θα μείνεις παντοτινά στη χώρα.

28 Γιατί αγαπάει ο Κύριος το σωστό

και δεν εγκαταλείπει τους οσίους του,

τους προστατεύει αιώνια·

αλλ’ οι απόγονοι των ασεβών θα εξαφανιστούν.

29 Οι δίκαιοι θα κατακτήσουνε τη χώρα·

σ’ αυτήν θα κατοικούν για πάντα.

30 Του δίκαιου το στόμα σοφία ψιθυρίζει·

η γλώσσα του λέει το σωστό.

31 Ο νόμος του Θεού του μες στην καρδιά του·

τα βήματά του διόλου δε γλιστρούν.

32 Παραμονεύει ο ασεβής τον δίκαιο·

γυρεύει να τον θανατώσει.

33 Μα ο Κύριος στα χέρια του δεν του τον παραδίνει·

κι όταν δικάζεται δεν τον αφήνει

να καταδικαστεί.

34 Στον Κύριο έλπισε, το δρόμο του ακολούθησε·

θα σε υψώσει

τη χώρα να κατέχεις

και θα δεις τους ασεβείς να εξαφανίζονται.

35 Είδα τον ασεβή να καταχράται την εξουσία του,

να υψώνεται σαν κέδρος του Λιβάνου,*να υψώνεται... Λιβάνου, κατά τους Ο΄. Το εβρ. έχει «ριζωμένο, σαν δέντρο αυτοφυές που θάλλει».

ν’ απλώνεται καθώς αναρριχητικό φυτό.

36 Και πάλι πέρασα*Και πάλι πέρασα, κατά τους Ο΄. Το εβρ. έχει: «αυτός πέρασε» ή «κάποιος πέρασε». και να που δεν υπήρχε·

τον αναζήτησα,

κι ούτε που βρέθηκε.

37 Κοίτα προσεκτικά τον τέλειο, δες τον ευθύ τον άνθρωπο:

Έχει απογόνους πάντοτε ο άνθρωπος της ειρήνης.

38 Αλλά οι αμαρτωλοί όλοι αντάμα θα χαθούν

κι οι απόγονοι των ασεβών

θα φύγουν απ’ τη μέση.

39 Η σωτηρία των δικαίων από τον Κύριο έρχεται·

η προστασία τους

στον καιρό της θλίψης.

40 Τους βοηθάει ο Κύριος και τους λυτρώνει·

τους λευτερώνει απ’ τους κακούς,

τους σώζει,

γιατί σ’ αυτόν κατέφυγαν.