Salmos 71

Rogos de um ancião

1 Em ti, Senhor, confio;

nunca seja eu confundido.

2 Livra-me na tua justiça, e faze-me escapar;

inclina os teus ouvidos para mim,

e salva-me.

3 Sê tu a minha habitação forte,

à qual possa recorrer continuamente.

Deste um mandamento que me salva,

pois tu

és a minha rocha

e a minha

fortaleza.

4 Livra-me, meu Deus,

das mãos do ímpio,

das mãos do homem injusto

e cruel.

5 Pois tu és a minha esperança, Senhor Deus;

tu és a

minha confiança

desde a minha mocidade.

6 Por ti tenho sido sustentado desde o ventre;

tu és aquele que me tiraste das entranhas de minha mãe;

o meu louvor

será para ti

constantemente.

7 Sou como um prodígio para muitos,

mas tu és

o meu refúgio forte.

8 Encha-se a minha boca

do teu louvor

e da tua glória todo o dia.

9 Não me rejeites no tempo da velhice;

não me desampares,

quando se for

acabando a minha força.

10 Porque os meus inimigos falam contra mim,

e os

que espiam a minha

alma consultam juntos,

11 Dizendo: Deus o desamparou;

persegui-o e tomai-o,

pois não há quem o livre.

12 Ó Deus, não te alongues de mim;

meu Deus,

apressa-te em ajudar-me.

13 Sejam confundidos e consumidos os que são adversários da minha alma;

cubram-se de

opróbrio e

de confusão

aqueles que

procuram o meu mal.

14 Mas eu esperarei continuamente,

e te louvarei cada vez mais.

15 A minha boca manifestará

a tua justiça

e a tua salvação todo o dia,

pois não

conheço o número

delas.

16 Sairei na força do Senhor Deus,

farei menção da tua justiça,

e só dela.

17 Ensinaste-me, ó Deus, desde a minha mocidade;

e até aqui

tenho anunciado as

tuas maravilhas.

18 Agora também,

quando estou velho e de cabelos brancos, não me desampares, ó Deus,

até que tenha

anunciado a tua força a esta geração,

e o teu

poder a todos os vindouros.

19 Também a tua justiça, ó Deus,

está muito alta,

pois fizeste grandes coisas.

Ó Deus, quem é semelhante a ti?

20 Tu, que me tens feito ver muitos males e angústias,

me darás ainda a vida,

e me tirarás

dos abismos

da terra.

21 Aumentarás a minha grandeza,

e de novo me consolarás.

22 Também eu te louvarei com o saltério,

bem como à tua verdade,

ó meu Deus;

cantarei com harpa a ti,

ó Santo

de Israel.

23 Os meus lábios exultarão quando eu te cantar,

assim como a

minha alma,

que tu remiste.

24 A minha língua falará da tua justiça todo o dia;

pois estão confundidos

e envergonhados

aqueles que

procuram o meu mal.

Μη μ’ αρνηθείς στα γηρατειά μου

1 Σ’ εσένα, Κύριε, κατέφυγα·

ποτέ ας μην ντροπιαστώ.

2 Με τη δικαιοσύνη σου

θα με λυτρώσεις και θα μ’ ελευθερώσεις·

την προσοχή σου στρέψε την σ’ εμένα

και σώσε με.

3 Γίνε για μένα

βράχος, για να προστατευτώ,

φρούριο, για να με σώσεις·

γιατί βράχος μου

και φρούριό μου είσ’ εσύ.

4 Θεέ μου, μ’ ελευθέρωσες

απ’ του κακού την εξουσία,

απ’ τη λαβή του αμαρτωλού

και του καταπιεστή.

5 Γιατί εσύ ’σαι, Κύριε, η ελπίδα μου·

από της νιότης μου τα χρόνια, Κύριε,

η εμπιστοσύνη μου.

6 Επάνω σου στηρίχτηκα·

αγέννητος ακόμη, από της μάνας μου τη μήτρα

το καταφύγιό μου είσ’ εσύ·

εσένα υμνώ παντοτινά.

7 Πολλοί νομίζουν ότι μ’ εγκατέλειψες·

αλλά εσύ ’σαι το ισχυρό μου καταφύγιο.

8 Γεμάτο είναι το στόμα μου

απ’ τον ύμνο σου·

όλη τη μέρα απ’ τη μεγαλοπρέπειά σου.

9 Μη μ’ αρνηθείς στα γηρατειά μου·

σαν φεύγει η δύναμή μου

μη μ’ εγκαταλείψεις.

10 Οι εχθροί μου με κακολογούν·

κι αυτοί που κατατρέχουν τη ζωή μου

συσκέπτονται μαζί,

11 λέγοντας: «Τον παράτησε ο Θεός·

καταδιώξτε τον και πιάστε τον,

γιατί δεν έχει αυτός σωτήρα».

12 Θεέ, από μένα μην απομακρύνεσαι·

Θεέ μου, τρέξε να με βοηθήσεις.

13 Ας ντροπιαστούνε κι ας χαθούν

όσοι μ’ επιβουλεύονται,

ας σκεπαστούν μ’ αισχύνη

κι όνειδος

αυτοί που το κακό μου επιδιώκουν.

14 Εγώ όμως πάντα ελπίζω

κι αδιάκοπα θα σε δοξολογώ.

15 Το στόμα μου

θα εξιστορεί τη δικαιοσύνη σου,

όλη τη μέρα τη βοήθειά σου·

γιατί να τις απαριθμήσω δεν μπορώ.

16 Θ’ αναφερθώ στα κατορθώματα Κυρίου

του Θεού·

στο νου θα φέρω τη δικαιοσύνη σου

–μονάχα τη δική σου.

17 Θεέ, απ’ τα νιάτα μου με δίδαξες

και ως τα τώρα διαλαλώ

τα θαυμαστά σου έργα.

18 Ακόμα κι ως τα γερατειά

κι όταν ασπρίσουν τα μαλλιά,

Θεέ, να μη μ’ αφήσεις,

ώσπου τη δύναμή σου να κηρύξω

σ’ ετούτη τη γενιά,

και σ’ όλες που θα ’ρθούνε την ισχύ σου,

19 και τη δικαιοσύνη σου, Θεέ,

ως τα ύψη,

γιατί σπουδαία έργα έκανες·

ποιος είναι όμοιός σου, Θεέ;

20 Εσύ, που θλίψεις μου ’δωσες πολλές

και συμφορές,

μου ξαναδίνεις τη ζωή·

κι από την άβυσσο της γης

επάνω μ’ ανεβάζεις.

21 Το μεγαλείο μου αύξησε

και παρηγόρησέ με πάλι.

22 Κι εγώ θα σε δοξολογήσω

με άρπα·

Θεέ μου, το πόσο είσαι πιστός

με λύρα θα σου ψάλλω,

Άγιε Θεέ του Ισραήλ.

23 Τα χείλη μου θα ψάλλουν με χαρά

γιατί με λύτρωσες·

και η ψυχή που λύτρωσες θα χαίρεται.

24 Η γλώσσα μου

όλη τη μέρα τη δικαιοσύνη σου θα ψιθυρίζει·

γιατί αισχυνθήκαν και ντροπιάστηκαν

όσοι γυρεύουν το κακό μου.