Salmos 77

Consolo no tempo da angústia

Ao mestre de canto, Jedutum. Salmo de Asafe

1 Clamei a Deus com a minha voz,

a Deus levantei a minha voz,

e

ele inclinou para mim os ouvidos.

2 No dia

da minha angústia busquei ao Senhor;

a minha mão

se estendeu de noite,

e não cessava;

a minha

alma recusava ser consolada.

3 Lembrava-me de Deus, e me perturbei;

queixava-me,

e o meu espírito desfalecia. (Selá.)

4 Sustentaste os meus olhos acordados;

estou tão perturbado

que não posso falar.

5 Considerava os dias da antiguidade,

os anos

dos tempos antigos.

6 De noite chamei à lembrança o meu cântico;

meditei em meu coração, e o meu espírito esquadrinhou.

7 Rejeitará o Senhor

para sempre e

não tornará a ser favorável?

8 Cessou para sempre

a sua benignidade?

Acabou-se já a promessa

de geração em geração?

9 Esqueceu-se Deus de ter misericórdia?

Ou encerrou

ele

as suas misericórdias na sua ira?

(Selá.)

10 E eu disse:

Isto é enfermidade minha;

mas eu me lembrarei dos anos

da destra do Altíssimo.

11 Eu me lembrarei

das obras do Senhor;

certamente que eu me lembrarei

das tuas maravilhas da antiguidade.

12 Meditarei também em todas

as tuas obras,

e falarei dos teus feitos.

13 O teu caminho,

ó Deus, está no santuário.

Quem é Deus tão grande

como o nosso Deus?

14 Tu és o Deus

que fazes maravilhas;

tu fizeste notória

a tua força entre os povos.

15 Com o teu braço remiste o teu povo,

os filhos

de Jacó e de José. (Selá.)

16 As águas te viram, ó Deus,

as águas te viram, e tremeram;

os abismos também se abalaram.

17 As nuvens lançaram água,

os céus deram um som;

as

tuas flechas correram

de uma para outra parte.

18 A voz

do teu trovão estava no céu;

os relâmpagos iluminaram o mundo;

a terra

se abalou e tremeu.

19 O teu caminho é no mar,

e

as tuas veredas nas águas grandes,

e os teus passos

não são conhecidos.

20 Guiaste o teu povo,

como a um rebanho, pela mão de Moisés e de Arão.

Μέσα στη θλίψη αναθυμάμαι τα θαυμαστά σου έργα

1 Για τον πρωτοψάλτη· όπως ο Ιεδουθούν.*Ιεδουθούν. Βλ. υποσ. εις Ψλ. 39:1. Ψαλμός του Ασάφ.

2 Φωνάζω στο Θεό και κράζω·

φωνάζω στο Θεό και θα μ’ ακούσει.

3 Στης θλίψης μου τη μέρα ζήτησα τον Κύριο·

τη νύχτα ήταν τα χέρια μου απλωμένα

και δεν κουράστηκαν·

αρνήθηκε η ψυχή μου να παρηγορηθεί.

4 Θυμάμαι το Θεό κι αναστενάζω·

σκέφτομαι και λιγοψυχώ.

(Διάψαλμα)

5 Κράτησες άγρυπνα των ματιών μου τα βλέφαρα·

αναστατώθηκα και να μιλήσω δεν μπορώ.

6 Μέρες στοχάστηκα παλιές,

αιώνες, χρόνια·

7 θυμήθηκα και συλλογίστηκα,

μέσα στη νύχτα αναρωτιόμουν

και σκεφτόμουνα:

8 Αιώνια θα μας απορρίπτει ο Κύριος;

δε θα μας είναι πια ευνοϊκός;

9 Σταμάτησε για πάντα η αγάπη του

ή έληξε η επαγγελία του για όλες τις γενιές;

10 Λησμόνησε τους οικτιρμούς του ο Θεός;

Απάνω στην οργή του

μήπως τα σπλάχνα του έκλεισε;

(Διάψαλμα)

11 Κι είπα: «Αυτό είναι το πλήγμα μου:

πως άλλαξε η εύνοια του Υψίστου».

12 Αναπολώ τ’ αξιοθαύμαστά σου έργα, Κύριε,

αναθυμάμαι από παλιά τα θαύματά σου.

13 Στοχάζομαι όλα τα έργα σου·

και μελετώ τ’ ανδραγαθήματά σου.

14 Θεέ,

άγια είναι η κάθε σου ενέργεια·

ποιος Θεός είναι μέγας σαν το Θεό μας;

15 Εσύ ’σαι ο Θεός που κάνεις θαύματα·

γνώρισαν οι λαοί τη δύναμή σου.

16 Με την ισχύ σου το λαό σου λύτρωσες·

τους απογόνους του Ιακώβ και του Ιωσήφ.

(Διάψαλμα)

17 Σε είδαν τα νερά, Θεέ,

τα νερά σε είδαν και φοβήθηκαν

κι οι άβυσσοι ταράχτηκαν.

18 Κατακλυσμός νερών απ’ τα πυκνά τα σύννεφα,

βροντή έδωσαν τα νέφη

κι οι αστραπές σου σκόρπισαν παντού.

19 Η φωνή της βροντής σου

μες στον ανεμοστρόβιλο·

φώτισαν οι αστραπές την οικουμένη,

κλονίζεται και τρέμει η γη.

20 Μέσ’ απ’ τη θάλασσα είναι ο δρόμος σου,

τα μονοπάτια σου στην πλημμύρα·

αλλά τα ίχνη σου δε φάνηκαν.

21 Οδήγησες καθώς κοπάδι το λαό σου

με του Μωυσή το χέρι και του Ααρών.