Salmos 78

O Senhor e o seu povo

Salmo didático de Asafe

1 Escutai a minha lei, povo meu;

inclinai os vossos ouvidos

às palavras da minha boca.

2 Abrirei

a minha boca numa parábola;

falarei enigmas

da antiguidade.

3 Os quais temos ouvido e sabido,

e nossos

pais no-los têm contado.

4 Não os encobriremos aos seus filhos,

mostrando

à geração futura os louvores do Senhor,

assim como

a sua força e

as maravilhas que fez.

5 Porque ele estabeleceu um testemunho em Jacó,

e pôs uma lei em Israel,

a qual deu

aos nossos pais para que

a fizessem conhecer a seus filhos;

6 Para que

a geração vindoura a soubesse,

os filhos que nascessem,

os quais

se levantassem e

a contassem a seus filhos;

7 Para que pusessem

em Deus a sua esperança,

e se

não esquecessem das obras de Deus,

mas guardassem

os seus mandamentos.

8 E não fossem como seus pais,

geração obstinada e rebelde,

geração que não regeu o seu coração,

e cujo espírito

não foi fiel a Deus.

9 Os filhos de Efraim,

armados e trazendo arcos,

viraram as costas

no dia da peleja.

10 Não guardaram a aliança de Deus,

e recusaram andar

na sua lei;

11 E esqueceram-se das suas obras

e das maravilhas

que lhes fizera ver.

12 Maravilhas que ele fez

à vista de seus pais na terra do Egito,

no campo de Zoã.

13 Dividiu o mar,

e os fez passar por ele;

fez com que

as águas parassem como num montão.

14 De dia os guiou

por uma nuvem,

e toda a noite

por uma luz de fogo.

15 Fendeu as penhas no deserto;

e deu-lhes de beber

como

de grandes abismos.

16 Fez sair fontes da rocha,

e fez correr as águas como rios.

17 E ainda prosseguiram

em pecar contra ele,

provocando

ao Altíssimo na solidão.

18 E tentaram a Deus

nos seus corações,

pedindo carne para o seu apetite.

19 E falaram contra Deus,

e disseram: Acaso pode Deus

preparar-nos uma mesa no deserto?

20 Eis que feriu a penha,

e

águas correram dela:

rebentaram ribeiros em abundância.

Poderá também dar-nos pão,

ou preparar carne

para o seu povo?

21 Portanto o Senhor os ouviu,

e se indignou;

e acendeu um fogo contra Jacó,

e furor

também subiu contra Israel;

22 Porquanto não creram em Deus,

nem confiaram na sua salvação;

23 Ainda que mandara às altas nuvens,

e abriu

as portas dos céus,

24 E chovera sobre eles o maná para comerem,

e lhes dera

do trigo do céu.

25 O homem comeu o pão dos anjos;

ele lhes mandou comida a fartar.

26 Fez soprar o vento

do oriente nos céus,

e o trouxe

do sul com a sua força.

27 E choveu sobre eles carne

como pó,

e aves de asas como

a areia do mar.

28 E as fez cair

no meio do seu arraial,

ao redor de suas habitações.

29 Então comeram e se fartaram bem;

pois lhes cumpriu

o seu desejo.

30 Não refrearam o seu apetite.

Ainda lhes estava a comida na boca,

31 Quando a ira

de Deus desceu sobre eles,

e matou os mais robustos deles,

e feriu

os escolhidos de Israel.

32 Com tudo isto ainda pecaram,

e

não deram crédito

às suas maravilhas.

33 Por isso consumiu

os seus dias

na vaidade e

os seus anos na angústia.

34 Quando os matava, então o procuravam;

e voltavam,

e de madrugada buscavam a Deus.

35 E se lembravam de

que Deus era a sua rocha,

e o Deus Altíssimo o seu Redentor.

36 Todavia lisonjeavam-no com a boca,

e com a língua lhe mentiam.

37 Porque o seu coração

não era reto para com ele,

nem foram fiéis na sua aliança.

38 Ele, porém,

que é misericordioso, perdoou a sua iniquidade;

e não os destruiu,

antes muitas vezes desviou deles o seu furor,

e não despertou toda a sua ira.

39 Porque se lembrou de

que eram de carne,

vento que passa e não volta.

40 Quantas vezes

o provocaram no deserto,

e

o entristeceram na solidão!

41 Voltaram atrás, e tentaram a Deus,

e limitaram o Santo de Israel.

42 Não se lembraram da sua mão,

nem do dia em

que os livrou do adversário;

43 Como operou

os seus sinais no Egito,

e as suas maravilhas

no campo de Zoã;

44 E converteu os seus rios

em sangue,

e as suas correntes,

para que não pudessem beber.

45 Enviou entre eles enxames

de moscas que os consumiram,

e rãs

que os destruíram.

46 Deu também

ao pulgão a sua novidade,

e

o seu trabalho aos gafanhotos.

47 Destruiu as suas vinhas com saraiva,

e

os seus sicômoros com pedrisco.

48 Também entregou o seu gado à saraiva,

e os seus rebanhos aos coriscos.

49 Lançou sobre eles

o ardor da sua ira,

furor, indignação,

e angústia,

mandando maus anjos contra eles.

50 Preparou caminho à sua ira;

não poupou as suas almas da morte,

mas entregou à pestilência as suas vidas.

51 E feriu

a todo primogênito no Egito,

primícias da sua força

nas tendas de Cão.

52 Mas fez com que

o seu povo saísse como ovelhas,

e os guiou pelo deserto como um rebanho.

53 E os guiou com segurança,

que não temeram;

mas o mar cobriu

os seus inimigos.

54 E os trouxe até

ao termo do seu santuário,

até este monte que a sua destra adquiriu.

55 E expulsou os gentios

de diante deles,

e lhes dividiu uma herança por linha,

e fez habitar

em suas tendas

as tribos de Israel.

56 Contudo tentaram

e provocaram o Deus Altíssimo,

e

não guardaram

os seus testemunhos.

57 Mas retiraram-se para trás,

e portaram-se infielmente

como seus pais;

viraram-se como um arco enganoso.

58 Pois o provocaram à ira

com os seus altos,

e moveram o seu zelo com

as suas imagens de escultura.

59 Deus ouviu isto

e se indignou;

e aborreceu a Israel sobremodo.

60 Por isso desamparou

o tabernáculo em Siló,

a tenda

que estabeleceu entre os homens.

61 E deu a sua força ao cativeiro,

e a sua glória

à mão do inimigo.

62 E entregou o seu povo

à espada,

e se enfureceu contra a sua herança.

63 O fogo consumiu os seus jovens,

e as suas moças

não foram dadas em casamento.

64 Os seus sacerdotes caíram

à espada,

e as suas viúvas

não fizeram lamentação.

65 Então o Senhor despertou,

como quem acaba de dormir,

como um valente que

se alegra com o vinho.

66 E feriu

os seus adversários por detrás,

e pô-los

em perpétuo desprezo.

67 Além disto,

recusou o tabernáculo de José,

e não elegeu a tribo de Efraim.

68 Antes elegeu a tribo de Judá;

o monte Sião,

que ele amava.

69 E edificou

o seu santuário como altos palácios,

como a terra,

que fundou para sempre.

70 Também elegeu a Davi seu servo,

e

o tirou dos apriscos das ovelhas;

71 E o tirou

do cuidado das que se acharam prenhes;

para apascentar a Jacó, seu povo,

e a Israel, sua herança.

72 Assim os apascentou,

segundo a integridade do seu coração,

e os guiou pela perícia de suas mãos.

Το παρελθόν του Ισραήλ μάθημα που δεν πρέπει να ξεχνιέται

1 Μασχίλ*Μασχίλ. Βλ. υποσ. εις Ψλ. 32:1. του Ασάφ.

Τη διδαχή μου, λαέ μου, ακροάσου·

πρόσεξε αυτά που θα σου πω.

2 Με παροιμίες θα μιλήσω·

θα πω παλιού καιρού παράδοξα,

3 που ακούσαμε και μάθαμε·

και μας τα διηγήθηκαν οι πατεράδες μας.

4 Δε θα τα κρύψουμε από τους απογόνους τους.

Θα διηγηθούμε στη γενιά που έρχεται

τα ένδοξα του Κυρίου έργα,

τη δύναμή του,

και τα θαύματα που έκανε.

5 Εντολή όρισε στον Ιακώβ

και νόμο θέσπισε στον Ισραήλ,

και ζήτησε από τους προγόνους μας

να τον διδάξουν στα παιδιά τους,

6 ώστε να τον γνωρίσει η επερχόμενη γενιά,

τα παιδιά που ήταν να γεννηθούν,

κι εκείνοι μεγαλώνοντας

να τα ιστορήσουν στα παιδιά τους.

7 Για ν’ αποθέσουν την ελπίδα τους στο Θεό,

να μην ξεχάσουν του Θεού τα θαυμαστά τα έργα

αλλά τις εντολές του να τηρούν.

8 Και να μη γίνουν σαν τους πατεράδες τους

γενιά της ανυπακοής και της αντίρρησης,

γενιά με φρόνημα ασταθές

και που δεν έμεινε στο Θεό πιστή η καρδιά της.

9 Οι Εφραϊμίτες, οπλισμένοι και καλοί τοξότες,

λιποταχτήσαν την ημέρα του αγώνα·*οι Εφραϊμίτες... αγώνα. Ο στ. 9 σχετίζεται με το περιεχόμενο του στ. 67.

10 δεν τήρησαν τη διαθήκη του Θεού

κι αρνήθηκαν να πορευτούν σύμφωνα με το νόμο του.

11 Λησμόνησαν τα έργα του,

τα θαύματά του που τους έκανε

να δουν.

12 Μπροστά στους πρόγονούς τους έκανε θαύματα·

στην πεδιάδα της Σοάν,*Σοάν... Βλ. υποσ. εις Αρ 13:22. στην Αίγυπτο.

13 Τη θάλασσα τη χώρισε και πέρασμα της άνοιξε

κι έστησε καθώς φράγμα τα νερά.

14 Με τη νεφέλη τούς οδήγησε τη μέρα,

κι όλη τη νύχτα με τη λάμψη

της φωτιάς.

15 Έσκισε βράχους μες στην έρημο,

νερό τους έδωσε να πιουν σαν από πηγές αστείρευτες.

16 Ρυάκια έκανε να αναβρύσουν απ’ το βράχο

κι άφησε να ξεχυθούν ποτάμια τα νερά.

17 Αλλά αυτοί συνέχισαν σ’ εκείνον ν’ αμαρτάνουν·

και εναντίον του Υψίστου να ορθώνονται στην έρημο.

18 Τολμήσανε να προκαλέσουν το Θεό,

ζητώντας φαγητό κατά την όρεξή τους.

19 Και τον αμφισβητήσαν·

είπαν· «Μπορεί ο Θεός στην ερημιά

τραπέζι να ετοιμάσει;

20 Πράγματι, χτύπησε το βράχο

και τρέξαν τα νερά και ξεχυθήκαν χείμαρροι·

μπορεί άραγε να δώσει και ψωμί;

ή κρέας να προμηθεύσει το λαό του;»

21 Τ’ άκουσε ο Κύριος κι οργίστηκε

και ξέσπασε η οργή στον Ιακώβ

κι ενάντια στον Ισραήλ θυμός,

22 γιατί δε μείναν στο Θεό πιστοί

και στη σωτηρία του δεν έλπισαν.

23 Μα εκείνος διάταξε τα σύννεφα από πάνω·

κι άνοιξε τους πυλώνες τ’ ουρανού.

24 Πάνω τους έριξε βροχή

το μάννα για τροφή τους,

το στάρι τ’ ουρανού τούς πρόσφερε.

25 Έτσι οι ανθρώποι το ψωμί φάγανε των αγγέλων,

τους έστειλε άφθονη ως τον κορεσμό τροφή.

26 Στον ουρανό τον άνεμο σήκωσε της ανατολής

και με τη δύναμή του έφερε του νοτιά τον άνεμο.

27 Κι έβρεξε πάνω τους το κρέας σαν τη σκόνη,

και σαν της θάλασσας την άμμο τα πουλιά.

28 Έπεσαν μέσα στο στρατόπεδό τους,

γύρω από τις σκηνές,

29 κι έφαγαν και καλοχορτάσανε·

τους έδωσε ό,τι είχαν πεθυμήσει.

30 Πριν όμως κορεστεί η επιθυμία τους,

κι ενώ στο στόμα την τροφή τους

είχαν ακόμα,

31 ξέσπασε πάνω τους του Θεού η οργή

κι εξόντωσε τους πιο σπουδαίους ανάμεσά τους·

αφάνισε τα νιάτα του Ισραήλ.

32 Παρ’ όλα αυτά δεν πάψαν ν’ αμαρτάνουν

και δεν πιστέψανε στα θαύματά του.

33 Και τέλειωσε τις μέρες τους με μια πνοή

και μ’ άξαφνη καταστροφή τα χρόνια τους.

34 Όταν τους εξολόθρευε, τότε τον εζητούσαν,

μετανοούσανε κι επέστρεφαν σ’ αυτόν.

35 Θυμούνταν πως ο Θεός ήταν ο βράχος τους,

ο ύψιστος Θεός ο απελευθερωτής τους.

36 Αλλά με λόγια τον κολάκευαν,

και με τη γλώσσα τον εξαπατούσαν.

37 Η καρδιά τους δε στάθηκε σταθερή μαζί του·

και στη διαθήκη του δεν έμειναν πιστοί.

38 Αλλ’ αυτός είναι σπλαχνικός,

την ανομία συγχωράει και δεν εξοντώνει.

Πολλές φορές το θυμό του συγκράτησε

δεν εκδήλωσε όλη του την οργή.

39 Θυμήθηκε ότι αυτοί ήταν από σάρκα,

άνεμος που παρέρχεται και πίσω δε γυρίζει.

40 Πόσες φορές στην έρημο ξεσηκωθήκαν εναντίον του,

τον λύπησαν στην άνυδρη τη γη!

41 Ξανάρχισαν να προκαλούνε το Θεό,

να πικραίνουν τον Άγιο Θεό του Ισραήλ.

42 Λησμόνησαν τη δύναμή του,

τη μέρα που τους ελευθέρωσε

από την εξουσία του εχθρού·

43 τα θαύματα που έκανε στην Αίγυπτο,

τα θαυμαστά του έργα στην πεδιάδα της Σοάν.*Σοάν. Βλ. υποσ. εις στ. 12.

44 Άλλαξε των Αιγυπτίων τα ποτάμια

και τα ’κανε αίμα·

και τα ρυάκια τους δεν ήτανε πια πόσιμα.

45 Μύγες τούς έστειλε και τους κατέφαγαν

και βάτραχους και τους εξολοθρέψαν.

46 Παρέδωσε σ’ ακρίδες τη σοδειά τους

και τον καρπό του μόχθου τους σ’ ακριδομάνες.

47 Με το χαλάζι χάλασε τ’ αμπέλια τους·

και με τον πάγο τις συκιές τους.

48 Παράτησε τα ζωντανά τους στο χαλάζι

και τα κοπάδια τους στους κεραυνούς.

49 Τους έστειλε την πυρωμένη οργή του,

θυμό, μανία και θλίψη,

στρατιά αγγέλων συμφοράς.

50 Άφησε την οργή του ελεύθερη·

δε γλίτωσε απ’ το θάνατο τη ζωή τους

μα στην πανούκλα τούς παρέδωσε.

51 Όλα τα πρωτογέννητα στην Αίγυπτο τα εξόντωσε,

τους πρωτοτόκους στις σκηνές του Χαμ.*Τους πρωτοτόκους... Χαμ. Νοούνται τα πρωτότοκα των Αιγυπτίων.

52 Κι έβγαλε το λαό του σαν τα πρόβατα,

τους έφερε στην έρημο καθώς κοπάδι.

53 Με ασφάλεια τους οδήγησε

και δε φοβήθηκαν

κι η θάλασσα κατάπιε τους εχθρούς τους.

54 Στη χώρα της αγιότητάς του τους οδήγησε,

στο βουνό ετούτο,

που με τη δύναμή του το απόκτησε.

55 Ειδωλολατρικούς λαούς απόδιωξε από μπρος τους,

τους μοίρασε τη γη κληρονομιά τους·

και στις σκηνές τους μέσα εγκατέστησε

τις φυλές του Ισραήλ.

56 Αυτοί όμως θέλησαν να προκαλέσουν το Θεό τον ύψιστο,

και ορθωθήκαν εναντίον του·

τις εντολές του δεν τις τήρησαν.

57 Απίστησαν και λοξοδρόμησαν

σαν τους προγόνους τους,

ξαστόχησαν σαν το στραβό το τόξο.

58 Τον εξοργίσαν με τους ιερούς τόπους τους

τον πίκραναν γιατί προτίμησαν τ’ ανάγλυφά τους.

59 Άκουσε ο Θεός κι οργίστηκε,

σιχάθηκε βαθιά τον Ισραήλ.

60 Την κατοικία του στη Σιλώ την εγκατέλειψε·

τη σκηνή όπου έμενε

στους ανθρώπους ανάμεσα.

61 Άφησε στην αιχμαλωσία τη δύναμή του

και τη μεγαλοπρέπειά του στον εχθρό.*Με τους όρους «δύναμη» και «μεγαλοπρέπεια» υπονοείται η κιβωτός της διαθήκης, που έπεσε στα χέρια των Φιλισταίων. (Βλ. Α΄ Σαμ κεφ. 4 και 5).

62 Στη σφαγή το λαό του παρέδωσε

κι οργίστηκε στους κληρονόμους του ενάντια.

63 Κατέκαψε τους νέους τους η φωτιά

κι οι κόρες τους δεν παντρευτήκαν.

64 Με ξίφος θανατώθηκαν οι ιερείς τους

κι οι χήρες τους δεν πένθησαν.

65 Τότε ορθώθηκε σαν απ’ τον ύπνο ο Κύριος·

σαν ήρωας, που τον φαιδρύνει το κρασί.

66 Και τσάκισε τα νώτα των εχθρών,

τους έριξε για πάντα στην ντροπή.

67 Απέρριψε την οικογένεια του Ιωσήφ

και τη φυλή του Εφραΐμ δεν την προτίμησε.

68 Μα διάλεξε του Ιούδα τη φυλή,

το όρος της Σιών, αυτό που αγάπησε.

69 Κι έχτισε σαν τα ουράνια ύψη το ναό του·

και σαν τη γη αιώνια το θεμέλιωσε.

70 Το δούλο του διάλεξε το Δαβίδ,

τον πήρε απ’ τα κοπάδια των προβάτων.

71 Τον κάλεσε από ’κει που ήταν πίσω απ’ το κοπάδι,

για να ποιμαίνει το λαό του τον Ιακώβ,

τον Ισραήλ που του ανήκει.

72 Κι αυτός τους φρόντισε μ’ ευθύτητα καρδιάς

και τους οδήγησε με χέρι έμπειρο.