Salmos 89

A promessa feita por Deus a Davi

Salmo didático de Etã, ezraíta

1 As benignidades

do Senhor cantarei perpetuamente;

com

a minha boca manifestarei

a tua fidelidade

de geração em geração.

2 Pois disse eu:

A tua benignidade será edificada para sempre;

tu confirmarás a tua fidelidade

até nos céus, dizendo:

3 Fiz uma aliança com

o meu escolhido,

e jurei ao meu servo Davi, dizendo:

4 A tua semente estabelecerei para sempre,

e edificarei

o teu trono

de geração em geração. (Selá.)

5 E os céus louvarão

as tuas maravilhas,

ó Senhor,

a tua fidelidade também

na congregação dos santos.

6 Pois quem no céu

se pode igualar ao Senhor?

Quem entre os filhos

dos poderosos pode ser semelhante ao Senhor?

7 Deus é muito formidável

na assembleia dos santos,

e para ser reverenciado

por todos os que o cercam.

8 Ó Senhor Deus dos Exércitos,

quem é poderoso

como tu, Senhor,

com a tua fidelidade

ao redor de ti?

9 Tu dominas o ímpeto do mar;

quando as suas ondas se levantam,

tu as fazes aquietar.

10 Tu quebraste a Raabe

como se fora ferida de morte;

espalhaste os teus inimigos

com o teu braço forte.

11 Teus são os céus, e tua é a terra;

o mundo e

a sua plenitude tu os fundaste.

12 O norte e o sul tu os criaste;

Tabor

e Hermom jubilam em teu nome.

13 Tu tens um braço poderoso;

forte é a tua mão,

e alta está a tua destra.

14 Justiça e juízo são

a base do teu trono;

misericórdia

e verdade irão adiante do teu rosto.

15 Bem-aventurado o povo

que conhece o som alegre;

andará, ó Senhor,

na luz

da tua face.

16 Em teu nome se alegrará todo o dia,

e na tua justiça se exaltará.

17 Pois tu és

a glória da sua força;

e no teu favor será exaltado

o nosso poder.

18 Porque o Senhor é a nossa defesa,

e o Santo

de Israel o nosso Rei.

19 Então falaste

em visão ao teu santo,

e disseste:

Pus o socorro sobre um que é poderoso;

exaltei

a um eleito do povo.

20 Achei a Davi, meu servo;

com santo óleo o ungi,

21 Com o qual

a minha mão ficará firme,

e o meu braço o fortalecerá.

22 O inimigo não o importunará,

nem o filho

da perversidade o afligirá.

23 E eu derrubarei

os seus inimigos perante a sua face,

e ferirei aos que o odeiam.

24 E a minha fidelidade

e a minha benignidade estarão

com ele;

e em meu nome será exaltado

o seu poder.

25 Porei também a sua mão no mar,

e a sua direita nos rios.

26 Ele me chamará, dizendo:

Tu és meu pai, meu Deus,

e

a rocha da minha salvação.

27 Também

o farei meu primogênito mais elevado

do que

os reis da terra.

28 A minha benignidade lhe conservarei eu para sempre,

e

a minha aliança lhe será firme,

29 E conservarei para sempre

a sua semente,

e o seu trono como

os dias do céu.

30 Se os seus filhos deixarem

a minha lei,

e não andarem nos meus juízos,

31 Se profanarem os meus preceitos,

e

não guardarem os meus mandamentos,

32 Então visitarei a sua transgressão

com a vara,

e a sua iniquidade com açoites.

33 Mas

não retirarei totalmente dele a minha benignidade,

nem faltarei

à minha fidelidade.

34 Não quebrarei a minha aliança,

não alterarei o

que saiu dos meus lábios.

35 Uma vez jurei

pela minha santidade que

não mentirei a Davi.

36 A sua semente durará para sempre,

e o seu trono,

como

o sol diante de mim.

37 Será estabelecido

para sempre como

a lua e como uma testemunha fiel

no céu. (Selá.)

38 Mas tu rejeitaste e aborreceste;

tu te indignaste contra

o teu ungido.

39 Abominaste a aliança

do teu servo;

profanaste a sua coroa,

lançando-a por terra.

40 Derrubaste todos

os seus muros;

arruinaste

as suas fortificações.

41 Todos os

que passam pelo caminho o despojam;

é um opróbrio

para os seus vizinhos.

42 Exaltaste a destra

dos seus adversários;

fizeste com que todos

os seus inimigos se regozijassem.

43 Também embotaste o fio da sua espada,

e não o sustentaste na peleja.

44 Fizeste cessar a sua glória,

e deitaste por terra o seu trono.

45 Abreviaste os dias

da sua mocidade;

cobriste-o de vergonha. (Selá.)

46 Até quando, Senhor?

Acaso te esconderás para sempre?

Arderá

a tua ira como fogo?

47 Lembra-te de quão breves são

os meus dias;

por que criarias em vão todos

os filhos dos homens?

48 Que homem há, que viva,

e não veja a morte?

Livrará ele a sua alma

do poder da sepultura? (Selá.)

49 Senhor, onde estão

as tuas antigas benignidades que juraste

a Davi pela tua verdade?

50 Lembra-te, Senhor,

do opróbrio dos teus servos;

como eu trago no meu peito

o opróbrio de todos os povos poderosos,

51 Com o qual, Senhor,

os teus inimigos têm difamado,

com o qual têm difamado

as pisadas do teu ungido.

52 Bendito seja o Senhor para sempre.

Amém, e Amém.

Πού είναι, Κύριε, οι υποσχέσεις που έδωσες στο Δαβίδ;

1 Μασχίλ του Εθάν του Εζραΐτη.*Ο Εθάν ήταν σοφός που αναφέρεται στο Α΄ Βασ 5:11. Σύμφωνα με τα: Α΄ Χρ 6:16-29· 15:17-19 ήταν ένας από τους υπευθύνους της ιερής υμνωδίας και της μουσικής την εποχή του Δαβίδ. – Για το Μασχίλ βλ. υποσ. εις Ψλ. 32:1.

2 Κύριε, τις καλοσύνες σου

αιώνια θα τις ψάλλω·

από γενιά σ’ άλλη γενιά

θα λέω για την πιστότητά σου.

3 Είπα:

«Η αγάπη σου αιώνια διαρκεί·

στερεωμένη στα ουράνια η πιστότητά σου».

4 Κι είπες: «Έκανα συμφωνία με τον εκλεκτό μου

και στο Δαβίδ το δούλο μου ορκίστηκα:

5 Για πάντα θα στεριώσω τους απογόνους σου·

το θρόνο σου θα τον στηρίζω

από γενιά σ’ άλλη γενιά.»

(Διάψαλμα)

6 Πανηγυρίζουν οι ουρανοί,

τα θαυμαστά σου έργα, Κύριε,

και στων αγίων τη σύναξη ανυμνείται

η πιστότητά σου.

7 Γιατί, ποιος θα μπορούσε με τον Κύριο

στα ουράνια να συγκριθεί;

ποιος τάχα στους θεούς ανάμεσα

με τον Κύριο μοιάζει;

8 Ο Θεός φοβερός πολύ μες στων αγίων τη σύσκεψη·

και τρομερός αφάνταστα

σ’ όσους τον περιβάλλουν.

9 Κύριε, του σύμπαντος Θεέ,

ποιος είναι σαν κι εσένα;

ποιος σαν εσένα, Κύριε, ισχυρός;

Είσαι όλος πιστότητα.

10 Εσύ δαμάζεις τη θαλασσοταραχή·

το σάλο των κυμάτων εσύ τον γαληνεύεις.

11 Εσύ διαπέρασες, πάταξες τη Ραάβ·

μ’ ενέργειες της δύναμής σου

τους εχθρούς σου τους σκόρπισες.

12 Σ’ εσένα ουρανοί

και γη ανήκουν.

Στην οικουμένη και σ’ ό,τι τη γεμίζει

εσύ έδωσες υπόσταση.

13 Βορρά και νότο δημιούργησες εσύ·

το Θαβώρ κι ο Ερμών αναγαλλιάζουν στ’ όνομά σου.

14 Δικός σου είναι ο δυνατός βραχίονας·

το χέρι σου είναι ισχυρό,

η δεξιά σου υψωμένη.

15 Δικαιοσύνη και ευθυκρισία

είν’ το θεμέλιο του θρόνου σου·

η καλοσύνη κι η πιστότητα

την παρουσία σου προαγγέλλουν.

16 Μακάριος είν’ ο λαός

που ξέρει μ’ ενθουσιασμό να σ’ εξυμνεί!

Με το φως, Κύριε, πορεύονται

της ύπαρξής σου.

17 Στο όνομά σου κάθε μέρα αγάλλονται,

με τη δικαιοσύνη σου ευτυχούν.

18 Γιατ’ είσαι εσύ της δύναμής τους καύχημα

και με την εύνοιά σου το κύρος μας υψώνεις.

19 Γιατί ο Κύριος είν’ η προστασία μας,

ο Άγιος Θεός του Ισραήλ, ο βασιλιάς μας.

20 Μίλησες τότε με όραμα

στους ευσεβείς σου και είπες:

«Σ’ έναν γενναίο έδωσα βοήθεια·

ανέδειξα τον εκλεκτό μέσ’ από το λαό.

21 Βρήκα το δούλο μου το Δαβίδ,

τον έχρισα με τ’ άγιο μου το λάδι,

22 ώστε να τον στεριώνει η δύναμή μου

και η ισχύς μου να τον κραταιώνει.

23 Δε θα κερδίσει απ’ αυτόν ο εχθρός

κι ο άνομος δε θα τον καταβάλει.

24 Μπροστά του θα συντρίψω τους εχθρούς του

και θα πατάξω αυτούς που τον μισούν.

25 Η αλήθεια μου κι η αγάπη μου

μαζί του θα ’ναι·

και με την παρουσία μου την ενεργό το κύρος του θα αυξηθεί.

26 Θ’ απλώσω ως τη θάλασσα την εξουσία του,

και την κυριαρχία του ως τους ποταμούς.

27 Αυτός θα πρέπει να ομολογήσει:

"εσύ ’σαι ο πατέρας μου,

της σωτηρίας μου σιγουριά, Θεός μου".

28 Κι εγώ προνόμια σ’ αυτόν

πρωτότοκου θα δώσω·

υπέρτατον στης γης τους βασιλιάδες θα τον κάνω.

29 Γι’ αυτόν την εύνοιά μου θα κρατήσω αιώνια·

τη διαθήκη μου απαράβατη μ’ αυτόν.

30 Τους απογόνους του για πάντα θα τους διατηρήσω,

το θρόνο του όσο θα υπάρχει ο ουρανός.

31 Αν οι απόγονοί του

το νόμο μου εγκαταλείψουν

και με τις εντολές μου σύμφωνα δεν πορευτούν,

32 αν παραβούν τα διατάγματά μου

και δεν τηρήσουν τις δικές μου εντολές,

33 θα τιμωρήσω αυστηρά τις παραβάσεις τους,

και για τις ανομίες τους θα τους δώσω συμφορές.

34 Αλλά δε θ’ αποσύρω απ’ αυτόν το έλεός μου,

και την πιστότητά μου δε θα τη διαψεύσω.

35 Δε θα παραβώ τη διαθήκη μου,

και ό,τι βγήκε από τα χείλη μου δε θα το αθετήσω.

36 Μία φορά ορκίστηκα στην αγιότητά μου·

δε θ’ απογοητεύσω το Δαβίδ.

37 Οι απόγονοί του αιώνια θα υπάρχουν·

κι ο θρόνος του

όπως απέναντί μου ο ήλιος κι η σελήνη,

38 αιώνια στεριωμένος θα ’ναι

–μάρτυρες αξιόπιστοι είναι τα ουράνια».

(Διάψαλμα)

39 Ωστόσο εσύ, Κύριε, απώθησες τον εκλεκτό σου

και τον βδελύχθηκες·

και εναντίον του οργίστηκες πολύ.

40 Τη συμφωνία με το δούλο σου την απαρνήθηκες·

το διάδημά σου το ξευτέλισες στη γη.

41 Όλα τα τείχη του τα γκρέμισες,

ερείπια έκανες τα οχυρά του.

42 Στο δρόμο όσοι περνούν τον λεηλατούν·

στους γείτονές του έγινε περίγελως.

43 Τη νίκη χάρισες στους αντιπάλους του,

χαρά έδωσες σ’ όλους τους εχθρούς του.

44 Την κόψη του σπαθιού του στόμωσες

και δεν του παραστάθηκες στον πόλεμο.

45 Το μεγαλείο του το αφάνισες,

το θρόνο του τον γκρέμισες στη γη.

46 Λιγόστεψες της νιότης του τις μέρες,

τον γέμισες ντροπή.

(Διάψαλμα)

47 Ως πότε, Κύριε, θα κρύβεσαι;

για πάντα σαν φωτιά θα λαμπαδιάζει

η οργή σου;

48 Θυμήσου πόσο η ζωή μου διαρκεί,

πόσο προσωρινό το δημιούργησες

το γένος των ανθρώπων.

49 Είναι κανείς που να μπορεί να ζει,

χωρίς ο θάνατος να τονε φτάνει;

ή να μπορεί να σώσει τη ζωή του

από την εξουσία του άδη;

(Διάψαλμα)

50 Πού είναι, Κύριε,

η ευσπλαχνία σου η γνώριμη από παλιά,

που στο Δαβίδ την υποσχέθηκες

με την πιστότητά σου;

51 Θυμήσου, Κύριε, πώς πρόσβαλαν τους δούλους σου!

Πόσων λαών τους χλευασμούς πρέπει να υποστώ;

52 Κύριε, χλευάζουν οι εχθροί σου το βασιλιά που έχρισες·

ναι, τρέχουνε πίσω του και τον χλευάζουν.

53 Ευλογητός ας είσαι, Κύριε, στον αιώνα!

Αμήν, αμήν.