Salmos 90

A perpetuidade de Deus e a fugacidade do homem

Oração de Moisés, homem de Deus

1 Senhor,

tu tens sido o nosso refúgio,

de geração em geração.

2 Antes que os montes nascessem,

ou que tu formasses a terra e o mundo,

mesmo de eternidade a eternidade,

tu és Deus.

3 Tu reduzes o homem à destruição;

e dizes:

Tornai-vos, filhos dos homens.

4 Porque mil anos são aos teus olhos

como o dia de ontem que passou,

e como a vigília da noite.

5 Tu os levas

como uma corrente de água; são como um sono;

de manhã são

como a erva que cresce.

6 De madrugada floresce e cresce;

à tarde corta-se e seca.

7 Pois somos consumidos pela tua ira,

e pelo

teu furor somos angustiados.

8 Diante de ti puseste

as nossas iniquidades,

os nossos pecados ocultos,

à luz do teu rosto.

9 Pois todos os nossos dias vão passando

na tua indignação;

passamos os nossos anos

como um conto que se conta.

10 Os dias

da nossa vida chegam a setenta anos,

e se alguns, pela sua robustez,

chegam a oitenta anos,

o orgulho deles é canseira

e enfado,

pois cedo se corta e vamos voando.

11 Quem conhece

o poder da tua ira?

Segundo és tremendo,

assim é o teu furor.

12 Ensina-nos a contar

os nossos dias,

de tal maneira

que alcancemos corações sábios.

13 Volta-te para nós, Senhor;

até quando?

Aplaca-te para com os teus servos.

14 Farta-nos de madrugada

com a tua benignidade,

para que nos regozijemos,

e nos alegremos todos

os nossos dias.

15 Alegra-nos pelos dias em que

nos afligiste,

e

pelos anos em que vimos

o mal.

16 Apareça a tua obra

aos teus servos,

e a tua glória sobre seus filhos.

17 E seja sobre nós

a formosura do Senhor nosso Deus,

e confirma sobre nós

a obra das nossas mãos;

sim, confirma a obra das nossas mãos.

Ο άνθρωπος φεύγει - ο Θεός μένει αιώνια

1 Προσευχή του Μωυσή, ανθρώπου του Θεού.

Κύριε, καταφύγιό μας έγινες εσύ

από γενιά σ’ άλλη γενιά.

2 Πριν γεννηθούνε τα βουνά

και πάρει υπόσταση η οικουμένη,

από πάντα και για παντοτινά

εσύ ’σαι ο Θεός.

3 Ξαναγυρνάς τον άνθρωπο στο χώμα,

λέγοντας:

«Γυρίστε πίσω, άνθρωποι, σ’ αυτό».

4 Χίλια χρόνια

στα μάτια σου είναι σαν τη μέρα τη χτεσινή,

που πέρασε,

και σαν τη βάρδια τη νυχτερινή.

5 Παίρνεις σαν την πλημμύρα κάθε χρόνο κάτι απ’ αυτούς.*Παίρνεις... αυτούς. Το εβρ. είναι εφθαρμένο.

Είναι καθώς η χλόη, που φυτρώνει το πρωί.

6 Το πρωί ανθίζει και ψηλώνει,

το βράδυ γέρνει και ξεραίνεται.

7 Η οργή σου μας αφάνισε

και μας συντάραξε ο θυμός σου.

8 Τις ανομίες μας τις έβαλες μπροστά σου,

τις αμαρτίες μας τις κρυφές

στης όψης σου το φως.

9 Γι’ αυτό όλες τις μέρες μας

η οργή σου τις αφάνισε·

τα χρόνια μας διαβήκαν

σαν στεναγμός.

10 Όλη η ζωή μας είναι δεν είναι εβδομήντα χρόνια,

ογδόντα, αν υπάρχει ακόμη ακμή,

και τα καλύτερα απ’ αυτά κόπος και πόνος·

γιατί φεύγουν γοργά κι εμείς μισεύουμε.

11 Ποιος ξέρει της οργής σου τη δύναμη,

και ποιος τη βία του θυμού σου;

12 Δίδαξέ μας, λοιπόν, ότι οι μέρες μας είναι μετρημένες·

έτσι βαθιά μας θ’ αποκτήσουμε επίγνωση.

13 Γύρισε, Κύριε,

ως πότε;

και σπλαχνίσου τους δούλους σου.

14 Χόρτασέ μας το πρωί απ’ την αγάπη σου,

και θα ’χουμε ευφροσύνη κι αγαλλίαση

όλες τις μέρες της ζωής μας.

15 Δώσε μας τόσες μέρες αγαλλίασης

όσες ήταν οι μέρες που μας παίδευες,

όσος ο χρόνος που δυστυχούσαμε.

16 Δείξε στους αφοσιωμένους σου το έργο σου,

και στα παιδιά τους τη μεγαλοσύνη σου.

17 Ας είναι πάνω μας η καλοσύνη σου,

Κύριε, Θεέ μας·

και δώσε διάρκεια στο αποτέλεσμα των έργων μας,

ναι, στέριωνε το αποτέλεσμα των έργων μας.