Publicidade

Salmos 39

VULG
A vanidade da vida

Ao mestre de canto, Jedutum. Salmo de Davi

1 Eu disse: Guardarei os meus caminhos para não pecar com a minha língua;

guardarei a boca

com um freio,

enquanto o ímpio

estiver diante

de mim.

2 Com o silêncio fiquei mudo;

calava-me mesmo acerca do bem,

e a minha dor se agravou.

3 Esquentou-se-me o coração dentro de mim;

enquanto eu meditava se acendeu um fogo;

então falei

com a minha

língua:

4 Faze-me conhecer, Senhor, o meu fim,

e a medida dos meus dias qual é,

para que

eu sinta quanto

sou frágil.

5 Eis que fizeste os meus dias como a palmos;

o tempo

da minha vida é como nada diante de ti;

na verdade, todo homem,

por mais firme

que esteja,

é totalmente vaidade.

(Selá.)

6 Na verdade, todo homem anda numa aparência;

na verdade, em vão se inquietam;

amontoam riquezas,

e não sabem

quem as levará.

7 Agora, pois, Senhor,

que espero eu? A minha esperança está em ti.

8 Livra-me de todas as minhas transgressões;

não me faças

o opróbrio

dos loucos.

9 Emudeci; não abro a minha boca,

porquanto tu o fizeste.

10 Tira de sobre mim a tua praga;

estou desfalecido

pelo golpe da tua mão.

11 Quando castigas o homem,

com repreensões por causa da iniquidade,

fazes com

que a sua beleza se consuma como a traça;

assim todo

homem é vaidade.

(Selá.)

12 Ouve, Senhor, a minha oração,

e inclina os teus ouvidos ao meu clamor;

não te cales perante as minhas lágrimas,

porque sou um

estrangeiro contigo

e peregrino,

como todos os

meus pais.

13 Poupa-me, até que tome alento,

antes que me ,

e não seja

mais.

Almeida Corrigida Fiel | acf ©️ 1994, 1995, 2007, 2011 Sociedade Bíblica Trinitariana do Brasil (SBTB). Todos os direitos reservados. Texto bíblico utilizado com autorização. Saiba mais sobre a SBTB. A Missão da SBTB é: Uma cópia da Bíblia Fiel ®️ para cada pessoa. Ajude-nos a cumprir nossa Missão!

1 In finem. Psalmus ipsi David.

2 Exspectans exspectavi Dominum,

et intendit mihi.

3 Et exaudivit preces meas,

et eduxit me de lacu miseriæ et de luto fæcis.

Et statuit super petram pedes meos,

et direxit gressus meos.

4 Et immisit in os meum canticum novum,

carmen Deo nostro.

Videbunt multi, et timebunt,

et sperabunt in Domino.

5 Beatus vir cujus est nomen Domini spes ejus,

et non respexit in vanitates et insanias falsas.

6 Multa fecisti tu, Domine Deus meus, mirabilia tua ;

et cogitationibus tuis non est qui similis sit tibi.

Annuntiavi et locutus sum :

multiplicati sunt super numerum.

7 Sacrificium et oblationem noluisti ;

aures autem perfecisti mihi.

Holocaustum et pro peccato non postulasti ;

8 tunc dixi : Ecce venio.

In capite libri scriptum est de me,

9 ut facerem voluntatem tuam.

Deus meus, volui,

et legem tuam in medio cordis mei.

10 Annuntiavi justitiam tuam in ecclesia magna ;

ecce labia mea non prohibebo : Domine, tu scisti.

11 Justitiam tuam non abscondi in corde meo ;

veritatem tuam et salutare tuum dixi ;

non abscondi misericordiam tuam et veritatem tuam a concilio multo.

12 Tu autem, Domine, ne longe facias miserationes tuas a me ;

misericordia tua et veritas tua semper susceperunt me.

13 Quoniam circumdederunt me mala quorum non est numerus ;

comprehenderunt me iniquitates meæ, et non potui ut viderem.

Multiplicatæ sunt super capillos capitis mei,

et cor meum dereliquit me.

14 Complaceat tibi, Domine, ut eruas me ;

Domine, ad adjuvandum me respice.

15 Confundantur et revereantur simul,

qui quærunt animam meam ut auferant eam ;

convertantur retrorsum et revereantur,

qui volunt mihi mala.

16 Ferant confestim confusionem suam,

qui dicunt mihi : Euge, euge !

17 Exsultent et lætentur super te omnes quærentes te ;

et dicant semper : Magnificetur Dominus, qui diligunt salutare tuum.

18 Ego autem mendicus sum et pauper ;

Dominus sollicitus est mei.

Adjutor meus et protector meus tu es ;

Deus meus, ne tardaveris.

Veja também

Bíblia Online Bíblia Online

Bíblia Online • Versão: 2026-07-04_23-13-58-