1 Böylece bu üç kişi Eyüpe yanıt vermekten vaz geçti, çünkü Eyüp kendi doğruluğundan emindi.2 Ram ailesinden Bûzlu Barakel oğlu Elihu Eyüpe çok öfkelendi. Çünkü Eyüp kendini Tanrıdan haklı görüyordu.3 Elihu Eyüpün üç arkadaşına da öfkelendi, çünkü Eyüpü suçlamalarına karşın sağlam bir yanıt bulamamışlardı.4 Elihu Eyüple konuşmak için sırasını beklemişti, çünkü ötekiler yaşça kendisinden büyüktü.5 Bu üç kişinin başka bir şey söyleyemeyeceğini görünce öfkesi alevlendi. ‹‹Tanrıyı››.6 Bûzlu Barakel oğlu Elihu şöyle konuştu: ‹‹Ben yaşça küçüğüm, sizse yaşlısınız. 2 Bu yüzden çekindim, bildiğimi söylemekten korktum.7 ‹Çok gün görenler konuşsun› dedim, 2 ‹Çok yıl yaşayanlar bilgeliği öğretsin.›8 Oysa insana ruh, 2 Her Şeye Gücü Yetenin soluğu akıl verir.9 Akıl yaşta değil baştadır. 2 Adaleti anlamak yaşa bakmaz.10 ‹‹Bu yüzden, ‹Beni dinleyin› diyorum, 2 Ben de bildiğimi söyleyeyim.11 Siz konuşurken ben bekledim, 2 Siz ne diyeceğinizi araştırırken 2 Düşüncelerinizi dinledim.12 Bütün dikkatimi size çevirdim. 2 Ama hiçbiriniz Eyüpün haksızlığını kanıtlayamadı, 2 Onun söylediklerine karşılık veremedi.13 ‹Biz bilgeliğe eriştik, 2 Bırakın Tanrı onu haksız çıkarsın, insan değil› demeyin.14 Ama Eyüpün sözlerinin hedefi ben değildim, 2 Bu yüzden onu sizin sözlerinizle yanıtlamayacağım.15 ‹‹Onlar yıldı, yanıt veremiyorlar artık, 2 Söyleyecek şeyleri kalmadı.16 Onlar konuşmuyor diye ben beklemeli miyim, 2 Duruyor, yanıt vermiyorlar diye?17 Benim de söyleyecek sözüm var, 2 Ben de bildiğimi söyleyeceğim.18 Çünkü içim dolu, 2 İçimdeki ruh beni zorluyor.19 İçim açılmamış şarap gibi, 2 Yeni şarap tulumları gibi patlamak üzere.20 Konuşup rahatlamalıyım, 2 Ağzımı açıp yanıtlamalıyım.21 Kimseye ayrıcalık göstermeyecek, 2 Kimseye yaltaklanmayacağım.22 Çünkü yaltaklanmayı bilsem, 2 Yaratıcım beni hemen yok ederdi.

1 Y CESARON estos tres varones de responder á Job, por cuanto él era justo en sus ojos.2 Entonces Eliú hijo de Barachêl, Bucita, de la familia de Ram, se enojó con furor contra Job: enojóse con furor, por cuanto justificaba su vida más que á Dios.3 Enojóse asimismo con furor contra sus tres amigos, porque no hallaban qué responder, aunque habían condenado á Job.4 Y Eliú había esperado á Job en la disputa, porque eran más viejos de días que él.5 Empero viendo Eliú que no había respuesta en la boca de aquelllos tres varones, su furor se encendió.6 Y respondió Eliú hijo de Barachêl, Buzita, y dijo: Yo soy menor de días y vosotros viejos; He tenido por tanto miedo, y temido declararos mi opinión.7 Yo decía: Los días hablarán, Y la muchedumbre de años declarará sabiduría.8 Ciertamente espíritu hay en el hombre, E inspiración del Omnipotente los hace que entiendan.9 No los grandes son los sabios, Ni los viejos entienden el derecho.10 Por tanto yo dije: Escuchadme; Declararé yo también mi sabiduría.11 He aquí yo he esperado á vuestras razones, He escuchado vuestros argumentos, En tanto que buscabais palabras.12 Os he pues prestado atención, Y he aquí que no hay de vosotros quien redarguya á Job, Y responda á sus razones.13 Porque no digáis: Nosotros hemos hallado sabiduría: Lanzólo Dios, no el hombre.14 Ahora bien, Job no enderezó á mí sus palabras, Ni yo le responderé con vuestras razones.15 Espantáronse, no respondieron más; Fuéronseles los razonamientos.16 Yo pues he esperado, porque no hablaban, Antes pararon, y no respondieron más.17 Por eso yo también responderé mi parte, También yo declararé mi juicio.18 Porque lleno estoy de palabras, Y el espíritu de mi vientre me constriñe.19 De cierto mi vientre está como el vino que no tiene respiradero, Y se rompe como odres nuevos.20 Hablaré pues y respiraré; Abriré mis labios, y responderé.21 No haré ahora acepción de personas, Ni usaré con hombre de lisonjeros títulos.22 Porque no sé hablar lisonjas: De otra manera en breve mi Hacedor me consuma.