1 Difinita estas ja por la homo la limtempo sur la tero, Kaj liaj tagoj estas kiel la tagoj de dungito.2 Kiel sklavo, kiu sopiras al ombro, Kaj kiel dungito, kiu atendas sian pagon,3 Tiel mi ricevis sorte monatojn vantajn, Kaj noktoj turmentaj estas nombritaj al mi.4 Kiam mi kuŝiĝas, mi diras:Kiam mi leviĝos? Sed la vespero fariĝas longa, kaj mi satiĝas de maltrankvileco ĝis la tagiĝo.5 Mia korpo estas kovrita de vermoj kaj de pecoj da tero; Mia haŭto krevis kaj putras.6 Miaj tagoj forflugis pli facile, ol bobeno de teksisto, Kaj pasis, lasinte nenian esperon.7 Memoru, ke mia vivo estas bloveto, Ke miaj okuloj ne plu revidos bonon;8 Ne plu revidos min okulo de vidanto; Vi volos ekrigardi min, sed mi jam ne ekzistos.9 Nubo pasas kaj foriras; Tiel ne plu revenas tiu, kiu iris en Ŝeolon;10 Li ne plu revenas en sian domon; Lia loko ne plu rekonos lin.11 Tial mi ne detenos mian buŝon; Mi parolos en la premiteco de mia spirito, Mi plendos en la maldolĉeco de mia animo.12 Ĉu mi estas maro aŭ mara monstro, Ke Vi starigis gardon por mi?13 Kiam mi pensas, ke mia lito min konsolos, Ke mia kuŝejo plifaciligos mian suferadon,14 Tiam Vi teruras min per sonĝoj, Timigas min per vizioj;15 Kaj mia animo deziras sufokiĝon, Miaj ostoj la morton.16 Tedis al mi; ne eterne mi vivu; Forlasu min, ĉar miaj tagoj estas vantaĵo.17 Kio estas homo, ke Vi faras lin granda, Ke Vi zorgas pri li,18 Ke Vi rememoras lin ĉiumatene, Elprovas lin ĉiumomente?19 Kial Vi ne deturnas Vin de mi, Ne lasas min libera eĉ tiom, ke mi povu engluti mian salivon?20 Se mi pekis, kion mi per tio faris al Vi, ho gardanto de la homoj? Kial Vi faris min celo de Viaj atakoj, Ke mi fariĝis ŝarĝo por mi mem?21 Kaj kial Vi ne deprenas mian pekon, ne pardonas mian malbonagon? Jen mi ja baldaŭ kuŝos en la tero; Kaj kiam Vi morgaŭ serĉos min, mi ne ekzistos.

1 Het die mens nie 'n stryd op die aarde nie? En is sy dae nie soos die dae van 'n dagloner nie?2 Soos 'n slaaf wat hyg na die skaduwee, en soos 'n dagloner wat wag op sy werkloon,3 so het ek erfgenaam geword van maande van teleurstelling en is nagte van moeite vir my bestem.4 As ek gaan lê, dink ek: Wanneer sal ek opstaan? Maar die aand is lank, en ek word sat van al die omdraai tot die môre skemering toe.5 My vlees is bekleed met wurms en stofklonte; my vel trek opmekaar en etter dan weer.6 My dae is vinniger as 'n wewerspoel en verdwyn sonder verwagting.7 Bedink tog dat my lewe wind is; my oog sal die voorspoed nie weer sien nie.8 Die oog van hom wat my sien, sal my nie meer aanskou nie. U oë is op my -- en ek is daar nie!9 Die wolk verdwyn en gaan heen -- so kom hy nie weer op wat na die doderyk neerdaal nie.10 Hy sal nie meer teruggaan na sy huis nie, en sy plek sal hom nie meer ken nie.11 So wil dan ook ,k my mond nie hou nie, ek wil spreek in die benoudheid van my gees, ek wil klae in die bitterheid van my siel.12 Is ek 'n see, of 'n groot seedier, dat U 'n wag teen my opstel?13 As ek sê: My bed sal my troos, my slaapplek sal my klagte help dra,14 dan verskrik U my deur drome en ontstel my deur gesigte,15 sodat ek die verwurging verkies, die dood meer as hierdie geraamte van my.16 Ek verfoei my lewe. Nie vir altyd sal ek lewe nie: laat my met rus, want my dae is nietigheid.17 Wat is die mens, dat U hom so hoog stel en dat U op hom ag gee?18 En dat U hom elke môre soek, elke oomblik hom op die proef stel?19 Hoe lank sal U nie van my af wegkyk nie, my nie laat staan nie, totdat ek my speeksel insluk?20 As ek gesondig het, wat doen ek U aan, o Mensebewaker? Waarom het U my as mikpunt vir U opgestel, sodat ek myself tot 'n las is?21 En waarom vergeef U nie my oortreding en neem my ongeregtigheid nie weg nie? Want weldra sal ek in die stof lê; dan sal U my soek, maar ek sal daar nie wees nie.