1 Nā, ka tae mai tētahi tangata a te Atua i Hūrā ki Pētēre, he mea kī nā Ihowā; ā, i te tū a Ieropoama i taha o te āta, e tahu whakakakara ana. 2 Nā, karangatia ana e ia tā Ihowā kupu ki te āta; i mea ia: "E te āta nā, e te āta nā, ko tā Ihowā kupu tēnei: ‘Nanā, tērā e whānau tētahi tamaiti o te whare o Rāwiri, ko Hōhia tōna; ingoa, ā, ka tāpaea e ia ki runga ki a koe ngā tohunga o ngā wāhi tiketike tahu whakakakara nei ki runga ki a koe; ā, ka tahuna he wheua tāngata ki runga ki a koe.’ " 3 I hoatu anō e ia he tohu i taua rā, i mea, "Ko te tohu tēnei i kōrerotia e Ihowā: ‘Nanā, ka kōara te āta, ā, ka maringi ngā pungarehu o runga.’ "
4 Ā, nō te rongonga o te kīngi i te kupu a te tangata a te Atua i karangatia nei e ia ki te āta i Pētēre, ka totoro te ringa o Ieropoama i te āta ka mea ia, "Hopukia ia." Nā, memenge ake tōna ringa i totoro nei ki a ia, kīhai hoki i taea te whakahoki mai ki a ia. 5 Nā, kua kōara te āta; maringi ake ngā pungarehu i runga i te āta, i rite tonu ki te tohu i hōmai e te tangata a te Atua, ki tā Ihowā i kōrero ai.
6 Nā, ka oho te kīngi, ka mea ki te tangata a te Atua, "Tēnā rā, karanga atu ki te aroaro o Ihowā, o tōu Atua, ka īnoi mōku, kia whakahokia mai tōku ringa ki ahau." Nā, ka karanga te tangata a te Atua ki te aroaro o Ihowā, ā, ka whakahokia te ringa o te kīngi ki a ia ka pērā me tō mua.
7 Nā, ka mea te kīngi ki te tangata a te Atua, "Haere mai tāua ki te whare ki tētahi oranga mōu, kia hoatu hoki e ahau tētahi mea ki a koe."
8 Nā, ka mea te tangata a te Atua ki te kīngi, "Ahakoa i hōmai e koe ko te hāwhe o tōu whare, e kore ahau e haere tāua, e kore anō e kai taro, e inu wai ki tēnei wāhi. 9 Ko te ako hoki tēnei ki ahau, ko tā Ihowā hoki i kōrero ai; i mea ai: ‘Kei kai taro, kei inu wai; kaua anō e hoki mai nā te ara e haere atu ai koe.’ " 10 Nā, haere ana ia he ara kē, kīhai i hoki nā te ara i haere mai nei ia ki Pētēre.
11 Nā, i Pētēre tētahi poropiti e noho ana, he koroheke; ā, ka haere mai tētahi o āna tama, ka kōrerotia ki a ia ngā mea katoa i mea ai te tangata a te Atua i taua rā ki Pētēre; i kōrerotia anō e rātou ki tō rātou pāpā ngā kupu i kōrero ai ia ki te kīngi. 12 Nā, ka mea tō rātou pāpā ki a rātou, "Tēnā koa te ara i haere ai ia?" I kite hoki āna tama i te ara i haere atu ai te tangata a te Atua i haere mai nei i Hūrā. 13 Nā, ka mea ia ki āna tama, "Whakanohoia taku kāihe." Nā, whakanohoia ana tana kāihe e rātou, ā, eke ana ia ki runga. 14 Nā, whāia ana e ia te tangata a te Atua, mau rawa atu e noho ana i raro i tētahi oki; ā, ka mea ki a ia, "Ko koe ianei te tangata a te Atua i haere mai nei i Hūrā?"
Anō rā ko tērā, "Āe, ko ahau."
15 Kātahi ka mea ia ki a ia, "Haere mai tāua ki te whare ki te kai taro māu."
16 Anō rā ko ia, "E kore e āhei kia hoki tāua, kia haere tāua; e kore anō tāua e kai taro, e inu wai rānei ki tēnei wāhi. 17 Kua kōrerotia mai hoki tā Ihowā kupu ki ahau: ‘Kei kai taro, kei inu wai ki reira, kei anga, kei haere mai nā te ara ka haere atu nei koe.’ "
18 Nā, ka mea tērā ki a ia, "He poropiti anō ahau, he pēnā me koe; kua kōrerotia mai anō ki ahau te kupu a Ihowā e tētahi anahera, i kī mai ia: ‘Whakahokia ia ki a koe, ki tōu whare ki te kai taro māna, ki te inu wai.’ " He teka ia nāna ki a ia. 19 Heoi, hoki ana ia i a ia, ā, kai taro ana i roto i tōna whare, inu wai ana.
20 Nā, i a rāua e noho ana ki te tēpu, ko te putanga mai o te kupu a Ihowā ki te poropiti nāna nei ia i whakahoki; 21 ā, ka karanga ia ki te tangata a te Atua i haere mai nei i Hūrā, ka mea, "Ko tā Ihowā kupu tēnei: ‘Nā, kua tutū nei koe ki te māngai o Ihowā, ā, kāhore i mau i a koe te ako i ako ai a Ihowā, tōu Atua ki a koe. 22 Heoi, hoki mai ana koe, kai taro ana, inu wai ana ki te wāhi i kōrero ai ia ki a koe, "Kei kai taro, kei inu wai, e kore e tae tōu tinana ki te urupā o ōu mātua." ’ "
23 Ā, ka mutu tāna kai taro, ka mutu tāna inu, nā, ka whakanohoia e ia te kāihe mōna, arā mō te poropiti i whakahokia mai nei e ia. 24 Nā, i tōna haerenga, ka tūtaki tētahi raiona ki a ia, ka whakamate i a ia; ā, ko tōna tinana i ākiritia ki te ara, me te kāihe ki tōna taha tū ai; ko te raiona anō hoki i tū i te taha o te tinana.
25 Nā, ka haere mai ngā tāngata, ka kite i te tinana i ākiritia rā ki te ara, me te raiona e tū ana i te taha o te tinana. Ka haere, ka kōrero i taua mea i te pā i noho ai te poropiti koroheke.
26 Ā, nō te rongonga o taua poropiti, nāna nei ia i whakahoki mai i te ara, ka mea ia, "Ko te tangata tēnā a te Atua kīhai nei i whakarongo ki te māngai o Ihowā, ā, hoatu ana ia e Ihowā ki te raiona, ā, haea iho e ia, whakamatea iho; ko tā Ihowā kupu hoki tēnā i kōrero ai ki a ia."
27 Nā, ka kōrero ia ki āna tama, ka mea, "Whakanohoia taku kāihe." Ā, whakanohoia ana e rātou. 28 Nā, haere ana ia, ā, rokohanga atu ko te tinana, he mea ākiri ki te ara, me te kāihe rāua ko te raiona e tū ana i te taha o te tinana; kīhai te tinana i kainga e te raiona, kīhai anō te kāihe i haea. 29 Nā, hāpainga ana te tinana o te tangata a te Atua e te poropiti, ā, whakatakotoria ana ki runga ki te kāihe, whakahokia ana; haere ana ki te pā o te poropiti koroheke ki te tangi, ki te tanu i a ia. 30 Nā, whakatakotoria ana e ia tōna tinana ki roto ki tōna ake urupā; ā, ko tā rātou tangi mōna, "Auē, e tōku teina."
31 Ā, ka mutu tāna tanu i a ia, ka kōrero ia ki āna tama, ka mea, "Kia mate ahau, tanumia ahau ki roto ki te urupā tanumia ai te tangata a te Atua; hei te taha o ōna wheua whakatakoto ai ōku wheua. 32 Nō te mea tērā e tino rite tā Ihowā kōrero i karangatia e ia mō tēnei āta i Pētēre, mō ngā whare katoa hoki o ngā wāhi tiketike i ngā pā o Hamaria."
33 I muri i tēnei kīhai a Ieropoama tahuri i tōna ara kino; engari i tahuri anō ki te mea tohunga nō roto noa iho i te iwi katoa mō ngā wāhi tiketike. Ahakoa ko wai i hiahia, kua whakatohungatia e ia, kia whai tohunga ai mō ngā wāhi tiketike. 34 Nā, meinga ana tēnei mea hei hara mō te whare o Ieropoama, hei mea e hunā ai, e whakamōtītia rawatia ai i te mata o te whenua.
1 Ora, estando ele de pé diante do altar para queimar o incenso, eis que sobreveio um homem de Deus, vindo de Judá por ordem do Senhor.
2 Este se pôs a clamar contra o altar da parte do Senhor, nestes termos: "Altar! Altar! Eis o que diz o Senhor: Na casa de Davi nascerá um filho que se chamará Josias. Ele imolará sobre ti os sacerdotes dos lugares altos, que agora queimam ofertas sobre ti, e os ossos humanos serão queimados sobre ti".
3 Ao mesmo tempo anunciou o homem de Deus um prodígio, dizendo: "Eis a prova de que é o Senhor quem fala: o altar vai se fender e a cinza que está por cima se derramará por terra".
4 Ao ouvir a ameaça que o homem de Deus proferia contra o altar de Betel, o rei Jeroboão levantou a mão do altar e disse: "Prendei-o". Secou-se-lhe, porém, a mão que estendera contra o homem, de modo que não a pôde trazer a si.
5 O altar fendeu-se e espalhou-se a cinza que estava sobre ele, assim como o dissera o homem de Deus por ordem do Senhor.
6 Então disse o rei ao homem de Deus: "Aplaca o Senhor, teu Deus, e roga por mim para que me seja restituída a mão". O homem de Deus aplacou o Senhor e o rei pôde trazer de novo a si a mão, que se tornou tal como era antes.
7 O rei disse ao homem de Deus: "Vem comigo à minha casa para restaurar as tuas forças e te darei um presente".
8 Mas o homem de Deus respondeu ao rei: "Ainda que me desses a metade de tua casa, eu não iria contigo. Não comerei pão, nem beberei água nesse lugar,
9 porque o Senhor me ordenou que não comesse pão, nem bebesse água e tampouco voltasse pelo mesmo caminho por onde vim".
10 Partiu, pois, de Betel por outro caminho e não tomou aquele por onde viera.
11 Ora, habitava em Betel um profeta já idoso, a quem seus filhos contaram tudo o que o homem de Deus fizera naquele dia em Betel e o que ele falara ao rei. O pai disse-lhes: "Por onde se foi ele?".
12 Seus filhos mostraram-lhe o caminho que tomara o homem de Deus vindo de Judá, ao partir.
13 Ele disse aos seus filhos: "Selai o meu jumento". Tendo-o eles selado, montou nele o profeta,
14 e partiu em busca do homem de Deus. Encontrou-o sentado ao pé de um terebinto e disse-lhe: "És tu o homem de Deus que veio de Judá?".
15 "Sim" – respondeu ele. O velho profeta continuou: "Vem comigo para comeres em minha casa".
16 "Não posso voltar – respondeu ele – nem ir contigo à tua casa. Não comerei pão, nem beberei água contigo nesse lugar,
17 porque recebi do Senhor a ordem de não comer pão, nem beber água, nem tampouco voltar pelo mesmo caminho por onde vim."
18 "Mas eu sou também profeta como tu, insistiu o outro. Ora, um anjo me falou da parte do Senhor: ‘Leva-o contigo à tua casa e dá-lhe de comer e de beber’." Era mentira.
19 O homem de Deus voltou com ele e comeu em sua casa.
20 Enquanto estavam à mesa, o Senhor falou ao profeta que o tinha feito voltar,
21 e este interpelou o homem de Deus, vindo de Judá, nestes termos: "Eis o que diz o Senhor: Desobedeceste à palavra do Senhor e não cumpriste a ordem que o Senhor, teu Deus, te havia dado:
22 voltaste e comeste em um lugar do qual Deus te dissera: Não comerás pão ali, nem beberás água. Por isso, teu cadáver não será levado ao sepulcro de teus pais".
23 Depois de ter comido, o velho profeta mandou selar um jumento para o seu hóspede e este partiu.
24 Enquanto caminhava, o homem de Deus encontrou no caminho um leão, que o matou. Seu cadáver ficou estendido na estrada, tendo ao seu lado o jumento e o leão.
25 Alguns que passavam por ali, vendo o cadáver estendido por terra e junto dele o leão, foram e divulgaram a notícia na cidade onde morava aquele velho profeta.
26 Ouvindo isso, o velho profeta, que tinha levado à sua casa o homem de Deus, exclamou: "É o homem de Deus que foi desobediente à ordem do Senhor; e o Senhor o entregou a um leão que o despedaçou e matou, conforme a palavra que o Senhor lhe tenha dirigido".
27 E disse em seguida aos seus filhos: "Selai o meu jumento". Eles selaram o animal.
28 O profeta partiu e encontrou o cadáver estendido no caminho, tendo ao seu lado o jumento e o leão. O leão não tinha devorado o cadáver, nem dilacerado o jumento.
29 Tomou então o profeta o cadáver do homem de Deus, colocou-o em cima do seu jumento e levou-o para a cidade, a fim de pranteá-lo e dar-lhe sepultura.
30 Depositou-o em seu próprio túmulo e pranteou-o, dizendo: "Ai, meu irmão!".
31 Depois do enterro, disse o ancião aos seus filhos: "Quando eu morrer, sepultai-me no túmulo onde repousa o homem de Deus. Depositareis os meus ossos junto dos seus.
32 Porque se cumprirá a ameaça que ele fez da parte do Senhor contra o altar de Betel e contra todos os templos dos lugares altos das cidades da Samaria".
33 Depois dessas coisas, Jeroboão não se converteu de sua péssima vida, mas continuou a tomar homens do meio do povo e constituí-los sacerdotes dos lugares altos. A todo aquele que desejasse, investia no cargo sacerdotal e o estabelecia nos lugares altos.
34 Esse procedimento tornou-se para a casa de Jeroboão uma ocasião de pecado, que causou a sua perda e o seu extermínio da face da terra.